ประวัติวงดนตรี (ซิสเต็ม ออฟ ดะ ดาวน์)
System of a Down หรือมักย่อสั้น ๆ ว่า SOAD หรือ System เป็นวงร็อกอาร์มาเนีย-อเมริกันจากเกลนเดล รัฐแคลิฟอร์เนีย ก่อตั้งวงในปี ค.ศ. 1994 สมาชิกในวงหลายคนมีเชื้อสายอาร์เมเนีย แต่บางคนเกิดในเลบานอน ส่วนDaronเป็นคนเดียวที่เกิดบนแผ่นดินสหรัฐ ทั้งนี้สมาชิกในวงทุกคนยังมีญาติอยู่ที่อิรัก เลบานอน อิหร่าน
.
ความโด่งดังของวงนี้ตั้งแต่สร้างส รรค์บทเพลงมา วงออกผลงานสตูดิโออัลบั้ม 5 ชุดมียอดขายมากกว่า 20 ล้านชุดทั่วโลก ยังเคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลแกรมมี่ 4 ครั้ง ซึ่งพวกเขาได้รับรางวัลสาขาแสดงเพลงฮาร์ดร็อกยอดเยี่ยม ในปี ค.ศ. 2006 วงได้แยกย้ายชั่วคราวก่อนจะกลับมารวมกันใหม่ในปี ค.ศ. 2010
.
|||สมาชิกปัจจุบัน|||
.
Serj Tankian-ร้องนำ,กีต้าร์จังหวะ,คีย์บอร์ด
Daron Malakian-ร้องนำ(บางบทเพลง),กีต้าร์ลีด
Shavo Odadjian-กีต้าร์เบส
John Dolmayan-กลอง (Andy Khachaturian เคยเป็นอดีตมือกลอง)
.
เอกลักษณ์ของวงคือความไม่เหมือนใคร ยากที่จะเลียนแบบ หากอยากรู้ว่ามันยากที่จะเลียนแบบสักแค่ไหน ผมขอให้ลองไปฟังเพลงของ เฮียSerj ในเพลง Chop suey! แล้วร้องตามกันดูครับ จะรู้ว่าใครที่เป็นนักร้องแล้วพยายามร้องให้ถูกเป๊ะๆ เป็นอะไรที่ยากเว่อร์!
.
อัลบั้มเปิดตัว system of a down เริ่มต้นในปี ค.ศ. 1998-2000
เดือนมิถุนายน ปี1998 อัลบั้มsystem of a downก็ออ กวางจำหน่าย ถือว่าเป็นจุดเริ่มต้นอย่างดีสำหรับวงหน้าแปลกและแปลกหน้าสำหรับวงการเพลง
.
sugar และ spiders ได้ออกอากาศตามสถานีวิทยุและเอ็มทีวี เป็น 2 ซิงเกิ้ลแรกที่แฟนเพลงรู้จักวงนี้กันมากขึ้น แถมยังได้เป็นวงเปิดให้ทั้งSlayer,Metallica ได้ขึ้นsecond stageของozzfest ออกเดินสายกับวงFear Factory,Incubus,Puya,Mr.Bungle
.
ต่อมาเดือนพ.ย.ปี1998 ทางวงไปทำเพลงให้รายการเด็กนรกSouth Parkในอัลบั้ม Chef’s aid โดยเล่นเพลง "Will They Die 4 You? ที่จะมีเสียงพูดของเฮียserjตอนท่อนท้ายๆว่า "Why must we kill our own kind?"ท่อนนี้ตอนหลังจะไปอยู่ในเพลง Boom!
.
เมื่อเริ่มเข้าสู่ปี ค.ศ. 2001-2003 เรียกว่าเป็นยุคทองของวงนี้
.
3กันยายนปี2001 soadมีแผนจะจัดคอนเสิร์ตในฮอลลีวู้ดเพื่อเป็นการขอบคุณแฟนเพลง โดยคอนเสิร์ตจะมีขึ้นบริเวณที่จอดรถที่จุแฟนๆได้ราว3,500คน แต่แฟนเพลงมาเกินกว่าจำนวนที่กำหนดไว้ ทางเจ้าหน้าที่ตำรวจจึงยกเ ลิกคอนเสิร์ตล่วงหน้าโดยไม่มีการบอกแฟนเพลงที่ยืนรอกันเกือบชั่วโมง
.
