เมื่อเข้าสู่วัย 32 ปี บางครั้งเราก็จะเริ่มรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของตัวเอง แต่อะไรที่ยังคงเหมือนเดิมอยู่ก็คือทักษะและความคิดที่ฝังอยู่ตั้งแต่สมัยอนุบาล เช่น การใช้ความคิดสร้างสรรค์ การแก้ปัญหาง่ายๆ ที่มักจะเป็นพื้นฐานมาตั้งแต่เด็ก สำหรับคนที่เติบโตมาในยุค 90 อย่างผม ความทรงจำเกี่ยวกับวัยเด็กและวัยรุ่นนั้นเต็มไปด้วยเรื่องราวสนุกสนาน เช่น การเล่นกับเพื่อนตามปกติ การร่วมกิจกรรมในโรงเรียนที่ทำให้เราได้ฝึกฝนความอดทนและความรับผิดชอบ การได้เล่นเกมแบบเก่าๆ หรือใช้ของเล่นที่เรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยจินตนาการ อีกสิ่งที่ผมสังเกตเห็นคือ ทักษะหลายอย่างที่เรียนรู้ตอนอนุบาล ก็ยังนำมาใช้ในชีวิตประจำวันและการทำงานได้ เช่น การจัดระเบียบ การทำงานร่วมกับคนอื่นอย่างลงตัว หรือแม้แต่การคิดวิเคราะห์สถานการณ์ต่างๆ ในแบบที่เราไม่ได้ตระหนักว่ามันมีพื้นฐานจากวัยเด็ก ความทรงจำเหล่านี้จึงไม่ใช่แค่เพียงเรื่องราวระลึกถึงวัยเด็กเท่านั้น แต่เป็นรากฐานอันแข็งแกร่งที่ช่วยเสริมสร้างความมั่นใจและความสามารถในการเผชิญหน้ากับชีวิตในวัยผู้ใหญ่ การที่เรายังยึดถือทักษะเหล่านี้ ก็เหมือนกับการมีสมองและความคิดที่ยังหนุ่มแน่นไม่ต่างจากวัยเด็กเลยทีเดียว สุดท้ายนี้ ผมคิดว่าการระลึกถึงและใช้ชีวิตอย่างมีสติ ยังช่วยให้เรารู้สึกเชื่อมโยงกับตัวเองและอดีตได้ดีขึ้น เป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของการเติบโตที่แม้มาช้าก็ยังเปี่ยมด้วยคุณค่าและความสุขอย่างแท้จริง