“ยิ่งโตยิ่งเข้าใจว่า” เราต้องพร้อมบอกลากับทุกสิ่งเสมอ 1. ทุกอย่างมีวันหมดอายุ คนก็ดี ความสัมพันธ์ก็ดี ช่วงเวลาก็ดี ไม่มีอะไรถูกออกแบบมาให้อยู่ตลอด 2. การบอกลาไม่ได้แปลว่าแพ้ บางครั้งการปล่อยมือคือสิ่งที่ ต้องการความกล้ามากที่สุด 3. ยึดแน่นเกินไปก็เจ็บเอง สิ่งที่เราหิ้วหนักที่สุดมัก

เราไม่มีวันรู้ได้เลยว่า จะมีใครหายไปจากชีวิตเราในวันใด แต่ไม่ว่าใครจะหายไป คนเดียวที่ยังอยู่กับเรา ก็คือตัวเราเอง จงอยู่กับตัวเองอย่างมีความสุขตลอดเวลา เพราะเราไม่อาจคาดการณ์ได้ว่าความสุขที่ได้จากคนอื่นจะหายไปพร้อมกับตัวเขาเมื่อใด ยิ่งฝากความสุขไว้กับคนอื่นมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งต้องทุกข์(ใจ)มา

🐟ปลาไม่ผิดที่บินไม่ได้ 🦜นกผิดตรงไหนที่ว่ายน้ำไม่เก่ง สิ่งที่คุณทำได้คนอื่นอาจทำไม่ได้ จุดเด่นของคนเราต่างกัน จงเก่งในแบบของเราเอง

“ดอกไม้จะสวย🌸 ถ้าอยู่ในมือคนที่รักดอกไม้” คนก็เช่นกัน... จะเปล่งประกายได้ดีที่สุด เมื่ออยู่ในที่ที่ถูกเห็นคุณค่า อยู่กับคนที่ถนอมความรู้สึก และรักเราในแบบที่เราเป็น บางครั้ง... เราไม่ได้ขาดความสวยงาม แค่อยู่ผิดที่... และอยู่กับคนที่มองไม่เห็นมันเท่านั้นเอง 🌷

เลือกคนแบบนี้ จะมีความสุขระยะยาว ~~~~~~ 1. เลือกคนที่สม่ำเสมอ ไม่ใช่มาแรงแล้วหาย แต่เป็นคนที่อยู่แบบเดิม ในวันที่ธรรมดาด้วย 2. เลือกคนที่ชัดเจน ไม่ต้องให้เรานั่งเดา ว่าเขารู้สึกยังไงหรือเรา มีตัวตนแค่ไหนในชีวิตเขา 3. เลือกคนที่ฟังเราเป็น ไม่ต้องพูดเก่งมากก็ได้ แค่ฟังแล้วเข้าใจ

"ฉันยังเป็นคนเดิม" เป็นคนที่มีความบกพร่องในชีวิต ดีตรงนั้น แย่ตรงนี้ สุขบ้าง ทุกข์บ้าง เป็นปกติธรรมดา ฉันยังเป็นคนเดิม ที่พยายามตั้งใจใช้ชีวิต "ให้ดีที่สุด" ให้โอกาสตัวเองได้มีวันพรุ่งนี้ เว้นที่ว่างให้ความเศร้า และสะสมความสุข เป็นของขวัญให้ตัวเอง ❤

บางวัน…ชีวิตมันก็หนักจนแทบไม่อยากก้าวต่อ 🖤 ภาระ ความกดดัน ความคาดหวัง หรือแม้แต่ความเจ็บปวดที่ไม่มีใครมองเห็น มันเหมือนเรากำลัง “แบกอะไรบางอย่าง” ไว้ตลอดเวลา แต่ความจริงอย่างหนึ่งที่หลายคนอาจยังไม่รู้คือ… น้ำหนักที่คุณแบกในวันนี้ กำลังสร้างความแข็งแกร่งให้คุณในวันพรุ่งนี้ 💪 ลองสังเกตดูด

มีช่วงหนึ่งของชีวิต ที่เราเหมือนหายไปจากโลกทั้งใบ แต่เราไม่ได้หายไปจริงๆ แค่ไม่มีใครมองเห็นเรา เราเงียบลง ช้าลง และเหมือนถูกหยุดไว้ตรงที่เดิม ในขณะที่คนอื่น กำลังเดินไปข้างหน้า มันเป็นช่วงเวลา ที่อึดอัดอย่างอธิบายไม่ถูก เหมือนเราถูกห่อหุ้มไว้ ในบางอย่างที่แคบลงเรื่อยๆ จนเริ่มไม

ไม่เอาสังคม กลายเป็นคนเจือจาง ไม่ต้องโดดเด่น ไม่ต้องมีใครจำ ไม่ต้องสร้างความประทับใจ ให้ใครทั้งนั้น บางช่วงชีวิต มันไม่ได้อยากถูกมองเห็น แค่อยากอยู่เงียบ ๆ ใช้ชีวิตของตัวเอง แบบไม่ต้องอธิบาย ไม่ต้องแข่ง ไม่ต้องพิสูจน์ การไม่โดดเด่น ไม่ใช่ความล้มเหลว มันคือการเลือก คว

อะไรที่ย้อนกลับไปแก้ไขไม่ได้ ไม่ได้มีไว้เพื่อให้เราเสียดาย แต่มีไว้เพื่อสอนให้เรา... "ปล่อยวาง และ เติบโต"

ไม่พบเจอ ไม่ติดต่อ ห่างหายไป ตามกาลเวลา จากคนที่เคยรู้จักกันดี กลายเป็นแค่คนหนึ่ง .. ในความทรงจำเท่านั้น ไม่มีใครผิด ไม่มีใครถูก แค่เวลาจะพาเราไปคนละทาง จงขอบคุณที่ผ่านมา สำหรับทุกช่วงเวลา ที่เคยมีความหมาย ขอโทษ ที่สุดท้าย เรารักษามันไว้ไม่ได้

'หัวใจ' ยังคงทำหน้าที่ของมัน เต้นไปเรื่อยๆ โดยไม่เคยหยุดพัก แต่ 'ความรู้สึก' บางอย่าง กลับค่อยๆ จางหายไป เหมือนแสงที่เคยสว่าง ถูกกลืนหายไปกับความเงียบ🌿 . เราไม่ได้ไม่รู้สึกอีกต่อไป แค่เรียนรู้ที่จะไม่รู้สึกกับบางสิ่ง ที่เคยทำให้ใจสั่นไหว💗 . และบางที… ความนิ่งเฉยนี่เอง เ

“โทรศัพท์ไร้สาย... ที่ไร้เสียง” . เราอยู่ในยุคที่เทคโนโลยีทำให้เรา "ใกล้กัน" แค่ปลายนิ้ว . เรามีโทรศัพท์ที่ไร้ซึ่งสายพันธนาการ พกพาไปได้ทุกที่ สะดวกสบาย และรวดเร็ว . แต่ทำไม...ในวันที่โลกหมุนไปไวกว่าเดิม เรากลับพบว่า "ความเงียบ" ในโทรศัพท์นั้นเสียงดังกว่าที่เคย . โทรศัพ