วันที่ไม่มีเรา…โลกก็ยังหมุนต่อไป
ก่อนที่วันหนึ่ง…เราจะไม่มีโอกาสได้พูดอีก
Before the Chance to Speak Is Gone
บทความ:-อาจารย์หนึ่ง-สถาปนิกเล่าเรื่อง -
ชีวิตไม่เคยบอกเราหรอกว่า…
เราจะเหลือเวลาอีกนานแค่ไหน
ไม่มีใครตื่นขึ้นมาในตอนเช้า
แล้วรู้ว่าวันนี้จะเป็นเพียงวันธรรมดา…
หรือจะเป็นวันสุดท้ายที่เราได้เห ็นรอยยิ้มของใครบางคน
เราใช้เวลาส่วนใหญ่ของชีวิต
วิ่งตามความสำเร็จ
วิ่งตามหน้าที่
วิ่งตามความฝัน
จนบางครั้ง…
กลับลืมคนที่เคยเดินอยู่ข้างกัน
เรามักคิดว่า…
“เอาไว้ก่อน”
“เดี๋ยวค่อยโทรหา”
“เดี๋ยวค่อยกลับไปเจอ”
“เดี๋ยวค่อยขอโทษ”
“เดี๋ยวเขาคงเข้าใจเอง”
แต่ชีวิต…
ไม่เคยรับปากกับใครว่า
“เดี๋ยว” จะยังมีอยู่เสมอ
วันหนึ่ง…
เราอาจต้องจากโลกใบนี้ไป
ในวันที่งานยังทำไม่เสร็จ
ความฝันยังไปไม่ถึง
ยังมีคนที่คิดถึงแต่ยังไม่ได้เจอ
ยังมีคำขอโทษที่ยังไม่ได้พูด
ยังมีคำว่ารักที่ยังเก็บไว้ในใจ
และยังมีอีกหลายความทรงจำ
ที่ตั้งใจว่าจะกลับไปสร้างด้วยกัน
เมื่อถึงวันนั้น…
ทุกอย่างจะหยุดลง
เฉพาะชีวิตของเรา
แต่โลกจะยังหมุนต่อไป
ผู้คนยังใช้ชีวิต
พระอาทิตย์ยังขึ้นเหมือนเดิม
ฤดูกาลยังคงเปลี่ยนผ่าน
โลกไม่เคยหยุดหมุน…
เพราะการหายไปของใครคนหนึ่ง
เมื่อคิดได้.ผมจึงเริ่มเข้าใจว่า…
หลายครั้ง…
สิ่งที่ทำให้เราเดินจากกัน
ไม่ใช่ความผิดที่ใหญ่โต
แต่มันคือ “ทิฐิ”
ที่ไม่มีใครยอมลด
ต่างคนต่างรอ
ให้อีกฝ่ายเป็นคนทักก่อน
เป็นคนขอโทษก่อน
เป็นคนยอมก่อน
ทั้งที่ความจริงแล้ว…
ไม่มีใครชนะ
ในวันที่ความสัมพันธ์ต้องพังลงเพราะศักดิ์ศรี
ถ้ายังมีโอกาส…
ขอโทษได้ ก็ขอโทษ
อภัยได้ ก็อภัย
คิดถึงใคร…
ก็โทรหาเขา
เพื่อนที่เคยสนิท
แต่ห่างกันเพราะเรื่องเล็กน้อย
คนที่เคยเข้าใจผิดกัน
หากยังมีโอกาสได้พูดคุย
ก็นั่งลงคุยกันดี ๆ
บางครั้ง…
คำว่า “ไม่เป็นไร”
มีค่ามากกว่าการเอาชนะกันทั้งชีวิต
ส่วนคนที่ยังไม่เข้าใจเรา…
ก็ปล่อยเขาไว้กับมุมมองของเขา
เราไม่จำเป็นต้องใช้ทั้งชีวิต
เพื่ออธิบายตัวเองให้ทุกคนเข้าใจ
เพราะความสงบของใจ
มีค่ามากกว่า
การพยายามเอาชนะความคิดของใคร
อย่ายึดติดกับเรื่องที่แก้ไขไม่ได้
อย่าแบกความโกรธ
จนลืมใช้ชีวิต
เวลา…
เดินเร็วกว่า
ที่เราคิดเสมอ
วันนี้เราอาจยังนั่งหัวเราะกับเพื่อนคนเดิม
โทรหาพ่อแม่ได้ทุกวัน
กอดลูกได้ทุกคืน
จับมือคนรักได้ทุกครั้งที่เจอ
แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า…
เราจะเหลือโอกาส
ได้น ั่งคุยกันอีกกี่ครั้ง
ได้กินข้าวด้วยกันอีกกี่มื้อ
ได้หัวเราะด้วยกันอีกกี่วัน
หรือได้กล่าวคำว่า…
“ดูแลตัวเองนะ”
อีกกี่ครั้งในชีวิต
สุดท้ายแล้ว…
ชีวิตไม่ได้วัดกันว่า
เราอยู่ได้นานแค่ไหน
แต่วัดกันว่า
ในวันที่ยังมีลมหายใจ
เราได้ใช้เวลา
กับคนที่สำคัญหรือยัง
ได้ให้อภัย
ในวันที่ยังมีโอกาสหรือยัง
ได้ขอบคุณ
ได้ขอโทษ
ได้บอกรัก
ในวันที่เขายังได้ยินหรือยัง
อย่าปล่อยให้…
คำที่ควรพูดในวันนี้
กลายเป็นความเสียใจ
ที่ต้องแบกไปตลอดชีวิต
“จงลดทิฐิให้น้อยกว่าความรัก ลดอัตตาให้น้อยกว่าเวลา แล้วคุณจะพบว่า หลายความ สัมพันธ์ไม่เคยควรจบลงตั้งแต่แรก”
“Lower your pride before time takes the chance away. Some relationships were never meant to end—only our ego made them fade.”
