ช่วงเปิดเทอมเป็นช่วงเวลาที่หลายคนรู้สึกตื่นเต้นแต่ก็บางครั้งก็รู้สึกหนักใจ โดยเฉพาะกับครูสาวที่ต้องกลับมาทำงานบนดอยอย่างที่เห็นในภาพ POV ที่พูดถึงความรู้สึกตื่นมาแล้วร้องไห้ ไม่อยากกลับดอย ความเป็นจริงของการเป็นครูบนดอยนั้นมีความท้าทายไม่ใช่น้อย ทั้งเรื่องสภาพอากาศ การเดินทางที่ยากลำบาก และความโดดเดี่ยวจากครอบครัว สำหรับฉันเอง การเปิดเทอมแต่ละปีเหมือนการเริ่มต้นใหม่ที่เต็มไปด้วยความหวังและความกังวลในเวลาเดียวกัน ในฐานะครูที่ต้องดูแลนักเรียนที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ห่างไกล เราจะได้เห็นเด็กๆ ที่ขาดแคลนโอกาสแต่เต็มไปด้วยความใส่ใจและตั้งใจเรียน ความรู้สึกไม่อยากกลับดอยบางครั้งก็เป็นเพราะความเหนื่อยล้าทางร่างกายและจิตใจ แต่เมื่อได้เห็นรอยยิ้มและความก้าวหน้าของเด็กๆ ทุกอย่างก็กลายเป็นกำลังใจ ฉันแนะนำให้ครูที่ทำงานในพื้นที่ห่างไกลจัดสรรเวลาสำหรับการดูแลตัวเอง และสร้างเครือข่ายสนับสนุนกับเพื่อนครูในพื้นที่ใกล้เคียง เพื่อร่วมแลกเปลี่ยนประสบการณ์และช่วยกันแบ่งเบาความรู้สึกเหนื่อยล้า นอกจากนี้ การมองเห็นคุณค่าของงานที่ทำและความแตกต่างที่เกิดขึ้นกับชีวิตของนักเรียนในทุกๆ วันจะช่วยสร้างแรงบันดาลใจและความสุขในชีวิตการเป็นครูบนดอย