ในฐานะผู้ที่ชื่นชอบศิลปะการต่อสู้แบบไทยโบราณ ผมได้ลองฝึกฝนท่าฟันและท่าชักฝักหรือแบกอาวุธตามแนวทางที่ครูบาอาจารย์สอนมา สิ่งหนึ่งที่ผมสังเกตคือท่าชักฝักแบบเดิมนั้นมีข้อเสียคือสรีระเปิดมากเกินไป ทำให้การป้องกันตัวอาจด้อยลง จึงมีการพัฒนาเป็นท่าถัดหูเพื่อแก้ไขข้อเสียนี้ ท่าถัดหูช่วยเพิ่มการป้องกันการโจมตีจากฝ่ายตรงข้ามได้ดีขึ้น โดยเฉพาะเมื่อเติมการย่อขาเข้าไปด้วย การย่อขาช่วยเพิ่มพละกำลังและความมั่นคงในการเคลื่อนไหว ทำให้เราสามารถเหวี่ยงดาบหรือกระบี่ได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น ผมแนะนำว่าการฝึกฝนควรเริ่มจากการดูท่าทีละทิศทาง เพื่อให้เข้าใจรายละเอียดของสรีระและการใช้แรงในแต่ละมุม เช่น ฝึกดูทั้งด้านข้าง ด้านหลัง และพลิกเหลี่ยมเพื่อป้องกันตัวอย่างครบถ้วน นอกจากนี้ การฝึกฝนอย่างสม่ำเสมอจะช่วยปรับสมดุลของร่างกายและเพิ่มสมรรถภาพทางกาย ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญของศิลปะการต่อสู้แบบไทยโบราณ การมีพื้นฐานที่มั่นคงจากท่าฟันแบบเก่าและท่าชักฝักที่ถูกปรับปรุงแล้ว จะช่วยให้ผู้ฝึกสามารถต่อยอดไปสู่ท่าที่ซับซ้อนมากขึ้น เช่นท่าถัดหูและท่าถัดหูลึกได้อย่างมั่นใจ และเมื่อฝึกกับซุ้มบ้านพิษฯ ที่เน้นการสอนอย่างถูกวิธี จะทำให้ผู้เรียนสามารถเรียนรู้และพัฒนาทักษะได้รวดเร็วและถูกต้องตามต้นตำรับ