First Jobber 5 เดือน ที่สอนเรามากกว่า 4 ปีมหาลัย “การลาออก”ไม่ใช่การยอมแพ้เสมอไป 🤍
งานแรกของเรา...อยู่ได้แค่ 5 เดือน
มีคนถามเหมือนกันว่า "ทำไมลาออกเร็วจัง"
ตอนแรกเราก็รู้สึกเหมือนตัวเองล้มเหลวนะ เพราะเพิ่งเรียนจบเอง งานแรกก็ควรอยู่ให้นาน ๆ สิ
แต่พอมองย้อนกลับไป เรากลับรู้สึกว่า...
การลาออกครั้งนั้น เป็นหนึ่งในการตัดสินใจที่ดีที่สุดในชีวิต
โพสต์ นี้ไม่ใช่การแฉบริษัท และไม่ได้มีเจตนาพาดพิงบุคคลหรือองค์กรไหน เราแค่อยากแชร์ประสบการณ์ในฐานะ First Jobber เผื่อมีใครกำลังรู้สึกแบบเดียวกัน จะได้รู้ว่าตัวเองไม่ได้คิดมากอยู่คนเดียว
เราเข้าทำงานด้วยความตื่นเต้นเหมือนเด็กจบใหม่ทุกคน วันที่บริษัทโทรมารับเข้าทำงาน เราดีใจมาก คิดแค่ว่า "ในที่สุดก็มีงานทำแล้ว" เงินเดือนทดลองงาน 12,000 บาท ผ่านโปรเป็น 13,000 บาท ถ้ามีออกสำรวจพื้นที่จะได้ค่าออกสำรวจเต็มวัน 400 บาท ครึ่งวัน 200 บาท และเบี้ยเลี้ยง 120 บาท รวมแล้วออกพื้นที่เต็มวันได้ประมาณ 520 บาท ตอนนั้นไม่ได้ติดเรื่องเงินเลย เพราะคิดว่า "เอาประสบการณ์ก่อน" จะบอกว่าคิดผิดมากบริษัทอยู่บางแสนค่าครองชีพสูงลิ่ว💔
ระบบการทำงานของบริษัทเป็นแบบ All in One ไม่มีการแบ่งหน้าที่ชัดเจน ทุกคนต้องทำทุกอย่าง ตั้งแต่งานเอกสาร ประสานงาน ออกสำรวจ สรุปรายงาน งานด่วน หรืออะไรก็ตามที่เข้ามา ข้อดีที่เราชอบจริง ๆ คือเวลางานค่อนข้างยืดหยุ่น เข้าเวลาไหนก็เลิกตามนั้น ขอแค่ทำงานครบ 8 ชั่วโมง เช่น เข้า 10 โมง ก็เลิก 1 ทุ่ม (แต่ห้ามเกิน 11 โมงนะ 😂) อันนี้เราชอบมาก
แต่ในวันที่งานเยอะ...เลิกสามทุ่ม สี่ทุ่มก็เป็นเรื่องปกติ โอทีทั้งอาทิตย์ก็มี วันเสาร์ก็อาจถูกเรียกไปทำงาน ถ้าช่วงออกสำรวจต่างจังหวัด กลับถึงโรงแรมแล้วก็ยังต้องเคลียร์ข้อมูล สรุปรายงานกันจนเที่ยงคืน ตีหนึ่ง โดยไม่มีโอทีเพิ่ม ทุกคนมองว่าเป็นเรื่องปกติ เราเองก็พยายามบอกตัวเองว่า "เดี๋ยวก็คงชิน"
ส่วนตัวเราชอบการออกสำรวจนะ ได้เดินทาง ได้เห็นหลายจังหวัด ได้เจออะไรใหม่ ๆ แต่ก็แลกมาด้วยการเดินทั้งวัน เดินจนเล็บนิ้วโป้งห้อเลือด แล้วสุดท้ายเล็บก็หลุด ตอนนั้นยังถ่ายรูปเก็บไว้เลย เพราะนึกว่าเป็นมะเร็ง555 แต่พอกลับมาดูรูปตอนนี้ กลับรู้สึกว่า ร่างกายคงพยายามส่งสัญญาณเตือนเรามาตั้งนานแล้ว
สิ่งที่ทำให้เราเริ่มรู้สึกไม่ไหว ไม่ใช่ปริมาณงาน แต่เป็นบรรยากาศในการทำงานมากกว่า เราเป็นเด็กจบใหม่ เวลามีเรื่องไหนที่เรารู้สึกไม่โอเค คำที่ได้ยินบ่อยมากคือ "ยังเด็ก" "ยังไม่เคยเจอโลก" "เดี๋ยวทำงานไปนาน ๆ ก็เข้าใจ" ตอนแรกเราก็เชื่อนะ คิดว่าอาจเป็นเราเองที่คิดมาก หรือทุกบริษัทก็คงเป็นแบบนี้ แต่พอได้ยินบ่อย ๆ เราเริ่มไม่กล้าพูด เริ่มสงสัยตัวเอง แล้วก็พยายามปรับตัวอยู่ฝ่ายเดียว
