Episode 8 - From now on...Let me take care of it.
Late in the month.
The candy shop is busier than usual.
Rainwater has barely taken a break since morning, taking orders, clearing tables, baking cakes, and preparing two café delivery snacks.
"Mom, you can rest."
Nong Phu looked up to her mother with concern.
"Do you make water?"
Rain water smiles softly before stroking your head.
"You can do it."
But the truth is...
She's barely strong.
I only slept a few hours last night because I had to make a customer's birthday cake.
The fog itself was so busy with the clinic that it barely came down to the store.
"I'll take the cake first."
"I'm going too!"
"No, it's sunny today."
The boy immediately puffed his cheek, but he nodded well.
Rainwater picked up the cake box before he drove out without breakfast.
And that...
Is the beginning of the problem.
Old days
Bangkok -
The bell in front of the store rang with fog that had just come down from the clinic.
"Phu, where is your mother?"
The boy immediately looked up from the drawing.
"Go deliver the cake, sir."
The fog frowned a little.
"Not back yet?"
"Mom said a lot of work today."
Not finished talking yet -
Aunt Da quickly opened the door with a waking expression.
"Mist! Hurry and see the rainwater!"
His heart immediately fell.
"What happened, sir?"
"The rain is fainting in front of the florist!"
The fog barely waited to hear anything. Hurry and leave immediately.
Nong Phu rushed behind with a startled expression.
"Mom, huh..."
In front of a small flower shop in the middle of the alley.
The rainwater was leaning against the wall. The look was very pale. The shopkeeper was helping to blow her away.
As soon as she saw the fog, she tried to force a smile.
"It's okay. Just -"
"Quiet first."
The sound of the fog shaking a little like people are scared.
He knelt down before holding her hand.
Very cold hands.
Cold until his heart hurts
"Have you eaten yet?"
Rainwater is quiet
And that silence has answered everything.
The fog closed his eyes slowly, trying to control his emotions.
"Rainwater..."
His voice immediately softened.
"Why do you like to force yourself like this?"
She's tight.
Before speaking softly
"If you don't... the store won't pay."
The heart of the fog immediately strangled.
He knows she's tired.
But never knew she had to carry everything so hard.
"Father Mist..."
Nong Phu ran in to hug the mother tightly immediately.
The eyes grow a little red because they are shocked.
"Mom's hurt?"
Rainwater rushed to smile while still pale.
"Mom, it's okay."
But the boy shook his head hard.
"Mom's lying."
The clear words immediately moved her to tears.
The fog sighed softly before spooning her body up.
Rainwater was immediately shocked.
"Mist, wait!"
"If I'm stubborn, I'll take you to the hospital."
"But the shop--"
"I closed it."
The tone was so serious that she couldn't argue.
Nong Phu hurriedly followed not far before holding her mother's hand all the way back to the shop.
That night, the candy store closed earlier than usual.
Rainwater is lying on the couch behind the shop, with Nong Phunon watching next to it.
The fog is quietly boiling ginger water in the kitchen.
"Father Mist..."
The boy called softly.
"Yes."
"Mom's been tired for a long time, haven't you?"
The fog is a little disrupted.
Before answering the faint voice
... "well."
Nong Phu Mae, a little mouth
"So can you take care of me a lot?"
The heart of the fog immediately shook.
He looked at the child for a long time before gently stroking his head.
"Yes, sir."
The sound is very gentle.
Gentle until the boy finally smiled off.
After Nong Phu fell asleep
The fog then walked to sit quietly beside the rainwater.
The girl opened her eyes slowly.
"Phu is asleep?"
"Yes."
The atmosphere fell silent for a while.
The fog looked at her still before slowly holding her hand.
"From now on..."
He smiled thinly.
"Let me take care of it."
And this time,
Rainwater didn't pull his hand out again.
จากเรื่องราวในตอนนี้ ผมเองรู้สึกว่าความเหน็ดเหนื่อยของคนทำงานหนักโดยเฉพาะผู้ที่ต้องรับผิดชอบหลายบทบาทในครอบครัวนั้นเป็นสิ่งที่หลายคนอาจเจอในชีวิตจริง ผมเคยมีประสบการณ์ที่ต้องบริหารร้านเล็กๆ พร้อมกับดูแลครอบครัวเหมือนกัน เห็นความตั้งใจและความพยายามของน้ำฝนที่ไม่ยอมพักเพราะกลัวว่าร้านจะพัง มันทำให้ผมนึกถึงการแบ่งปันความรับผิดชอบในครอบครัวที่สำคัญอย่างมาก การที่หมอกซึ่งทำงานด้านคลินิกทันตกรรม ได้แสดงออกถึงความห่วงใยและขอรับผิดชอบดูแลน้ำฝนมากขึ้นนี้ เป็นภาพสะท้อนของความรักและความเข้าใจที่คู่รักหรือคนในครอบครัวควรมีให้กัน การยอมรับและช่วยเหลือกันในเวลาที่อีกฝ่ายเหนื่อยล้า เป็นสิ่งที่ทำให้ครอบครัวแข็งแรงและผ่านพ้นความยากลำบากไปได้ อีกสิ่งที่ผมประทับใจคือบทพูดของน้องภูที่บอกว่า "แม่โกหก" ซึ่งมันช่างบริสุทธิ์และตรงไปตรงมา สะท้อนความรักและความใส่ใจของเด็กๆ ที่รับรู้ความจริงได้แม้บางครั้งผู้ใหญ่จะพยายามปกป้องเขา ผมคิดว่าในชีวิตประจำวันเราควรเปิดใจและพูดคุยกันในครอบครัวมากขึ้น เพื่อให้ทุกคนรู้สึกได้รับการสนับสนุนและเข้าใจซึ่งกันและกัน ส่วนเรื่องสุขภาพและการดูแลตัวเองสำหรับผู้ที่ทำงานหนัก ผมแนะนำว่าควรหาเวลาพักผ่อน รวมถึงอย่าลังเลที่จะขอความช่วยเหลือเมื่อรู้สึกเหนื่อยเกินไป เพราะการดูแลสุขภาพทั้งกายและใจนั้นสำคัญยิ่งกว่าการทุ่มเททำงานอย่างเดียว บทนี้จบด้วยความอบอุ่นและคำสัญญาที่หมอกให้กับน้ำฝน นั่นคือข้อความสั้นๆ ที่เต็มไปด้วยความรักและความหวัง ซึ่งทำให้ผู้อ่านอย่างผมรู้สึกประทับใจและอยากเห็นความสุขของครอบครัวนี้เติบโตต่อไปจริงๆ