สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า…ยาย✨
ตอนเด็กๆ พิชาไม่ชอบเลยเวลาปิดเทอม
เพราะแม่ชอบเอาไปทิ้งไว้บ้านยาย
ในขณะที่เพื่อนคนอื่นได้อยู่บ้าน ได้ดูทีวี ได้เล่นกับเพื่อน
แต่พิชาต้องไปอยู่ต่างอำเภอกับยาย
ตอนนั้นรู้แค่ว่าไม่อยากไป
อยากอยู่กับแม่ ทำไมแม่ต้องให้อยู่กับยายด้วย
แต่พอโตขึ้นกลับจำได้หมด
จำได้ว่ายายทำกับข้าวไว้รอตลอด
เมนูที่ยายชอบทำให้กินคือหมูทอดเค ็มๆ
เพราะยายรู้ว่าพิชาชอบ
จำได้ว่ายายพาไปทุกที่ ไปนา ไปตลาดนัด
ขนาดยายไปเล่นไพ่กับชาวแก๊งค์ผู้เฒ่า
ยายก็ยังพาพิชาไปด้วย
จำได้ว่าหิวเมื่อไหร่ก็มีข้าวกิน
ง่วงเมื่อไหร่ก็มีที่ให้นอน
และไม่ว่าจะกลับไปหาตอนไหน
คำถามแรกของยายก็ยังเหมือนเดิม
“กินข้าวหรือยัง”
แล้วก็เดินไปตักข้าวให้กิน
มีช่วงหนึ่งที่พิชาเคยน้อยใจยายด้วยนะ
รู้สึกว่ายายรักหลานคนอื่นมากกว่า
จนไม่ค่อยอยากไปหา
ไม่ค่อยอยากโทร
แต่พอวันที่รู้ว่ายายเป็นมะเร็ง
ความงอนทั้งหมดก็หายไปเลย
เพราะเพิ่งรู้ตัวว่า…
คนที่เราคิดว่าจะอยู่ตรงนี้ตลอดไป
จริงๆ แล้วเขาก็กำลังแก่ลงทุกวัน
ทุกวันนี้เวลากลับไปหายาย
พิชาเห็นว่ายายเดินช้าลง
ได้ยินไม่ค่อยชัด ลุกนั่งลำ บากขึ้น
ไม่ว่าจะทำอะไรก็จะสโลโมชั่นไปหมดเหมือนตัวสล็อธ
ยายไปหาหมอบ่อยมากเดือนนึงเข้าโรงพยาบาลหลายรอบ
บางครั้งยายก็บ่นก็ไม่ไหวแล้วมันเจ็บ มันทรมาน
ไม่อยากอยู่แล้ว ยายต้องอดทนเจ็บตัวผ่าตัด
หลายครั้งก็แอบเห็นน้ำตายายบ่อยๆ
ยายต้องทนเห็นคนรอบตัว
พี่ๆ น้องๆ เพื่อนๆ ที่โตมาด้วยกัน
หรือแม้กระทั่งหลานชายที่เป็นน้องของพิชานั้น
ค่อยๆจากไปทีละคน
วันที่ยายไปทำพิชาเชิญวิญญาณน้องตรงจุดที่เกิดอุบัติเหตุ
ปากยายพูดว่า “กลับบ้านเรานะลูก”
พิชาเห็นยายน้ำตาไหลตลอดจึงถึงวันเผาน้อง
มันคงเป็นความรู้สึกที่โดดเดี่ยวอ้างว้าง
และต้องใจหายที่ตัวเองอาจจะต้องถึงเวลานั้นเหมือนกัน
เมื่อก่อนพิชาคิดว่ายายจะอยู่กับเราไปตลอด
แต่วันนี้พิชารู้แล้วว่า ไ ม่มีใครอยู่กับเราได้ตลอดหรอก
สิ่งที่ทำได้….
