What to do?... Mom likes to take our clothes to make rags without telling us.✨
Well, I want to scream. 😭
We are people who like to buy clothes and dress.
There are already a lot of old shirts... but the problem is
I like to wash it and make rags. 😩
Some of us are still wearing! And it's gone. I can't find it.
Until found that the mother had already taken to make rags without telling us 😭
But the highlight is... our love towel.
The bile liner is very soft, and the important thing is... the price is heavy. 🥹
Mother took to make rags!!!Saw it already on the ground.
When I saw it, I was almost screaming. Confused. 🤯
I don't want to look at that rhythm because it's our most loved fabric. 🫠
What about the other house?
👉 Do you like to take our stuff to make rags or donate it too? Or what do you take to do?
Come and share. Maybe you'll know which house is the best. 😂
บ้านเราก็เคยเจอปัญหา “เสื้อผ้าขี้ริ้ว” แบบนี้เหมือนกัน คือผู้ใหญ่หลายคนมองว่าเสื้อเก่าคือของไม่ใช้แล้ว เอาไปทำผ้าขี้ริ้วจะได้ไม่เปลือง แต่ฝั่งเราอาจยังใส่อยู่ หรือมี “ผ้าเช็ดตัวผืนรัก” ที่ซับน้ำดี นุ่ม และราคาหนัก พอหายไปแบบไม่บอกมันเลยเจ็บใจมากๆ สิ่งที่ช่วยได้จริงสำหรับเราคือ “คุยให้ชัด + ทำระบบให้เห็นภาพ” ไม่ใช่แค่บ่นว่าอย่าเอาไปนะ เพราะสุดท้ายแม่ก็จำไม่ได้ว่าอันไหนใส่/ไม่ใส่แล้ว 1) คุยตอนอารมณ์นิ่ง และเริ่มจากความรู้สึก ลองพูดประมาณว่า “แม่ เราเสียดายมากเลย เพราะตัวนี้เรายังใส่/ผ้าผืนนี้เราชอบมาก ถ้าจะเอาไปทำผ้าขี้ริ้วช่วยถามเราก่อน 1 นาทีได้ไหม” พอใช้คำว่า “ช่วยถามก่อน” มันฟังดูเป็นคำขอ ไม่ใช่คำสั่ง โอกาสทะเลาะจะน้อยลง 2) ตั้งกติกา ‘ก่อนทำผ้าขี้ริ้วต้องผ่านกล่องนี้’ เราลองวางตะกร้าหรือกล่องไว้ 1 ใบ เขียนแปะว่า “รออนุมัติ” (ขำๆ ก็ได้) ทุกชิ้นที่แม่คิดจะทำผ้าขี้ริ้วให้โยนไว้ในนี้ก่อน แล้วเราจะเช็กสัปดาห์ละครั้ง วิธีนี้ง่ายมากเพราะไม่ต้องเถียงกันหน้ากองผ้า 3) แยกตะกร้า 3 แบบให้ชัด: ใส่อยู่ / บริจาค / ทำผ้าขี้ริ้ว ถ้าบ้านไหนชอบเอาไปบริจาคด้วย ยิ่งต้องแยกให้ชัด เราใช้วิธีติดป้ายสี เช่น - สีเขียว = ยังใส่อยู่ (ห้ามแตะ) - สีเหลือง = บริจาค - สีแดง = ทำผ้าขี้ริ้ว แค่มี “หมวด” แม่จะตัดสินใจง่ายขึ้น และเราก็รู้ว่าของหายไปอยู่ช่องไหน 4) ป้องกันของรักด้วยการเก็บให้พ้นสายตา ผ้าเช็ดตัวผืนโปรด/เสื้อที่รักมากๆ เราจะพับเก็บในลิ้นชักหรือกล่องปิดฝา แยกจากผ้าที่รอซัก เพราะจุดเสี่ยงคือกองผ้าซักนี่แหละ แม่เห็นแล้วหยิบทีเดียวรวด 5) ถ้าจะทำผ้าขี้ริ้วจริงๆ ทำให้ ‘คุ้ม’ และไม่เจ็บใจ ถ้าบางตัวเก่าแล้วจริงๆ เราจะเป็นคนเลือกเอง แล้วตัดเป็นผ้าขี้ริ้วขนาดเท่าๆ กัน แยกใช้เช็ดครัว/เช็ดพื้น และบอกแม่ว่า “อันนี้ทำได้ แต่อันนี้ห้าม” มันทำให้แม่รู้ว่าเราไม่ได้หวงทุกอย่าง แค่หวงของสำคัญ ถ้าลองทำ 2-3 ข้อนี้แล้ว ส่วนใหญ่จะดีขึ้นเยอะ เพราะปัญหามันไม่ใช่แค่ผ้าขี้ริ้ว แต่คือการสื่อสารกับเส้นแบ่งของของส่วนตัวนั่นเอง
