We are not undisciplined... we just do not know ourselves in the future.
Ever intended to take care of yourself, but finally let go?
We said to ourselves, "I'll start collecting money, I'll sleep on time, I'll stop taking turns."
But when the time comes... we choose comfort now rather than what we want in the future.
✨ at first thought it was because of "not enough discipline" or "not true."
But Your Future Self - To Me Tomorrow - made me understand the other way around...
🔅 we are not lazy, but we "do not know ourselves in the future."
The 📚 book explains that our brains look at "ourselves for the next five or ten years" as someone else, not really ourselves. ❌
And that's why we don't want to invest twice as much for him today.
So it turns out...
✖️ health, will watch
✖️ deposit, will gradually collect
✖ ️ the dream will start.
✖️ do anything tomorrow.
But the interesting point is that the book does not say "hot."
It just invites us to try to "know ourselves more in the future."
Because when we feel like he's us, we take care of him without any pressure.
Finished reading, it felt like it had gently turned on the light in its heart.
Because maybe what we lack... is not discipline.
But "a bond with ourselves in the days to come."
If everyone finds themselves today in the next five years, what do you think they'll say to you?
หลังอ่าน Your Future Self ฉันชอบประโยคหนึ่งมากประมาณว่า “สมองมองตัวเราในอีก 5–10 ปีเป็นคนอื่น” พอคิดแบบนี้แล้วมันอธิบายชีวิตได้จริง ๆ ว่าทำไมเราถึงเลือกความสบายตอนนี้ ทั้งที่ก็อยากมีอนาคตที่ดี เหมือนเรากำลังผลัดภาระให้ “เขา” ในอนาคตตลอดเวลา—นี่แหละความรู้สึกของคำว่า “ห้าปีที่ให้เขา อนาคตที่ให้ตัวเอง” ที่ฉันตีความ สิ่งที่ฉันลองทำเพื่อเชื่อมโยงกับตัวเองในอีก 5 ปี (ทำง่าย ๆ แบบไม่ต้องฮึด) คือ “ทำให้เขาดูเป็นคนจริง” มากขึ้น ไม่ใช่แค่คำว่าอนาคตลอย ๆ 1) เขียนจดหมายถึงตัวเองในอีก 5 ปี ฉันเขียนสั้น ๆ ว่าอยากให้เขาตื่นเช้ามาแล้วรู้สึกยังไง สุขภาพเป็นแบบไหน เงินสำรองมีเท่าไหร่ และอยากให้เขาภูมิใจเรื่องอะไร พอเขียนจบ มันเหมือนมีคนหนึ่งที่เราเริ่มห่วงจริง ๆ ไม่ใช่แค่เป้าหมายสวย ๆ 2) ตั้งคำถามก่อนทำอะไร: “ถ้าได้คุยกับตัวเองในอีก 5 ปี เขาจะบอกอะไรเรา?” เวลาจะสั่งของฟุ่มเฟือยหรือนอนดึก ฉันลองหยุด 5 วินาทีแล้วถามคำถามนี้ บางครั้งคำตอบไม่ได้ห้ามแบบดุ ๆ แต่มาแนวนุ่ม ๆ เช่น “ขออีกนิดก็ได้ แต่ขอให้พรุ่งนี้ชดเชยนะ” แค่นี้ก็ทำให้เลือกได้ดีขึ้น 3) เปลี่ยนจากเป้าหมายใหญ่เป็น ‘ของขวัญชิ้นเล็ก’ ให้เขา ฉันเลิกตั้งเป้าว่าต้องเปลี่ยนชีวิตทันที แล้วเปลี่ยนเป็นของขวัญเล็ก ๆ ให้ตัวเองในอนาคต เช่น - เก็บเงิน 20–50 บาท/วัน (ให้เขามีกันชน) - เดิน 10 นาทีหลังอาหาร (ให้เขามีสุขภาพ) - นอนเร็วขึ้น 15 นาที (ให้เขามีพลัง) ของเล็ก ๆ ทำให้รู้สึกว่าเรา “ลงทุนเพื่อเขา” ได้จริงทุกวัน 4) ใช้ภาพช่วย (เหมือนในหนังสือที่ชวนให้เห็นตัวเองชัดขึ้น) ฉันตั้งรูป/โน้ตในมือถือว่า “อนาคตที่ให้ตัวเอง” หรือวางหนังสือไว้ในที่เห็นบ่อย ๆ ให้เป็นสัญญาณเตือนว่าเรากำลังทำเพื่อใคร วิธีนี้ง่ายแต่เวิร์ก เพราะสมองชอบสิ่งที่มองเห็นได้ 5) ทำข้อตกลงแบบไม่ฝืน: กฎ 2 นาที วันไหนขี้เกียจสุด ๆ ฉันแค่เริ่ม 2 นาที เช่น เปิดบัญชีออมเงินแล้วโอน 10 บาท หรือใส่รองเท้าเดินออกหน้าห้อง แค่เริ่มได้ มันต่อยอดง่ายกว่าที่คิด สรุปคือ ฉันไม่ได้รู้สึกว่าตัวเอง “ขาดวินัย” เท่าเดิมแล้ว แต่รู้สึกว่าแค่ยังไม่ผูกพันกับตัวเองในอนาคตพอ พอเราเริ่มมองเขาเป็น “เรา” จริง ๆ การดูแลสุขภาพ การเก็บเงิน หรือการเลิกผลัดผ่อน มันค่อย ๆ เบาลงและเป็นธรรมชาติมากขึ้น ถ้าวันนี้คุณได้คุยกับตัวเองในอีก 5 ปี อยากให้เขาขอบคุณคุณเรื่องอะไรที่สุด?
