ตอนวาดภาพครั้งแรก ก็รู้เลยว่าสิ่งนี้ทำให้มีสมาธิมากๆเวลาเคลียดร่างกายไม่มีกำลังใจ มันเศร้าหรือเป็นทุกข์ใจแค่ได้ขีดเขียนมันก็ทำให้ระบายความทุกข์นั่นบางเบาทันที สิ่งนี้คือที่ๆสบายใจที่สุด ❤️❤️❤️

ตอนเป็นนักเรียน ไม่มีความใจเลยในความกล้าที่จะพูดคุยกับเพื่อน และครู ยิ่งเวลาที่ครูสอนเราก็ไม่กล้าแสดงออก สมัยเรียนอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ เพราะกลัวคุณครู แค่น้ำเสียงที่คุณครูพูด ก็จะทำให้ร้องไห้ได้แล้ว ไม่รู้ทำไมฝันร้ายที่โรงเรียน มันมีมากมายจริงๆ ครูสอนเท่าไหร่ก็ไม่เข้าใจ มีแต่ความกลัว ที่อ่านออก เข

ในวัยเด็กของเราไม่ใช่ความทรงจำที่ดีเท่าไหร่จะมีแค่เวลาเพียงไม่นานความสุขนั้นก็ถูกดับไป ตอนเด็กพ่อแม่ไม่ได้อยู่ด้วยต้องไปทำงานที่กรุงเทพ ส่วนตัวเราต้องอาศัยอยู่กับพี่สาว เพื่อนบ้านข้างๆที่ค่อยถาม ทุกข์สุขเท่านั้น เวลาที่ไม่อยากให้มีในชีวิตคือช่วงเวลาของการไปเรียน เพราะมันคือฝันร้ายของเราตลอดมาจนถึง

ตอนเรียนอยู่ ป4 มีครูประจำชั้นคนใหม่เข้ามาทุกคนดีใจคุณครูสวยผมยาวหยิก ดูท่าทางใจดีมาก แล้วก็เป็นแบบนั้นจริงๆ คุณครูชื่อ คุณครู เอ๋ เวลาว่างของครู ครูชอบวาดภาพ เรามักจะเดินไปนั่งดูตลอดเวลา เพื่อนๆคนอื่นๆก็จะไปเล่นกัน ส่วนเราได้แต่นั่งมองคุณครูวาดภาพ จนวันหนึ่งที่โรงเรียนมีการประกวดด้วยว่า วันพ่อ ที่

หัดวาดภาพ ด้วยสีไม้