อีกเรื่องที่ทำให้เรารู้สึกเป็นคนนอก คือเราเป็นคนเดียวในออฟฟิศที่จบมหาวิทยาลัยอีกแห่ง ส่วนพนักงานส่วนใหญ่จบจากมหาวิทยาลัยเดียวกัน เวลาคุยกันก็จะพูดถึงอาจารย์ รุ่นพี่ หรือเรื่องในมหาวิทยาลัย แล้วก็หันมาถามเราว่า "ทันอาจารย์คนนี้ไหม" ก่อนจะมีคนตอบเองว่า "น้องจะทันได้ยังไง น้องไม่ได้จบที่เดียวกับพวกเรา" เราเชื่อว่าเขาอาจไม่ได้ตั้งใจ แต่พอโดนบ่อย ๆ มันก็ทำให้รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแกะดำ ไม่ค่อยกล้าแสดงความคิดเห็น และอยากบอกตรงนี้ว่า เราไม่ได้เหมารวมมหาวิทยาลัยนะ เพราะตอนฝึกงานที่เชียงใหม่ เพื่อนร่วมงานส่วนใหญ่ก็จบมหาวิทยาลัยเดียวกัน (ไม่ใช่ม.ในจังหวัดเชียงใหม่) แต่ทุกคนน่ารักมาก มองเราเป็นลูกหลาน สอนทุกอย่าง เราเลยเชื่อว่าสุดท้ายแล้ว มันเป็นเรื่องของ "คน" มากกว่าสถาบัน
มีเหตุการณ์หนึ่งที่เราจำได้ไม่เคยลืม ตอนเราลา หัวหน้าฝากงานไว้ พอกลับมาทำงาน เราหาเท่าไรก็ หาไม่เจอ เราหาเองก่อน จากนั้นก็ให้พี่ในออฟฟิศกับเพื่อนช่วยหาอีก 2 คน รื้อออฟฟิศกันแทบหมดก็ไม่เจอ สุดท้ายต้อง Video Call หาหัวหน้าให้ช่วยบอกตำแหน่ง ระหว่างคอล หัวหน้าก็บอกเองว่า "ไม่ต้องไปดูโต๊ะพี่คนนั้น" เพราะทุกคนรู้ว่าพี่คนนั้นไม่ชอบให้ใครไปยุ่งโต๊ะ เคยมีคนโดนด่ามาแล้ว เราเลยไม่กล้าแตะ สรุปสุดท้าย...ของอยู่บนโต๊ะพี่คนนั้นจริง ๆ สิ่งที่คิดว่าจะได้ยินคือ "อ๋อ อยู่ตรงนั้นเอง" แต่สิ่งที่ได้ยินกลับเป็น "ทำงานยังไง หาของไม่เจอ" ประมาณว่าทำให้งานเขาล่าช้า เสร็จไม่ทัน ตอนนั้นเราได้แต่ยืนงง เพราะเราทำตามที่บอกทุกอย่างแล้ว แต่สุดท้ายก็กลายเป็นเราที่ผิดอยู่ดี
อีกหลายครั้งก็เหมือนกัน มีคนตามงานเรา ทั้งที่เรากำลังรอยอดจากอีกคนอยู่ เพราะถ้าอีกฝ่ายยังไม่ส่ง เราก็รายงานต่อไม่ได้ แต่สุดท้ายภาพที่ออกมาคือ "เราช้า"
ช่วงปีใหม่ เรากำลังเดินทางกลับบ้านต่างจังหวัด ก็ยังมีคนตามงานตั้งแต่บ่าย ตามจากแชทส่วนตัวไปจนถึงแชทกลุ่มบริษัท แท็กชื่อเราบอกว่าทุกคนรออยู่ ทั้งที่เราแจ้งแล้วว่ากำลังเดินทาง สุดท้ายก็ต้องเปิดคอมทำงาน ปีใหม่ก็เหมือนได้หยุด...แต่ไม่สุด
