คิดว่าแค่ภูมิแพ้! (เกือบตายแต่กลับมาได้)

เกิดจากก่อนนี้เคยลงไว้ว่างเป็น long COVID

ตรวจเทสหอบหืด2567ไม่ขึ้นปกติ

สรุปปีนี้เป็นของจริงและเกือบไม่รอด

เรื่องมีอยู่ว่าคืนวันศุกร์หลังจากทำงานเสร็จกินข้าวปกติเพราะทั้งวันไม่มีอาการอะไรเลย

กลับมาบ้านก็กินน้ำพริกผัด หมูสับ คีโต อร่อยเว่อร์

สรุปคืนนั้นเจ็บคอเปิดไฟส่องคอคือแดงเป็นจ้ำจ้ำ

พอเช้าวันเสาร์ไปทำงานมีอาการจมูกเยื่อบวมจมูกบวมเหมือนเดิมเหมือนที่เคยเป็น

คิดว่า ภูมิแพ้กำเริบ และรู้สึกปวดคั่นเนื้อคั่นตัวเหมือนจะมีไข้

เลยสั่งยาเกือบ 1000 เพื่อมาใช้

ก็พวก ยาพ่นจมูก ตัวเทสเผื่อเป็นโควิดไข้หวัดใหญ่แต่เคยเป็นไข้หวัดใหญ่

แล้วไม่ใช่อาการนี้โควิดก็ไม่ใช่อาการนี้แต่ คล้ายๆกับจะเป็นไข้หวัด

หลังจากวันนั้นเสียงไอก็จะมีเสมหะเยอะมากจมูกตันแบบไม่สามารถหายใจได้ 100% ทางจมูก

วันอาทิตย์ก็เลยลาป่วย

เจ็บคอมากต้องพ่นสเปย์ให้มีความชุ่มชื้นที่คออมยาคุมแล้วก็กินยาพาราแก้ปวดเมื่อย

เพราะกินยาแรงกว่านั้นไม่ได้ลำไส้ไม่ค่อยดีมันจะกัดกระเพาะ

เสร็จแล้ววันจันทร์คิดว่าจะไปทำงานก็ตั้งนาฬิกาเพื่อจะไปทำงานในวันในวันเช้าวันจันทร์

สรุปว่าไปไม่ไหวต้องขอลาเพิ่มอีกวันเพื่อไปหาหมอประกันสังคม

ไปถึงเล่าเหตุการณ์ว่าก่อนเที่ยงมีอาการใจเต้นผิดปกติเดินไม่กี่ก้าว

แล้วรู้สึกว่าหัวใจเต้นเร็วน่าหายใจหอบเหมือนคนเหนื่อยเหมือนไปวิ่งมาทั้งทั้งที่เดินไม่กี่ก้าว

และทำไม่ได้มีความรีบอะไรเลยแค่ล้างกระบะทรายแมวแบบวิกคือล้างนิดเดียว

แล้วก็ลุกเอาไปตากแล้วก็เดินมาจะเอาทรายแมวรู้สึกไม่โอเค

แล้วใจก็เต้นแรงหลังจากนั้น 100 กว่าตลอดแม้กระทั่งนั่งก็ไม่ต่ำกว่า 100 เดินไม่กี่ก้าวก็คือสูงสุดอยู่ที่ 135

จึงไปหาหมอที่ประกันสังคมแจ้งอาการเบื้องต้นพยาบาลส่งเข้าตรวจวัดคลื่นหัวใจ

รคุณหมอเรียกเข้าไป สรุปหมอก็พูดแบบกวนกวนนิดนิดว่าขึ้นหัวใจก็ปกติก็ปกติแล้วหนิ

คิดว่าตัวเองเป็นอะไรมาก (ถ้ารู้จะมาถามหมอไหมก็เลยบอกไปในใจก็คิดอย่างนั้นแหละแต่ก็ปากบอกไปว่าน่าจะภูมิแพ้มั้งคะ)

สรุปหมอก็จ่ายยาแก้ภูมิแพ้ยาขยายหลอดลมยาแก้ใจสั่นมาให้กิน

และในเย็นวันนั้นที่รอหมอเสร็จคุยเรียบร้อยได้ยามาเรียบร้อยก็ไปหาเภสัชที่เป็นร้านขายยา

