English sentence. Forget.

ถ้าตั้งใจจะสื่อว่า “บันทึกไว้ในความทรงจำ” ภาษาอังกฤษไม่ได้มีประโยคเดียวเป๊ะๆ แต่เลือกพูดได้หลายแบบตามอารมณ์และสถานการณ์ค่ะ ฉันชอบใช้วิธีเลือก “โทน” ก่อนว่าอยากให้หวาน ซึ้ง หรือจริงจัง แล้วค่อยเลือกประโยคให้เหมาะ 1) อยากบอกว่า “บันทึกไว้ในความทรงจำ” แบบซึ้งๆ - Keep it in your memory. = เก็บมันไว้ในความทรงจำ (ฟังดูตรงตัว ใช้ได้แต่ค่อนข้างเป็นทางการนิดนึง) - Keep this moment in your memory. = เก็บช่วงเวลานี้ไว้ในความทรงจำ - Remember this. = จำไว้นะ (สั้นๆ แต่ได้อารมณ์มาก) - I’ll keep it in my heart. = ฉันจะเก็บไว้ในใจ (หวานและซึ้งกว่า “memory”) 2) ประโยคกลุ่ม “อย่าลืม…” ที่ใช้ได้ทุกวัน (เข้ากับคำว่า Forget) - Don’t forget me. = อย่าลืมฉันนะ - Don’t forget that. = อย่าลืมเรื่องนั้น - Don’t forget to + V1 = อย่าลืม… (เช่น Don’t forget to call me. อย่าลืมโทรหานะ) ทริคที่ฉันใช้บ่อย: ถ้าเป็น “อย่าลืมทำอะไรสักอย่าง” ให้ใส่ to ตามด้วยกริยา เช่น to text, to bring, to submit 3) “ลืมสิ่งที่ฉันพูดไปเถอะ” / พูดแล้วพลาด - Forget what I said. = ลืมสิ่งที่ฉันพูดไปเถอะ - Please forget I said that. = ขอให้ลืมที่ฉันพูดไปเมื่อกี้ (นุ่มนวลขึ้น) - I didn’t mean that—forget it. = ฉันไม่ได้ตั้งใจแบบนั้น—ช่างมันเถอะ 4) “ฉันจะไม่มีวันลืมคุณ” และการบอกความทรงจำที่ฝังใจ - I’ll never forget you. = ฉันจะไม่มีวันลืมคุณ - I’ll never forget this. = ฉันจะไม่มีวันลืมเรื่องนี้ - You’ll always be in my memory. = คุณจะอยู่ในความทรงจำของฉันเสมอ (โทนละมุน) 5) “Forget it!” ไม่ได้แปลว่า “ลืมมัน” อย่างเดียว - Forget it! = ช่างมันเถอะ! / ไม่ต้องพูดแล้ว / ไม่เป็นไร (ขึ้นอยู่กับน้ำเสียง) ถ้ากลัวฟังแข็งไป ฉันจะใช้ “It’s okay, forget it.” หรือ “Never mind.” แทนในบางสถานการณ์ สรุปสั้นๆ: ถ้าต้องการสื่อ “บันทึกไว้ในความทรงจำ” ให้เลือก Remember this / Keep this moment in your memory / I’ll keep it in my heart ส่วนถ้าเน้นคำว่า Forget ก็ใช้ Don’t forget…, I’ll never forget… และ Forget it! ให้ถูกอารมณ์ค่ะ