อีกเรื่องที่เป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้เราตัดสินใจลาออก คือเรื่องรับปริญญา เราแจ้งลาล่วงหน้า 1 อาทิตย์ เพราะหลายคนจะเข้าใจมช. ซ้อมรับปริญญาหลายวัน ซ้อมเป็นอาทิตย์ แต่บริษัทไม่ค่อยเข้าใจ มีการบอกว่า “มอน้องแปลกเนอะ รับปริญญาทั้งอาทิตย์เลยหรอ เปิดบริษัทมาเกือบสิบปี ไม่เคยมีใครลาแบบนี้“ เสนอให้เอางานไปทำที่เชียงใหม่แต่เราไม่สะดวก “ดีแค่ไหนแล้วที่พี่ไม่ให้น้องบินกลับมาทำงานที่บางแสนแล้วบินกล ับไปรับปริญญา” แล้วสุดท้ายบริษัทให้ลา แต่ต้องใช้วันลากิจทั้งปี แล้วปีนั้นห้ามลากิจอีกเลย ตอนนั้นเราคิดในใจว่า รับปริญญามีครั้งเดียวในชีวิตเองนะ555
สิ่งที่กระทบใจเราที่สุด คือคำพูดของเพื่อนร่วมงานที่พูดต่อหน้าว่า "มึงเป็นเหี้ยอะไรกับกูมากปะ น้องไม่โอเคกับพี่ใช่มั้ย พี่จะได้บอกเจ้าของบริษัทว่าน้องไม่โอเคกับพี่ น้องไม่โอเคกับการทำงานของพี่"
จนถึงวันนี้เรายังจำประโยคนั้นได้ ไม่ใช่เพราะโกรธ แต่เพราะมันเป็นครั้งแรกที่มีคนพูดกับเราแบบนั้นในที่ทำงาน
วันสุดท้ายที่เราทำงาน เราคิดว่าจะเป็นวันที่เก็บของ บอกลาเพื่อน แล้วแยกย้ายกันไป แต่หัวหน้าพูดกับเราว่า
"พี่เจ้าของบริษัทก็เป็นแบบนี้ รับคนเข้ามา สอนงานจนเป็น พอจะออกก็ให้ออกไปง่าย ๆ " เรานิ่งฟัง ไม่ได้ตอบอะไร แต่ในหัวมีคำถาม
สุดท้ายเรารู้ตัวว่า เราไม่ได้เหนื่อยเพราะงานแล้ว เราเหนื่อยเพราะตัวเองเริ่มเปลี่ยนไป เรากลัวทำผิด กลัวโดนด่า กลัวถูกพูดถึงเป็นอาทิตย์ กลัวส่งงานแล้วจะมีอะไรผิด จนเช็กงานซ้ำแล้วซ้ำอีก เครียด ประจำเดือนไม่มา และเริ่มเป็นย้ำคิดย้ำทำเพราะกลัวพลาด เราไม่ได้ไม่เก่ง แต่เราเริ่มรู้สึกว่าตัวเอง "แย่ไปหมด"
ตลกดีนะ... พอลาออกมาแล้วเกือบ 3 เดือน ก็ยังมีคนโทรมา ทักมาตามเรื่องงานอยู่เลย 😂
แต่ถึงจะมีหลายเรื่องที่ไม่ดี สิ่งที่ดีที่สุดที่เราได้จากงานนี้ คือ "เพื่อน" พวกเราเข้ามาพร้อมกัน 5 คน ตอนนี้ลาออกไปแล้ว 4 คน ทุกวันนี้ก็ยังนัดกินข้าว นัดไปดื่ม คุยกันเหมือนเดิม ถ้าไม่ได้เจอพวกเขา เราคงผ่านช่วงนั้นมาได้ยากเหมือนกัน
วันนี้เ รามองย้อนกลับไป แล้วรู้สึกว่า เราไม่ได้ลาออกเพราะทำงานหนัก เราลาออกเพราะเราเริ่มไม่ชอบตัวเองตอนที่ทำงานอยู่ที่นั่น งานแรกไม่ได้สอนแค่เรื่องงาน แต่มันสอนให้เรารู้ว่า "ที่ทำงาน" กับ "ที่ที่เราควรอยู่" อาจไม่ใช่ที่เดียวกันเสมอไป
ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ เราก็คงเลือกเข้าทำงานที่เดิมอีกครั้งนะ เพราะถ้าไม่เคยเจอที่ที่ไม่เหมาะกับตัวเอง เราก็คงไม่รู้ว่าที่ทำงานที่ดีควรเป็นแบบไหน และคงไม่รู้ว่าการเลือกตัวเอง ไม่ใช่ความเห็นแก่ตัว แต่มันคือการรักษาหัวใจของตัวเองไว้ ก่อนที่มันจะพังไปมากกว่านี้ 🤍
