การเข้าใจเรื่องการจากลาในสองมิติทั้งทางกายภาพและทางจิตใจ ทำให้ผมได้ตระหนักว่าความทรงจำคือสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เราสามารถเก็บรักษาไว้ได้ แม้จะจากกันไปแล้วก็ตาม เพลง "เอาไว้พบกัน" โดย Phumin หรือภูมิมินท์ ถ่ายทอดความรู้สึกของการจากลาได้อย่างอ่อนโยน ผ่านเสียงร้องและบรรยากาศของเพลงที่เหมือนถูกร้อยเรียงด้วยความทรงจำในอดีต การชมภาพถ่ายที่ถ่ายด้วยกล้องฟิล์มยิ่งช่วยเสริมบรรยากาศให้กับเรื่องราวนี้ เพราะภาพฟิล์มมีเอกลักษณ์ด้านความอบอุ่นและความวินเทจที่ทำให้ความทรงจำดูมีชีวิตชีวาขึ้น ประสบการณ์ของผมกับการเก็บความทรงจำผ่านกล้องฟิล์ม ช่วยให้ผมรู้สึกเชื่อมโยงกับอดีตและผู้คนที่จากไปมากขึ้น กล้องฟิล์มมักจับช่วงเวลาที่มีความหมายและให้อารมณ์ความรู้สึกแตกต่างจากภาพดิจิทัล ปัจจุบันนี้ผมจึงชอบบันทึกเรื่องราวสำคัญด้วยกล้องฟิล์ม เพื่อเก็บรักษาความทรงจำที่แท้จริงและรู้สึกว่าได้ "เอาไว้พบกัน" ในสักวันหนึ่ง