โลกไม่ได้อนุญาตให้เราสมหวังทุกอย่าง แต่สอนให้เรายอมรับ บางอย่

ช่วงหนึ่งเราติดคำว่า “ยอมรับทุกอย่าง” มาก เหมือนถ้ายอมรับได้เร็วก็จะเก่ง จะเข้มแข็ง แต่พอเจอเรื่องที่ไม่สมหวังจริงๆ ถึงรู้ว่า “ยอมรับ” ไม่ได้แปลว่าไม่เจ็บ และไม่จำเป็นต้องยอมรับทุกอย่างในทันทีด้วย สิ่งที่ช่วยเราได้คือแยกให้ออกระหว่าง “ยอมรับความจริง” กับ “ยอมแพ้” การยอมรับความจริงคือยอมรับว่าเหตุการณ์เกิดขึ้นแล้ว ผลลัพธ์เป็นแบบนี้ และตอนนี้เรารู้สึกเสียใจ/ผิดหวังอยู่ ส่วนยอมแพ้คือหยุดดูแลตัวเอง หยุดพยายามในสิ่งที่ยังทำได้ คนละเรื่องเลย พอแยกได้ เราก็เบาลง เพราะเราไม่ได้ต้องฝืนใจให้โอเคทันที แค่ยอมรับว่ามันไม่โอเคก็พอ อีกอย่างที่สำคัญคืออนุญาตให้ตัวเองรู้สึก เราเคยกดความรู้สึกเพราะคิดว่าถ้ายอมรับแล้วต้องไม่ร้องไห้ แต่ความจริงการร้องไห้คือการระบายความตึงเครียดแบบหนึ่ง เราลองทำ “เช็กอินใจ 1 นาที” ถามตัวเองว่า ตอนนี้รู้สึกอะไรอยู่ (เสียใจ โกรธ เสียดาย อิจฉา) แล้วให้คะแนนความหนัก 1-10 แค่นี้ก็เหมือนยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นในใจได้มากขึ้น เวลาต้องยอมรับบางอย่างที่ไม่สมหวัง เราชอบใช้วิธี “วงกลมควบคุม” เขียน 2 วง: วงที่ควบคุมได้ (การพักผ่อน การกิน การขอโทษ การสมัครใหม่ การเรียนรู้เพิ่ม) และวงที่ควบคุมไม่ได้ (ผลลัพธ์ ความคิดคนอื่น อดีต) แล้วเลือกทำ 1 อย่างเล็กๆ ในวงที่ควบคุมได้ เช่น นอนให้พอวันนี้ หรือจัดโต๊ะให้โล่งขึ้น เหมือนค่อยๆ ดึงตัวเองกลับมาที่ปัจจุบัน ถ้าความไม่สมหวังวนอยู่ในหัว ลองเปลี่ยนคำพูดกับตัวเองจาก “ทำไมต้องเป็นเรา” เป็น “ตอนนี้เราดูแลตัวเองยังไงได้บ้าง” เราใช้ประโยคปลอบใจง่ายๆ ว่า “โลกไม่ได้อนุญาตให้เราสมหวังทุกอย่าง แต่สอนให้เรายอมรับ บางอย่างที่ไม่สมหวัง” แล้วเติมต่อว่า “และเรายังไปต่อได้ในแบบของเรา” สุดท้าย อยากบอกว่า การยอมรับไม่ใช่เส้นชัยที่ต้องทำให้ได้ภายในวันเดียว บางวันทำได้ บางวันทำไม่ได้ก็ปกติ ถ้ารู้สึกหนักมาก ลองคุยกับคนที่ไว้ใจหรือผู้เชี่ยวชาญก็ได้ การยอมรับทีละนิด คือความกล้ารูปแบบหนึ่งเหมือนกัน