Is it weird... to be a woman but not to work with women?✨
🔸 request a vent area + give me a comment. 🥺
Picha is a woman who works for many companies.
And honestly admit...
🔸 every time you have to work with a woman together.
Problems follow almost always.
🔸 don't know if Pisha found himself alone.
But the past experience is similar.
• The atmosphere is full of small fusions.
• Gossip behind the back rather than frankly.
• Quiet competition. Whoever is better is not okay.
• Jealousy, unwitting comparison
• Sometimes to the point of stabbing the back, talking to the angle where we look bad.
🔸 it makes going to work each day.
From the focus of the job to the paranoid.
Be careful of words. Be careful of facial expressions. Be careful of hitting anyone accidentally.
Until the end... more nervous than meat.
🔸 but when working with men
It's obviously more comfortable.
• Talk directly, not indirectly.
• Angry is angry. Clear is over.
• Rarely mix personal emotions with work
• Focus on "work done" rather than "who feels?"
🔸 Pisha didn't say that all women are like this.
And know that men are toxic, too.
🔸 just from personal experience.
We feel that working with men is more light-hearted and emotionally safe.
🔸 sometimes we secretly feel guilty about this idea.
Because we are women too
But the experience that it really teaches us like this
Or really... are we weird?
👇 very curious.
Is anyone the same?
Or anyone with another view, can share it.
# Ask to answer # Problems at work # Working life review # Colleague problem
คำว่า “ชอบทำงาน” สำหรับเรา ไม่ได้แปลว่าชอบงานนั้นอย่างเดียว แต่คือ “ชอบบรรยากาศในการทำงาน” ด้วย ซึ่งประเด็นที่เราเจอ (และเชื่อว่าหลายคนก็เคยเจอ) คือพอทีมมีความตึงเครียด ต้องคอยอ่านสีหน้า ระวังคำพูด มันทำให้หมดแรง จนเริ่มไม่ชอบทำงานขึ้นมาจริงๆ ทั้งที่งานก็ไม่ได้ยากขนาดนั้น สิ่งที่เราเริ่มทำแล้วช่วยให้กลับมาชอบทำงานมากขึ้น คือแยก “คน” ออกจาก “งาน” ให้ชัดขึ้น แบบค่อยๆ ฝึกทีละข้อ 1) ตั้งขอบเขตเรื่องงานให้ชัด (ลดพื้นที่ดราม่า) เวลาเริ่มโปรเจกต์ เราจะพยายามคุยให้ชัดว่าใครรับผิดชอบอะไร เส้นตายวันไหน สื่อสารช่องทางไหน เช่น เรื่องงานคุยในแชทกลุ่ม/อีเมลเท่านั้น จะได้ไม่ต้องตีความจากคำพูดลอยๆ หรือฝากต่อกันหลายทอด เพราะยิ่งคลุมเครือ ยิ่งเปิดโอกาสให้เข้าใจผิดและนินทา 2) ใช้การสื่อสารแบบ “ตรง แต่สุภาพ” ก่อนหน้านี้เรากลัวคนไม่พอใจ เลยพูดอ้อมๆ สุดท้ายงานเละกว่าเดิม ตอนนี้จะใช้ประโยคที่โฟกัสงาน เช่น - “ขออัปเดตสถานะงานหน่อยได้ไหมคะ จะได้ส่งต่อทันเดดไลน์” - “ถ้าไม่สะดวกแบบนี้ เราปรับเป็น… ดีไหมคะ” มันทำให้การคุยตรงไม่ดูแข็ง และช่วยลดอารมณ์ส่วนตัวปนกับงาน 3) อย่ารับบท “นักอ่านใจ” ของทั้งทีม ช่วงที่ทำงานแล้วต้องระวังทุกอย่าง เราจะเหนื่อยมาก เพราะพยายามเดาว่าใครคิดอะไรอยู่ ตอนหลังเราเลือกสนใจเฉพาะข้อมูลที่ชัดเจน เช่น ข้อความที่คุยกันในงาน ข้อตกลงที่ตกลงกันจริงๆ ถ้ามีอะไรคาใจ ก็ถามในกรอบงานแทนการคิดเอง 4) เก็บหลักฐานการทำงานแบบไม่ดราม่า ไม่ได้ทำเพื่อจับผิด แต่เพื่อความสบายใจของเราเอง เช่น สรุปมติหลังประชุมสั้นๆ ส่งในแชทกลุ่ม “สรุปวันนี้เราตกลง A/B/C นะคะ” เวลาเกิดการพูดกลับไปกลับมา เราไม่ต้องเถียงด้วยอารมณ์ แค่อ้างอิงสิ่งที่ตกลงกัน 5) เลือก “คนที่ทำงานด้วยแล้วสบายใจ” ให้เป็นเซฟโซน ไม่จำเป็นต้องสนิทกับทุกคน แต่ควรมี 1-2 คนที่คุยเรื่องงานได้จริง ช่วยเช็กมุมมองเวลาเราเริ่มเครียดเกินไป บางทีแค่มีคนยืนยันว่า “ประเด็นนี้มันเรื่องงานล้วนๆ” ก็ช่วยให้ใจเบาลงและกลับมาโฟกัสงานได้ สุดท้ายเราไม่คิดว่าการเป็นผู้หญิงแล้วไม่ชอบทำงานกับผู้หญิงด้วยกันคือ “แปลก” เสมอไป มันอาจเป็นแค่ประสบการณ์ที่เราเจอในบางที่ทำงานมากกว่า ถ้าอยากกลับมาชอบทำงาน ลองเริ่มจากการตั้งขอบเขตการสื่อสารให้ชัด และวางใจบนระบบ/ข้อตกลงแทนความรู้สึก จะช่วยให้ทำงานได้สบายขึ้นมากค่ะ
