พื้นฐานของแต่ละคนไม่เท่ากัน

ตอนที่ฉันได้ยินคำว่า “เวรกรรม” บ่อยๆ มักเกิดตอนเราเจอเรื่องไม่แฟร์ เช่น บางคนมีทุน มีโอกาส มีคนซัพพอร์ต ส่วนเราเริ่มจากศูนย์ พอเหนื่อยมากๆ ก็เผลอคิดว่า “คงเป็นเวรกรรม” แล้วก็ใจแป้ว เหมือนชีวิตถูกกำหนดไว้แล้ว แต่พอลองมองให้ลึกขึ้น ฉันรู้สึกว่าเวรกรรม (ในความหมายที่คนทั่วไปพูดกัน) อาจไม่จำเป็นต้องเป็นคำสาป มันอาจเป็นคำอธิบายว่า “แต่ละคนมีเงื่อนไขชีวิตไม่เหมือนกัน” มากกว่า บางคนเกิดมามีต้นทุน บางคนเกิดมามีภาระ และบางคนต้องใช้เวลานานกว่าจะเห็นผลลัพธ์ ซึ่งไม่ผิดเลยที่เราจะรู้สึกน้อยใจ แต่การจมอยู่กับคำว่าเวรกรรมตลอดเวลา ทำให้เราไม่เห็นสิ่งที่เรายังเลือกได้ สิ่งที่ช่วยฉันมากคือเปลี่ยนคำถามจาก “ทำไมต้องเป็นฉัน” เป็น “ตอนนี้ฉันทำอะไรได้บ้าง” แล้วเริ่มจากเรื่องเล็กๆ ที่ควบคุมได้ เช่น 1) แยก ‘สิ่งที่ควบคุมได้’ กับ ‘ควบคุมไม่ได้’ พื้นฐานครอบครัว อดีต หรือจังหวะชีวิตบางอย่างเราเปลี่ยนไม่ได้ แต่สิ่งที่พอคุมได้คือวินัย การเรียนรู้ และการใช้เวลาในแต่ละวัน ถ้าคิดว่าเวรกรรมเป็นของเดิมที่มีอยู่แล้ว เราอย่างน้อยก็ยัง “เพิ่มกรรมดี” ในปัจจุบันได้ 2) ทำความฝันให้เป็นขั้นบันได ฉันเคยตั้งเป้าใหญ่เกินจนท้อ เลยลองหั่นเป็นขั้นๆ เช่น วันนี้ทำพอร์ต 1 หน้า อาทิตย์นี้อัปสกิล 1 เรื่อง เดือนนี้ส่งสมัครงาน/โปรเจกต์ 10 ที่ ทำไปเรื่อยๆ จะเริ่มเห็นว่าชีวิตค่อยๆ ขยับ ไม่ได้หยุดอยู่ที่คำว่าเวรกรรม 3) เลิกเปรียบเทียบแบบทำร้ายตัวเอง ประโยคที่เตือนใจมากคือ “ของแต่ละคนไม่เหมือนกัน” บางคนวิ่ง 100 เมตร บางคนต้องวิ่ง 1,000 เมตร แต่เราไม่จำเป็นต้องแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่ม ขอแค่ใช้ชีวิตของเราให้ดีและมีความสุขก็พอ 4) ดูแลใจในวันที่รู้สึกหนัก ถ้าวันไหนความคิดเรื่องเวรกรรมทำให้หมดแรง ฉันจะพักจริงๆ ทำสิ่งเล็กๆ ที่พาใจกลับมา เช่น เดินเล่น จดบันทึก ขอบคุณตัวเองที่ยังพยายาม แล้วค่อยกลับไปลุยต่อ สุดท้ายฉันไม่ได้ปฏิเสธความเชื่อเรื่องเวรกรรม แต่เลือกใช้มันเป็นแรงเตือนว่า “ทำวันนี้ให้ดีที่สุด” เพราะถึงพื้นฐานไม่เท่ากัน เราก็ยังสร้างเส้นทางของตัวเองได้ และความดีที่สุดของเราในแต่ละวัน…ก็มีคุณค่าเสมอ