A creature called... Grandma.✨
When I was a kid, Picha didn't like school holidays.
Because my mother likes to leave it to Grandma's house
While other friends were home, watching TV, playing with friends.
But Pisha has to go to live in a different district with Grandma
I only knew I didn't want to go.
Why do you want to be with me?
But when growing up, remember all
Remember that Grandma has always been cooking.
The menu that Grandma likes to eat is salty fried pork.
Because Grandma knows that Pisha likes
I remember my grandmother taking me everywhere, going to the fields, going to the flea market.
Even Grandma went to play cards with the old gang.
Grandma still took Pisha too.
Remember that you are hungry whenever you eat
Sleepy whenever there is a place to sleep
And no matter when it goes back,
Grandma's first question is still the same.
"Have you eaten yet?"
Then walked to scoop the rice to eat
There was a time when Pisha used to hurt Grandma too.
Feel that Grandma loves other grandchildren more
Until not wanting to go
I don't want to call.
But when I found out Grandma had cancer,
All the touchy is gone.
Because I just realized...
The one we thought would be here forever.
Actually, he's getting older every day.
Today, when returning to Grandma
Picha saw that Grandma walked slower.
Can't hear clearly. Sit up harder.
Regardless of what you do, it will all be sloped like a sloth.
Grandma went to the doctor a lot. One month, went to the hospital many times.
Sometimes Grandma can't complain, it hurts, it hurts.
I don't want to. I have to endure the surgery.
Many times I secretly saw Grandma's tears often.
Grandma has to endure seeing people around her.
Brothers and sisters, friends who grew up together.
Or even the younger grandson of Pisha.
Gradually leave one by one.
The day Grandma went to make Pisha invite the younger spirit at the spot of the accident.
Grandma's mouth said, "Come home to us, son."
Picha saw Grandma in tears all the time until the day of the burning.
It must have been a lonely feeling.
And must be shocked that I may have to reach that time too
Before, Pisha thought that Grandma would stay with us forever.
But today Picha knows that no one can always be with us.
What can be done....
It's not a time hold.
But is used every day that still exists
To become the best memory.
Maybe...
People that we think have always been in our lives.
Maybe it's someone we've forgotten
He needs time and love from us, too.
Because when we grow up... the time of our loved ones will be less.
We just make the most of our love.
Will not regret and think that at that time we should have done more to him
Including ourselves, when it's time to leave, too.
Friends, there are grandparents, grandmothers, grandmothers.
Or an important person in the family who is still with us?
Come to share to read
การใช้เวลาร่วมกับคนที่เรารักอย่างยาย เป็นเรื่องที่หลายคนอาจมองข้ามในช่วงเวลาที่เรายังเด็ก แต่เมื่อตอนโตขึ้นจะเริ่มเข้าใจความสำคัญ และคุณค่าของความรักที่ยายมีให้ แม้ในอดีตอาจรู้สึกว่ายายรักหลานคนอื่นมากกว่า แต่รู้ไหมว่าจริงๆ แล้วยายมีเหตุผลที่ต้องแสดงความรักในแบบที่แตกต่างกันไปตามสภาพแวดล้อมและสถานการณ์ชีวิต จากเรื่องราวที่แชร์ ยายไม่เพียงเลี้ยงดูด้วยอาหารที่เตรียมไว้รอ แต่ยังพาไปสัมผัสวิถีชีวิตใกล้ชิดธรรมชาติ เช่น การไปนา หรือไปตลาดนัด ซึ่งถือเป็นประสบการณ์ที่ล้ำค่าที่ช่วยผูกพันความสัมพันธ์ในครอบครัว แม้ยายจะมีช่วงเวลาที่ยากลำบากจากการป่วยและความโดดเดี่ยว ยายก็ยังอดทนและพยายามใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ นอกจากนี้ สิ่งหนึ่งที่ทำให้รู้สึกซึ้งใจคือคำถามและความห่วงใยที่คุณยายถามเสมอว่า “กินข้าวหรือยัง” แสดงถึงความรักและความใส่ใจอย่างลึกซึ้ง ถึงแม้ว่ากาลเวลาและความทรงจำบางอย่างในวัยเด็กอาจไม่ได้สวยงามเสมอไป แต่เมื่อเราได้กลับไปมอง มันกลายเป็นช่วงเวลาที่เราคิดถึงและอยากดูแล ประสบการณ์ตรงนี้ทำให้คิดได้ว่า คนในครอบครัวโดยเฉพาะผู้ใหญ่ที่แก่ตัวลง ต้องการความรักและการใส่ใจจากเรามากขึ้น เมื่อเราโตขึ้นเวลาที่มีร่วมกันก็จะน้อยลง ดังนั้นการให้คุณค่ากับช่วงเวลาด้วยกัน คือสิ่งที่สำคัญที่สุด อย่าปล่อยให้ความรู้สึกงอนหรือความไม่เข้าใจขวางกั้นความสัมพันธ์ อย่างที่เล่าไว้ว่าเมื่อรู้ว่ายายป่วย ทุกความรู้สึกเหล่านั้นก็หายไป เหลือเพียงการอยากอยู่เคียงข้าง ไม่ยอมปล่อยให้เวลาผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์ เรื่องราวนี้จูงใจให้เราทุกคนหันมามองคนสำคัญในครอบครัว อย่างคุณปู่ คุณย่า คุณตา คุณยาย ว่ายังมีเวลาที่จะทำให้เขารู้ว่ารัก มีค่าหรือยัง กลุ่มคำถามและแฮชแท็กที่ท้ายบทความยังเชิญชวนให้แบ่งปันเรื่องราวความสัมพันธ์ของตัวเองและคนที่เรารัก เหมือนเป็นการสร้างพลังใจและแรงบันดาลใจให้มองเห็นคุณค่าและความหมายของเวลาที่อยู่ร่วมกันในแต่ละวันอย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น
