I want you to understand...I was just a first-time mom!
...The reaction when the nurse first brought the baby to us, excited and happy, saw and felt kind and in love. This lump looked so funny, but we didn't dare to carry it. Just put his finger on his cheek because he looked so delicate.
...In my heart I wanted to hold, I wanted to hug, I wanted to smell my mother's little thing, but my fear was greater, we couldn't hold it, we were afraid he was hurt, it turned out we lost the first opportunity to hold him.
...When we left the hospital, something called Baby Blues happened to us, even though we had read it, but we thought that we were still in a good mood when we were pregnant, there was no swing, we wouldn't be, but not at all...We are.
...We were very possessive of our children. At first it was light. We thought of our children and our husband's house. We always thought that they were other people. They had no rights to our children. They didn't want to be busy, which we thought was normal.
...But we started to take our children with our parents, sad, angry, angry, afraid that they took their children. Even though we lived in the same house, when the parents carried their children when we ate, we thought that they would take our children again. When our children fell asleep in our parents' chest, we went up to the house to cry, feeling that they didn't need us. No one wanted us. We were only responsible for breastfeeding, taking a bath. When they cried with us, we thought that they didn't like us until we had the idea that we weren't here. We wanted to see that other lovers didn't want us.
...The weaker we feel, the more we cry, the more we pity children who have no mother like this, the more we repeat that we are not good, we are bad mothers who can't make you comfortable or happy. There are weak mothers crying.
...We try to communicate with our husbands, with our parents, they try to improve, but we don't improve at all. In our hearts, it's like no one is one of us. No one understands us. Every time our parents carry our children, we start to get more sad. We don't dare to ask for their children back. It's like one heart is jealous of our children because of motherhood. One mind is considerate of our parents because we are children.
...We start not to believe our brains and our own feelings about what's right and what shouldn't, we start not to make decisions, because maybe it's just my baby, my baby, my baby, we cry uncontrollably and peck me along.
...We think we're heavy, we can't control ourselves anymore, we're trying to figure out why we're like this, to get an answer, to get conscious, almost three months.
...We find a way out for ourselves, we start looking for a way for ourselves, we just see that three months ago, we looked at you, we focused on one point, we didn't care about other people, or even ourselves, we didn't care about living our lives, anyway, because we only looked at you, it seemed like a good mother, we were full of children, but not at all.
...We started to fix it by leaving our children with their parents and leaving home for something to eat, some water, some rice, some vision, one hour, two hours, two times a week.
...But the turning point was that one day, we had to go to the doctor and cut our work clothes again. Because we were getting fatter, we had to leave our children with our parents for almost 6-7 hours. It was the day we made an appointment for a friend to eat, walked around and bought a little something. Suddenly, we felt free and relaxed. It didn't worry about anything. It was light and comfortable. We realized that in recent times, we put too much pressure on ourselves.
.
.
...The mothers who are the same, we understand. Be friends. Mom, don't think short. Think that we will disappear. It really heals. Don't pressure yourself. Give yourself some rest. Give yourself some freedom.
การเป็นแม่มือใหม่นั้นนอกจากจะมีความสุขแล้ว ยังมีความท้าทายทางอารมณ์ที่หลายคนอาจไม่เคยคาดคิดมาก่อน โดยเฉพาะภาวะ Baby Blues หรือภาวะซึมเศร้าหลังคลอดที่มักเกิดขึ้นในช่วง 2-3 สัปดาห์แรกหลังมีลูกใหม่ ในประสบการณ์ส่วนตัว หลายครั้งเราอาจรู้สึกกลัวที่จะอุ้ม ห่วงลูกมากจนกลายเป็นความเครียดซ้อน ที่ทำให้เราไม่เชื่อมั่นในตัวเองและรู้สึกโดดเดี่ยว แม้จะมีคนรอบข้างพยายามเข้าใจแต่ความคิดในใจเรายังเต็มไปด้วยความกังวล สิ่งที่ช่วยได้จริงๆ คือการให้เวลาตัวเองพักผ่อนและยอมรับความรู้สึกเหล่านั้น โดยการแยกเวลาออกไปจากลูกบ้าง เช่น ฝากลูกไว้กับพ่อแม่หรือคนที่ไว้ใจ เพื่อให้เราได้มีช่วงเวลาส่วนตัวไปดูแลความรู้สึกตัวเองบ้าง แม้เพียงแค่ 1-2 ชั่วโมงก็ช่วยให้จิตใจได้ผ่อนคลายมากขึ้น การเรียนรู้ที่จะพูดคุยและแชร์ความรู้สึกกับสามีหรือเพื่อนก็ช่วยลดความเครียดและเพิ่มความเข้าใจร่วมกันมากขึ้น นอกจากนี้ อย่าลืมว่าการขอความช่วยเหลือจากผู้เชี่ยวชาญหรือจิตแพทย์ก็เป็นอีกหนึ่งทางเลือกที่สำคัญ เพราะภาวะ Baby Blues นั้นไม่ได้หมายความว่าเราเป็นแม่ที่ไม่ดี แต่เป็นผลจากการเปลี่ยนแปลงของฮอร์โมนและภาระทางจิตใจที่หนักในช่วงแรก ๆ ของการเลี้ยงลูก การเป็นแม่เกมใหม่จึงเป็นการเรียนรู้ที่ต้องใช้เวลาและความอดทน ให้ตัวเองได้พักผ่อนและรักตัวเองบ้าง เพื่อจะได้เป็นแม่ที่เข้มแข็งและมีความสุขกับลูกในอนาคต ความเข้าใจและการดูแลตัวเองเป็นกุญแจสำคัญที่แม่ทุกคนควรได้ให้ความสำคัญในช่วงเวลาที่ละเอียดอ่อนนี้