จากคำพูดของอ.เฉลิมชัยที่ว่า "ความดีสำคัญที่สุด ความรวยก็สำคัญรองลงมา" ทำให้ผมนึกถึงประสบการณ์ชีวิตจริงที่ได้เรียนรู้ว่าความดีนั้นเป็นสิ่งที่ประเมินค่ามิได้ แม้ใครจะมีเงินทองมากมายแค่ไหน ถ้าหากว่ารวยด้วยวิธีที่ผิดศีลธรรม เช่น การคดโกงหรือขายชาติ สิ่งนั้นจะนำมาซึ่งความอัปยศและความผิดทางใจอย่างแรงกล้า ผมเคยเห็นคนจำนวนไม่น้อยที่แม้จะมีฐานะยากจนแต่ก็ยึดมั่นในคุณธรรม มีความขยันและมุ่งมั่นที่จะดูแลครอบครัวด้วยความซื่อสัตย์ ในขณะที่บางคนร่ำรวยแต่หมดคุณค่าจากการทำเรื่องผิดๆ ซึ่งทำให้ผมเข้าใจว่าความจนไม่ใช่เรื่องน่ารังเกียจหรือด้อยค่า แต่เป็นเพียงสถานะทางการเงินซึ่งสามารถเปลี่ยนแปลงได้ แต่ความดีและความซื่อสัตย์นั้นจะอยู่กับเราไปตลอดชีวิต คำกล่าวที่ว่า "การเป็นคนจน = ไม่ผิดนะ การเป็นคนเลว (แม้จะรวย) = ผิด" เป็นข้อคิดสำคัญที่เราควรตระหนักและถ่ายทอดต่อไปให้คนรุ่นใหม่ได้รับรู้ เพราะสังคมที่ยั่งยืนคือสังคมที่ให้เกียรติคนทุกระดับและยึดถือคุณธรรมเป็นหลัก ดังนั้น การที่เราไม่ด้อยค่าคนจน หรือดูถูกฐานะทางเศรษฐกิจของใครนั้น เป็นการแสดงออกถึงความเคารพในคุณค่าความเป็นมนุษย์ และถ้าเราทุกคนร่วมกันสร้างสังคมที่ให้ความสำคัญกับความดี ความซื่อสัตย์ และความมีเมตตา โลกนี้น่าจะเป็นสถานที่ที่น่าอยู่ขึ้นมากจริงๆ