ไม่ใช่รั้งเวลาเอาไว้
แต่คือใช้ทุกวันที่ยังมีอยู่
ให้กลายเป็นความทรงจำที่ดีที่สุด
บางที…
คนที่เราคิดว่าอยู่ในชีวิตเรามาตลอด
ก็อาจเป็นคนที่เราหลงลืมไปว่า
เขาก็ต้องการเวลาและความรักจากเราเหมือนกัน
เพราะเมื่อเราโตขึ้น…เวลาของคนที่เรารักจะน้อยลง
เราแค่ใช้เวลาให้คนเรารักให้มีคุณค่าที่สุด
จะได้ไม่เสียใจและนึกว่าตอนนั้นเราน่าจะทำดีกับเขามากกว่านี้
รวมถึงตัวเราเองเมื่อถึงเวลาก็คงต้องจากไปเหมือนกัน
เพื่อนๆ ล่ะคะ ยังมีคุณปู่ คุณย่า คุณตา คุณยาย
หรือคนสำคัญในครอบครัวที่ยังอยู่กับเราไหม?
มาแชร์ให้อ่านบ้างน้าา
การใช้เวลาร่วมกับคนที่เรารักอย่างยาย เป็นเรื่องที่หลายคนอาจมองข้ามในช่วงเวลาที่เรายังเด็ก แต่เมื่อตอนโตขึ้นจะเริ่มเข้าใจความสำคัญ และคุณค่าของความรักที่ยายมีให้ แม้ในอดีตอาจรู้สึกว่ายายรักหลานคนอื่นมากกว่า แต่รู้ไหมว่าจริงๆ แล้วยายมีเหตุผลที่ต้องแสดงความรักในแบบที่แตกต่างกันไปตามสภาพแวดล้อมและสถานการณ์ชีวิต จากเรื่องราวที่แชร์ ยายไม่เพียงเลี้ยงดูด้วยอาหารที่เตรียมไว้รอ แต่ยังพาไปสัมผัสวิถีชีวิตใกล้ชิดธรรมชาติ เช่น การไปนา หรือไปตลาดนัด ซึ่งถือเป็นประสบการณ์ที่ล้ำค่าที่ช่วยผูกพันความสัมพันธ์ในครอบครัว แม้ยายจะมีช่วงเวลาที่ยากลำบากจากการป่วยและความโดดเดี่ยว ยายก็ยังอดทนและพยายามใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ นอกจากนี้ สิ่งหนึ่งที่ทำให้รู้สึกซึ้งใจคือคำถามและความห่วงใยที่คุณยายถามเสมอว่า “กินข้าวหรือยัง” แสดงถึงความรักและความใส่ใจอย่างลึกซึ้ง ถึงแม้ว่ากาลเวลาและความทรงจำบางอย่างในวัยเด็กอาจไม่ได้สวยงามเสมอไป แต่เมื่อเราได้กลับไปมอง มันกลายเป็นช่วงเวลาที่เราคิดถึงและอยากดูแล ประสบการณ์ตรงนี้ทำให้คิดได้ว่า คนในครอบครัวโดยเฉพาะผู้ใหญ่ที่แก่ตัวลง ต้องการความรักและการใส่ใจจากเรามากขึ้น เมื่อเราโตขึ้นเวลาที่มีร่วมกันก็จะน้อยลง ดังนั้นการให้คุณค่ากับช่วงเวลาด้วยกัน คือสิ่งที่สำคัญที่สุด อย่าปล่อยให้ความรู้สึกงอนหรือความไม่เข้าใจขวางกั้นความสัมพันธ์ อย่างที่เล่าไว้ว่าเมื่อรู้ว่ายายป่วย ทุกความรู้สึกเหล่านั้นก็หายไป เหลือเพียงการอยากอยู่เคียงข้าง ไม่ยอมปล่อยให้เวลาผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์ เรื่องราวนี้จูงใจให้เราทุกคนหันมามองคนสำคัญในครอบครัว อย่างคุณปู่ คุณย่า คุณตา คุณยาย ว่ายังมีเวลาที่จะทำให้เขารู้ว่ารัก มีค่าหรือยัง กลุ่มคำถามและแฮชแท็กที่ท้ายบทความยังเชิญชวนให้แบ่งปันเรื่องราวความสัมพันธ์ของตัวเองและคนที่เรารัก เหมือนเป็นการสร้างพลังใจและแรงบันดาลใจให้มองเห็นคุณค่าและความหมายของเวลาที่อยู่ร่วมกันในแต่ละวันอย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น
