子供が親の周りにいたくないようにする5つの行動
彼らは本当に私たちをとても愛しているのに、なぜあなたは時々私たちの近くにいたくないのか疑問に思ったことがありますか?多くの場合、それはあなたからではなく、両親が誤って行う行動からです。。。
1️⃣何でも文句を言うのが好きです。
毎日、あなたは家が休息の置くではなく、プレッシャーであると感じています。
2️⃣あなたを責め続けます。
賞賛や励ましの代わりに、彼を十分に悪く感じさせる非難しか見つかりません。
3️⃣常に他人と比較してください。
あなたが比較されるほど、自信を失い、「勝てない」と感じ始めるかもしれません。
4️⃣。人生をコントロールしすぎる。
あなたは自分自身の決定をしたいと思 っていますが、あなたが価値がないと感じるすべてのことを言われます。
5️⃣あなたの考えを尊重しません。
彼が考えたことや選んだことが決して聞かれなかったとき、彼は黙り始め、二度と私たちと話すことができなくなりました。
これらすべてが徐々に知らず知らずのうちに、親と子供の間に「壁」を作り出しています。
しかし、良いニュースは、私たちがあなたの子供たちにもっと耳を傾け、彼らの考えを尊重し、文句を言ったり比較したりするのではなく、彼らを励まし始めれば、この壁を💡壊すことができるということです。
「家は安全に置く」と感じ、親の近くにいたいと思うでしょう。❤️
👉あなたの両親はどんなことをしたことがありますか?それらを共有しましょう。誰も完璧ではありませんが、私たちは常に改善することができます。
คำว่า “รักลูก” บางทีเราใช้เป็นเหตุผลให้ตัวเองทำหลายอย่างโดยไม่รู้ตัวค่ะ เช่น “ก็รักถึงได้เตือน” “ก็รักถึงได้ห่วง” แต่สำหรับลูก ความรักที่มาพร้อมความกดดันอาจทำให้เขาเริ่มถอยห่าง เหมือนภาพที่พ่อแม่กับลูกยืนกอดอกทำหน้าเศร้า ๆ หน้าบ้าน เพราะต่างคนต่างรู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่เข้าใจ สิ่งที่ช่วยได้มากคือ “แปลงความรักให้เป็นพฤติกรรมที่ลูกสัมผัสได้” ลองเริ่มจาก 3 ขั้นง่าย ๆ ที่เราใช้แล้วเวิร์ก: 1) เช็กอารมณ์ตัวเองก่อนพูด เวลาลูกทำอะไรไม่ถูกใจ เรามักเผลอขึ้นเสียง/บ่นยาว เพราะเหนื่อยหรือเครียดจากเรื่องอื่น ลองหยุด 10 วินาทีแล้วถามตัวเองว่า “ตอนนี้เรากำลังสอน หรือกำลังระบาย?” แค่เปลี่ยนโทนเสียงจากตำหนิเป็นคุยกัน ลูกจะไม่ปิดใจง่ายค่ะ 2) เปลี่ยน “บ่น” เป็น “ขอบเขต + เหตุผล” แทนที่จะพูดว่า “บอกกี่ครั้งแล้ว!” ลองเป็น “แม่อยากให้เก็บของเล่นก่อนนอน เพราะพรุ่งนี้เราจะหาง่ายและบ้านไม่รก” ขอบเขตชัด + เหตุผลชัด จะทำให้ลูกรู้สึกถูกเคารพ ไม่ใช่ถูกกด 3) ฟังให้จบก่อนรีบสอน หลายบ้านพอได้ยินลูกเถียงก็รีบตัดบท แต่จริง ๆ ลูกแค่อยากเล่ามุมมองของเขา ลองใช้ประโยคสั้น ๆ เช่น “อ๋อ หนูคิดแบบนั้นใช่ไหม” “เล่าต่อให้แม่ฟังหน่อย” การฟังแบบนี้คือการบอกรักลูกอีกแบบหนึ่งเลย ถ้ากังวลว่าลูกเริ่มห่าง ลองสังเกตสัญญาณเล็ก ๆ เช่น ลูกตอบสั้นลง ไม่ค่อยเล่าเรื่องโรงเรียน ไม่อยากอยู่ในห้องเดียวกัน หรือทำหน้าตึงเมื่อเราเข้าไปใกล้ ถ้าเห็นสัญญาณเหล่านี้ อย่าเพิ่งรีบต่อว่า ให้เริ่มจากซ่อมความสัมพันธ์ก่อน วิธีซ่อมที่ทำได้ทันที (ไม่ต้องรอวันสำคัญ) - วันละ 10 นาที “เวลาพิเศษ” ให้ลูกเลือกกิจกรรม (เล่น/คุย/อ่านหนังสือ) โดยไม่สอน ไม่บ่น ไม่ถามการบ้าน - ชมให้เฉพาะเจาะจง เช่น “วันนี้แม่เห็นหนูพยายามทำการบ้านเอง แม่ภูมิใจนะ” จะมีพลังมากกว่าคำชมกว้าง ๆ - ขอโทษให้เป็นเรื่องเป็นราว เมื่อเผลอบ่นหรือจับผิด เช่น “เมื่อกี้แม่พูดแรงไป แม่ขอโทษ แม่เครียดแต่ไม่ควรลงที่หนู” เด็กจะเรียนรู้การรับผิดชอบจากเรา สุดท้าย ความรักลูกไม่ใช่แค่ความตั้งใจดี แต่คือการทำให้ลูก “รู้สึกปลอดภัยเมื่ออยู่ใกล้เรา” ค่อย ๆ ลดการบ่น ลดการเปรียบเทียบ เพิ่มการฟังและกำลังใจ กำแพงในบ้านจะบางลงจริง ๆ ค่ะ