เมื่อเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยปลดป้ายชื่อวงบนเวทีออก แฟนเพลงที่ไม่พอใจจึงก่อจราจลขึ้น ซึ่งใช้เวลาเกือบ6ชั่วโมงกว่าจะกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง ความเสียหายมีตั้งแต่ตำรวจโดนหินขว้าง หน้าต่างอาคารใกล้เคียงแตก รถสุขาเคลื่อนที่พัง มีแฟนเพลงบางส่วนถูกจับ
.
โดยทางผู้จัดการวงออกมาบอกว่าเหตุการณ์เช่นนี้ไม่น่าจะเกิดขึ้นถ้าทางตำรวจให้วงขึ้นเล่น หรือให้ทางวงขึ้นขอโทษแฟนเพลงที่ต้องยกเลิกการแสดง ผลจากการจราจลในครั้งนี้ทำให้คอนเสิร์ตในร้านซีดีในวันถัดมาต้องยกเลิกโดยปริยาย
.
หลังจากประสบความสำเร็จอย่างมาก จึงมีแฟนๆบางกลุ่มไม่รอช้าจัดทำอัลบั้มToxicity II ขึ้นมาซึ่งเป็นงานรวมเพลงที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ออกมาให้โหลดฟังกันทางอินเตอร์เน็ต
จนทางวงตัดสินใจออกอัลบั้มSteal! This album ที่หน้าปกชวนให้ระลึกถึงแผ่นปริ้นโก้ แถมยังออกหน้าปกพิเศษ5หมื่นชุด โดยหน้าปกแต่ละซีดีไม่เหมือนกันแล้วแต่สมาชิกแต่ละคนในวงจะวาด อัลบั้มดังกล่าวออกวางขายเดือนกันยายน ปี2002
โดยชื่ออัลบั้มได้รับแรงบันดาลใจจากชื่อหนังsteal this book ของAbbie Hoffman รวมถึงเหตุการณ์ที่มีคนปล่อยเพลงของทางวงออกมาให้ดาวน์โหลดกันทางอินเตอร์เน็ตทั้งที่เป็นเพลงไม่สมบูรณ์ อัลบั้มนี้เพลงinnervisionเป็นเพลงเปิดตัวอัลบั้ม ส่วนเอ็มวีเพลงBoom!กำกับโดยไมเคิล มัวร์ ผู้กำกับสารคดีชื่อก้องเพื่อเป็นการต่อต้านสงครามกับอิรัก ซึ่งทำให้เป็นอีกวงที่ร้องเพลงทั้งด้านการเมือง ชีวิตทั่วไป ยาเสพติด จนโดนจับตามองจากFBI และ CIA
.
ความเพี้ยนที่เหมือนดึงดูดกันมากลายเป็นวงที่เพี้ยนจนหาใครเทียบไม่ติด ไม่ว่าจะเป็น มือกี ตาร์ที่ดูเหมือนจะเป็นคนเงียบๆ อย่างดารอน มือกีต้าร์นี่อัจฉริยะจอมเพี้ยนตัวจริง ไม่เหมือนใครและยากจะมีใครเหมือน ทั้งลีลาบนเวทีและซาวน์กีต้าร์
เพลง Chop suey ซึ่งเนื้อหาเพลงไม่ได้เกี่ยวอะไรกับอาหารเลย ในตอนแรกมีชื่อว่า suicide ต่อมาจึงเปลี่ยนมาเป็นchop sueyแบบที่เห็นกันในปัจจุบัน โดยทางวงบอกว่าไม่ได้ถูกต้นสังกัดกดดันให้เปลี่ยนแต่อย่างไร
Daronบอกว่าเพลงนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับว่า เมื่อตายไปแล้วคนอื่นๆจะมองเราว่ายังไง เช่น ถ้าเสพยาจนตาคนส่วนใหญ่ก็อาจบอกว่าแกสมควรตายแล้ว ประมาณนั้น
