ผมคิดว่าเพื่อนแท้ไม่จำเป็นต้องคุยกันทุกวันหรือเจอกันบ่อยๆ แต่สิ่งที่สำคัญคือความรู้สึกที่ยังคงเหมือนเดิม เหมือนในข้อความที่บอกว่า "ไม่ได้คุยกันทุกวัน แต่ไม่เคยรู้สึกห่างกัน" ซึ่งผมเองก็มีประสบการณ์แบบนี้กับเพื่อนสนิทบางคน การมีเพื่อนที่รักและเข้าใจกันแบบนี้เหมือนการมีที่พักใจที่มั่นคง ถึงแม้จะไม่ค่อยได้เจอหน้ากันบ่อยๆ แต่เมื่อไรก็ตามที่ต้องการความช่วยเหลือหรืออยากพูดคุย ก็ยังมีเพื่อนคนนี้ที่อยู่ตรงนั้นตลอดเวลา ในยุคที่การสื่อสารผ่านโซเชียลเป็นเรื่องง่าย บางครั้งการไม่ต้องคุยกันบ่อยก็ไม่ได้แปลว่าความสัมพันธ์จะจางหายไป เพียงแค่เราให้ความสำคัญกับคุณค่าของเพื่อนมากกว่าความถี่ของการติดต่อ ผมว่าเพื่อนสนิทที่ "ยังอยู่ที่เดิมเสมอเวลาที่ต้องการกัน" คือของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดในการมีชีวิต ใครหลายคนอาจเข้าใจว่ามิตรภาพต้องมีระยะเวลาและความถี่ในการติดต่อมากเท่านั้น แต่มิตรภาพที่แท้จริงคือความรู้สึกที่เชื่อมโยงถึงกันไม่ว่าสถานการณ์จะเปลี่ยนไปอย่างไร