He told me the last case he didn't do: dear psychopath.
Hello, let's review the book "Dear Psychopath" today.
It's the story of Ha'imura, a bread shop owner who is loved by the community, but he was arrested and sentenced to death for a case 💀 that had a brutal approach to the victim beyond imagination just to satisfy his perfectionism. Before being executed, he wrote a letter to "Masaya," a normal student with a knot about his family who had been a customer of his bread shop. Ha'imura claimed that the last case was not the one who asked Masaya to help investigate the truth.
The matter is that Masaya investigates the case and life of Haimura in the old days, finds those who don't believe he will be a serial diocese, those who believe in him, and those who hate him.
But no matter how the truth finally comes out, he is a psychopath with a high IQ. The way to act is to take off the victim's nails to satisfy his own perfectionist.
* * * * Spoil & Talk for the reader is over * * * *
To be honest, we still don't know when they were tricked, but again, I swear in my heart that, hey!
# Murder book review # Drug sign with lemon8 # Lemon 8 Club # Psychopath, baby
เห็นคนเสิร์ชกันเยอะมากว่า “ไซโคพาธที่รัก หนัง” ทำเป็นภาพยนตร์แล้วหรือยัง? ตอนเราอ่านเล่มนี้ก็แอบคิดเหมือนกันว่าพล็อตมัน “เหมาะจะเป็นหนัง” มาก ๆ เพราะโทนเรื่องคือดาร์กแบบกดดัน ตั้งแต่ฉากร้านเบเกอรี่/ขนมปังที่ดูอบอุ่น แต่ตัดกับคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่โหดและมี “จดหมาย” เป็นแกนหลักของการเล่าเรื่อง ทำให้ภาพในหัวมันชัดเหมือนกำลังดูซีนในหนังเลย ถ้าคุณกำลังหาข้อมูลเวอร์ชันหนัง แนะนำให้เช็กจากช่องทางทางการของสำนักพิมพ์/ผู้ถือลิขสิทธิ์ หรือหน้าปกหลังหนังสือ (บางครั้งจะมีระบุเรื่องการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์/ซีรีส์ไว้) เพราะคำว่า “หนัง” ที่คนพูดถึงกัน อาจเป็นทั้งข่าวลือ งานที่ประกาศไว้แต่ยังไม่เข้าฉาย หรือมีเวอร์ชันที่ต่างประเทศก็ได้ ส่วนตัวเราอ่านจากเล่มก่อน เพราะต่อให้มีหนังจริง การรู้พล็อตหลักแบบไม่โดนสปอยก็จะสนุกกว่าเวลาค่อยไปตามดู สำหรับคนที่เล็งจะอ่านเพื่อรอหนัง สิ่งที่ทำให้เล่มนี้น่าตามคือคอนเซ็ปต์ “เขาบอกว่าคดีสุดท้ายเขาไม่ได้ลงมือ ผมจะเชื่อเขาดีรึเปล่า?” มันเล่นกับความไว้ใจคนอ่านตลอดทาง เราจะตามมุมมองของมาซายะที่ไปไล่สืบประวัติและตัวตนของฮาอิมูระผ่านคนรอบข้าง—บางคนศรัทธา บางคนรังเกียจ บางคนไม่เชื่อว่าเขาทำได้จริง—ซึ่งอารมณ์เหมือนหนังสืบสวนที่ตัดสลับคำให้การไปเรื่อย ๆ อีกจุดที่เหมาะกับการเป็นภาพยนตร์คือ “บรรยากาศ” ในร้านเบเกอรี่: ภาพคนทำขนม วัตถุดิบ กลิ่นขนมปัง/ครัวซองต์ (ในหัวเราคืออบอุ่นมาก) แล้วโดนกระชากไปเจอความจริงโหด ๆ ของคดี มันให้ความรู้สึกขัดแย้งที่น่ากลัว และช่วยขับให้คาแรกเตอร์ฆาตกรดูซับซ้อนขึ้น ไม่ได้ร้ายแบบแบน ๆ ถ้าคุณจะเริ่มอ่านเพราะอยากรู้ก่อนดูหนัง (หรือระหว่างรอข่าวหนัง) เราแนะนำทริคเล็ก ๆ: อย่าอ่านสปอย/รีวิวเฉลยเยอะ และพยายามเก็บ “รายละเอียดเล็ก ๆ” อย่างคำพูดในจดหมายกับแรงจูงใจของแต่ละคน เพราะเล่มนี้สนุกตรงจุดที่เราเผลอเชื่อบางอย่างไปเอง แล้วค่อยรู้ตัวทีหลังว่าถูกผู้เขียนพาไปอีกทางจริง ๆ
