จากประสบการณ์ส่วนตัว การนั่งสมาธิในช่วงแรกมักเจอปัญหาใจฟุ้งซ่าน เพราะสภาวะใจเต็มไปด้วยความวุ่นวายและความคิดที่ไม่หยุดนิ่ง สิ่งที่นับว่าเป็นพื้นฐานสำคัญคือการฝึก 'สติ' อย่างต่อเนื่องและตั้งใจ เมื่อมีสติใจจะค่อยๆ เริ่มสงบและไม่ฟุ้งซ่านตามความคิดและอารมณ์มากนัก ผมมักเริ่มต้นโดยการนั่งในที่เงียบสงบ ปิดตา และหายใจเข้าออกช้าๆ แค่โฟกัสที่การหายใจอย่างเดียว พอรู้สึกว่าความคิดเริ่มฟุ้งซ่าน ก็แค่คอยเตือนตัวเองกลับเข้าสู่สติที่หายใจอีกครั้ง นอกจากนี้ การฝึกสติดังกล่าวยังเป็นการช่วยให้เรารับรู้ความรู้สึกต่างๆ อย่างไม่ตัดสินใจ ทำให้ใจไม่ดิ้นพล่านไปตามความเครียดหรืออารมณ์รุนแรง การฝึกสติอย่างสม่ำเสมอวันละนิดช่วยพัฒนาสมาธิแบบธรรมชาติและยั่งยืนมากกว่าการพยายามแก้ไขใจที่วุ่นวายอย่างรุนแรง ในขณะที่ฝึกสมาธิและสติ สิ่งที่ควรระวังคือไม่กดดันตัวเองมากเกินไป เพราะความรู้สึกใจฟุ้งเป็นธรรมชาติในช่วงเริ่มต้น การยอมรับและเปิดใจให้ตัวเองฝึกทีละน้อย จะทำให้การนั่งสมาธิเป็นเรื่องง่ายและเกิดผลดีในระยะยาว สุดท้าย เมื่อใจเริ่มสงบมากขึ้น จะรู้สึกว่าการนั่งสมาธิไม่ใช่แค่การหยุดคิด แต่เป็นการสัมผัสกับปัจจุบันและความสงบที่แท้จริง ซึ่งช่วยให้ชีวิตประจำวันมีความสุขและมีสมาธิในการทำงานมากขึ้นด้วยเช่นกัน