ถ้าคุณมองเห็นความคิดของตัวเองได้…

แล้วใครคือคนที่กำลังมอง?

ช่วงหนึ่งครูเคยสังเกตว่า

ในหัวของเรามีเสียงพูดอยู่แทบตลอดเวลา

เดี๋ยวกังวลเรื่องที่ยังไม่เกิด

เดี๋ยวย้อนกลับไปคิดถึงเรื่องที่แก้ไม่ได้แล้ว

บางวันก็วิจารณ์ตัวเองตั้งแต่เช้าจนเย็น

แต่สิ่งที่น่าสนใจคือ…

เรารู้ว่าเรากำลังคิด

ลองคิดดูนะคะ

เวลาที่เราพูดว่า

“ตอนนี้ฉันกำลังกลัว”

แปลว่ามีส่วนหนึ่งที่กำลังกลัว

และมีอีกส่วนหนึ่งที่ “รู้” ว่าความกลัวกำลังเกิดขึ้น

คำถามคือ

แล้วใครคือคนที่กำลังรู้อยู่ตรงนั้น?

คำถามนี้เปลี่ยนอะไรหลายอย่างสำหรับครู

เพราะที่ผ่านมา เรามักเอาสิ่งที่เกิดขึ้นกับเรา มาเรียกว่าเป็น “ตัวเรา”

เคยถูกทิ้ง

ก็กลายเป็นคนที่กลัวว่าจะถูกทิ้งอีก

เคยถูกปฏิเสธ

ก็ใช้ชีวิตพยายามทำให้ทุกคนพอใจ

เคยรู้สึกว่าตัวเองไม่ดีพอ

ก็วิ่งพิสูจน์คุณค่าของตัวเองไม่หยุด

จนบางครั้งเราคิดว่าเรากำลังใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบัน

แต่จริง ๆ แล้ว…

เราอาจกำลังใช้ทั้งชีวิต

เพื่อตอบโต้กับบางสิ่งที่เกิดขึ้นไปนานแล้ว

ครูไม่ได้หมายความว่า

เราต้องลืมอดีต หรือทำเหมือนมันไม่เคยเกิดขึ้นนะคะ

บาดแผลบางอย่างมีอยู่จริง

ความเสียใจบางอย่างก็เจ็บจริง

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับเรา

กับสิ่งที่เราเป็น

มันไม่ใช่สิ่งเดียวกัน

คุณเคยถูกทิ้ง

ไม่ได้แปลว่าคุณคือคนที่ไม่มีใครเลือก

คุณเคยล้มเหลว

ไม่ได้แปลว่าคุณคือความล้มเหลว

คุณเคยไม่รักตัวเอง

ก็ไม่ได้แปลว่าคุณจะต้องใช้ชีวิตแบบนั้นตลอดไป

นี่คือจุดที่ Self-Awareness สำคัญมาก

ไม่ใช่การพยายามทำให้ตัวเองไม่มีความคิดลบ

ไม่มีความกลัว

หรือกลายเป็นคนที่สงบตลอดเวลา

แต่คือการเริ่มมองเห็นสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นข้างใน

โดยไม่ต้องเชื่อทุกอย่างที่ใจเราพูดทันที

หากมีเวลาสัก 5 นาที

ลองนั่งอยู่กับตัวเองเงียบ ๆ

แล้วถามตัวเองว่า

“เรื่องอะไรเกี่ยวกับตัวฉัน

ที่ฉันเชื่อมานานมาก

จนไม่เคยกลับไปถามอีกเลยว่ามันยังเป็นความจริงอยู่ไหม?”

ฉันไม่ดีพอจริงไหม?

ฉันต้องทำให้ทุกคนรักจริงไหม?

ถ้าฉันเลือกตัวเอง ฉันจะถูกทิ้งจริงไหม?

ฉันต้องประสบความสำเร็จ

ถึงจะมีคุณค่าจริงไหม?

ไม่ต้องรีบหาคำตอบค่ะ

แค่เริ่มเห็นว่า

มีบางเรื่องที่เราเคยเชื่อ

และการที่เราเคยเชื่อมัน

ไม่ได้แปลว่าเราต้องเชื่อมันไปตลอดชีวิต

เพราะสุดท้ายแล้ว

บาดแผลเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับคุณ

แต่มันไม่เคยเป็นทั้งหมดของคุณ

และบางทีการกลับมาเป็นตัวเอง

อาจไม่ได้เริ่มจากการพยายามสร้างตัวเองคนใหม่

แต่อาจเริ่มจากการถามว่า

**ถ้าวันนี้ฉันไม่ต้องใช้ชีวิต

เพื่อพิสูจน์อะไรกับอดีตอีกแล้ว…

ฉันอยากใช้ชีวิตที่เหลืออย่างไร?**

🤍

ถ้าคุณอ่านมาถึงตรงนี้

ครูอยากชวนให้ลองเขียนคำตอบไว้สักหนึ่งประโยค

“วันนี้ ฉันพร้อมวางความเชื่ออะไรเกี่ยวกับตัวเองลงแล้ว?”

ถ้ารู้สึกปลอดภัยพอ

ลองเขียนคำตอบไว้ในคอมเมนต์

หรือส่งโพสต์นี้ให้ใครบางคน

ที่คุณอยากเตือนเขาว่า

อดีตของเขาอธิบายได้ว่าเขาผ่านอะไรมาบ้าง

แต่มันไม่จำเป็นต้องเป็นคนตัดสินว่า

เขาจะกลายเป็นใครต่อจากนี้

😍

ด้วยรักจากหัวใจ

คุณครูลูกหวาย

A community that stays alive for every life

#minimstudio #ครูลูกหวาย #spiritualbusinesscreator #สังคมแห่งความรักและการแบ่งปัน #alivecommunity