ส่วนท่อนที่อาบังของหลายๆคนร้องว่า "Father, into your hands I commend my spirit" นั้นมาจากคำพูด1ใน7ที่พระเยซูกล่าวก่อนตาย เป็นเพลงที่เรียกได้ว่าโด่งดังมากมีทั้งเวอร์ชั่นคัฟเวอร์ และล้อเลียนให้ฟังกันหลากหลายรูปแบบเลยทีเดียวครับ
อีกเพลงคือ เพลงLost in Hollywoodเ ป็นเพลงที่Daronแต่งขึ้นจากประสบการณ์ชีวิตของตัวเองที่เติบโตมาในย่านHollywood ที่ใครๆก็อยากไปอยู่ เขากลับตอบว่าจะบ้าหรือไงที่นี่ไม่สามารถไว้ใจใครได้ทั้งนั้นแหละ และนี่คือชีวิตในฮอลลีวู้ดจริงๆต่างหาก
ขอบคุณข้อมูลอ้างอิงจาก
https://en.wikipedia.org/wiki/System_of_a_Down
https://goo.gl/7EAmWj
นอกจากเรื่องราวที่เล่ามาในบทความแล้ว สิ่งหนึ่งที่ผู้เขียนประทับใจมากจาก System of a Down คือความกล้าที่จะใช้ดนตรีเป็นเครื่องมือสื่อสารเรื่องการเมืองและสังคมผ่านเพลงของพวกเขาอย่างชัดเจน เช่นเพลง "Boom!" ที่ร่วมมือกับผู้กำกับหนังสารคดีชื่อดัง ไมเคิล มัวร์ ถ่ายทอดแรงต่อต้านสงครามอิรักได้อย่างทรงพลัง การที่วงนี้สามารถผสมผสานดนตรีร็อกกับอิทธิพลดนตรีพื้นบ้านอาร์เมเนียเข้าด้วยกัน ทำให้พวกเขามีซาวด์ดนตรีที่โดดเด่นและแตกต่างจากวงร็อกทั่วไปอย่างมาก ไม่ใช่แค่แสดงออกทางดนตรี แต่เนื้อหาของเพลงยังสะท้อนประสบการณ์ส่วนตัวของสมาชิกวงและประเด็นทางสังคม เช่น เพลง "Lost in Hollywood" ที่สื่อสารถึงความเปลี่ยวเหงาและความไม่ไว้วางใจในสังคมเมืองใหญ่ นอกจากนี้ ความมีเอกลักษณ์ส่วนตัวของสมาชิกอย่าง Daron Malakian ซึ่งเป็นมือกีตาร์และนักร้องบางบทเพลงก็โดดเด่นไม่แพ้กัน จังหวะกีตาร์ที่ซับซ้อนและการแสดงบนเวทีที่มีพลัง ทำให้แฟนเพลงจดจำได้ง่ายและแทบจะไม่มีใครเลียนแบบได้อย่างสมบูรณ์ จากประสบการณ์การติดตามฟังวงนี้ ผู้เขียนยังค้นพบว่าเพลงของ System of a Down สามารถสร้างอารมณ์ร่วมที่หลากหลาย ตั้งแต่ความรุนแรง ความเศร้า ไปจนถึงความตลกขบขันและล้อเลียน มีหลายครั้งที่ได้ฟังเพลง "Chop Suey!" แล้วรู้สึกทึ่งกับการเปลี่ยนแปลงจังหวะและพลังเสียง ที่ทำให้เพลงนี้เป็นหนึ่งในเพลงร็อกที่ฟังได้ไม่รู้เบื่อ สุดท้ายแล้ว สิ่งที่ทำให้ System of a Down ยิ่งใหญ่มาจากความจริงใจในการสื่อสารผ่านเพลง และความกล้าที่จะเป็นตัวของตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นการแสดงออกเชิงศิลปะหรือการวิพากษ์วิจารณ์ปัญหาสังคม นี่จึงเป็นเหตุผลที่พวกเขามียอดขายสูงและแฟนเพลงทั่วโลกติดตามและให้การยอมรับจนถึงปัจจุบัน
🍋🍋🍋🍋🥰🤩✨