-อาจารย์หนึ่ง-
Dr. Thunpawat Techapuvadolvitit
ชีวิตมักสอนเราได้ดีที่สุดผ่านประสบการณ์ตรง การได้อ่านบทความนี้ทำให้ผมย้อนคิดถึงความสัมพันธ์ที่เคยมีในชีวิต หลายครั้งที่เราผ่านความเข้าใจผิดหรือความทิฐิในใจ เพื่อระงับความรู้สึกผิดหวังและความเจ็บปวด แต่ก็ลืมไปว่าความเงียบและรอคอยที่ยืดยาว อาจทำให้คนสำคัญเลือนหายไปจากชีวิตโดยไม่ทันตั้งตัว มีคำกล่าวที่ว่า "เวลาคือสิ่งที่มีค่าที่สุด" เพราะมันไม่สามารถย้อนคืนได้ เมื่อเราเพียงแต่บอกกับตัวเองว่า "เดี๋ยวค่อยทำ" หรือ "คอยหลังจากนี้" ก็เหมือนกับการเลื่อนความสุขและโอกาสดีๆ ออกจากชีวิตไปเรื่อยๆ ไม่ต่างจากข้อความที่อาจารย์หนึ่งเขียนไว้ในบทความเรื่องนี้ ว่า "ชีวิตไม่ได้สั้นลงในวันที่เวลาผ่านไป แต่สั้นลงทุกครั้งที่เราเลื่อนความสุขออกไปเป็นวันพรุ่งนี้" ในประสบการณ์ส่วนตัว ผมเคยปล่อยให้ความภูมิใจหรือทิฐิครอบงำความสัมพันธ์กับเพื่อนหรือคนในครอบครัว หลายครั้งที่ต่างฝ่ายต่างรออีกฝ่ายทำก้าวแรกในการขอโทษ แต่สุดท้ายก็ต้องยอมรับว่าความเงียบที่ยื้อนี้ทำให้เวลาผ่านไปจนสายเกินแก้จริงๆ สิ่งที่ได้เรียนรู้คือ การให้อภัยและลดทิฐิลงน้อยกว่าความรักและเวลานั้น เป็นสิ่งที่ช่วยให้ความสัมพันธ์ยังคงอยู่และเติบโตได้ บางครั้งการยอมเป็นฝ่ายเริ่มทักหรือขอโทษก่อน มันไม่ใช่การแพ้ แต่คือการรักษาความสงบของใจและรักษาความหมายของความสัมพันธ์ นอกจากนี้ บทความยังเตือนใจให้อย่ารอจนกว่าจะสายเกินไปที่จะบอก "รัก" หรือแสดงความใส่ใจต่อคนที่เราห่วงใย การโทรหา การนั่งคุย หรือแม้แต่การกอดสั้นๆ ก็เป็นการเติมเต็มความรักที่แท้จริง และช่วยต่อเวลาความสุขในใจของทั้งสองฝ่าย สุดท้ายนี้ ผมขอฝากถึงทุกคนว่า อย่าปล่อยให้ทิฐิหรือเวลามาขวางกั้นความสัมพันธ์ดีๆ ของคุณ จงให้ความสำคัญกับเวลาที่มีอยู่ เพราะแม้ว่าโลกจะยังหมุนต่อไปโดยไม่มีเรา แต่ชีวิตของเราจะมีคุณค่าเมื่อเราใช้เวลานั้นกับคนที่เรารักและสำคัญจริงๆ
พออ่านน้ำตาคลอเลยคะขอบคุณที่มอบสิ่งดีๆให้นะคะ❤️