ระหว่างรอเภสัชเบรกตอนนั้นก็เดินไม่กี่ก้าวและคุยกับพ่อกับน้องหายใจไม่ทันพูดไม่จบประโยคเหมือนตัวเองจะขาดตายหายใจเหมือนจมอยู่ในน้ำคอยอ้าปากผงเพื่องับลมเข้าในปอดพอจมูกตัน

และเข้าไปนั่งในร้านเคเอฟซีเดินไม่กี่ก้าวคิดว่าไม่เกิน 15 ก้าว หัวใจเต้นไป 138

งงมากว่าตัวเองเป็นอะไรทำไมหัวใจเต้นแบบนี้แล้วทำไมตัวเองหอบเหนื่อยแบบนี้แล้วทำไมหายใจไม่ได้แบบนี้

กลับมาบ้านกินยาตามที่หมอประกันสังคมให้ไม่ดีขึ้นไม่ไม่มียาพ่นใดใดมาให้มีแค่ยากิน

คิดว่าวันอังคารจะไปทำงานเหมือนเดิมคิดว่าน่าจะนอนพักผ่อนแล้วดีขึ้นนะพอได้ยามาแล้ว

ใน 10 ชั่วโมงที่ตั้งเวลาไว้จะถึงเวลาทำงานคิดว่าตัวเองจะได้นอนเต็มอิ่ม 10 ชั่วโมงนั้น

สรุปตื่นมา หายใจตอนกลางคืนสองถึงสามรอบในการนอนแต่ละครั้งเพราะเหมือนตัวเองขาดอากาศหายใจ

จุกตรงกลางอกหายใจเข้าไม่ลึกเหมือนมีอะไรอยู่ทับกูตรงกลางอกหายใจสุดที่กางอกปึกจะไอและมีเสมหะ

เช้าวันอังคารตื่นมาตั้งนาฬิกาปลุกเพื่อจะไปอาบน้ำเหมือนเดิมสรุปแค่ลงไปาบน้ำเดินลงบันไดชั้นสองไปอาบน้ำ

และเดินขึ้นมาชั้นสองเพื่อมาแต่งตัว หายใจไม่ทันหัวใจเต้นเร็วเหมือนเดิมอาการไม่ดีขึ้นจึงโทรลางานขอไปตรวจอีกที

พอดีทำงานกับคุณหมอแต่เป็นคุณหมอทันตกรรมหมอแนะนำให้ไปโรงพยาบาลรามาสาขาที่เคยไปก็คืออยู่ราชเทวีแต่ไม่อยากไปไกลขนาดนั้นก็เลยลองศึกษาว่าจะไปโรงพยาบาลที่เคยไปที่ได้อย่าพ่นมาก็คือโรงพยาบาลเอกชนโรงพยาบาลสินแพทย์เสรีรักษ์

แต่ค่าใช้จ่ายค่อนข้างสูงบวกด้วยตัวเองจะไปต่างประเทศซื้อถั่วไว้และต้องเก็บเงินไปเที่ยวจึงไม่มีเงินเหลือที่จะทำอะไรแล้ว

จึงตัดสินใจหาข้อมูลแล้วโหลดแอพพลิเคชั่นที่เคยใช้กับ รพ รามา สรุปคือโรงพยาบาลรามามีศูนย์การแพทย์เพิ่มขึ้นที่สาขาพาราไดซ์พาร์คและเป็นบ้านเก่าของฉันห่างจากที่นี่ประมาณ 50 นาทีฉันจึงให้น้องชายพาไป เนื่องจากเป็นคลินิกพิเศษการตรวจค่าตรวจค่าบริการค่าแพทย์ค่ายาค่าตรวจค่าบริการค่าแพทย์จะแพงกว่าในเวลาทำการราชการปกติ

แต่ด้วยความที่เปิดเข้าไปเจอชื่อแพทย์ในวันที่ฉันหยุดและฉันต้องการหมอช่วยเฉพาะทาง

คุณหมอท่านนี้เป็นคุณหมอด้านทางเดินหายใจโดยตรงอยู่ในแผนกอายุรกรรม

ฉันจึงโทรติดต่อแล้วก็แชทไปทาง LINE ขอวอล์คอินเข้าไปปรึกษาคุณหมอ

พอถึงที่พาราไดซ์พาร์ค ชั้น2A แต่คลินิกพิเศษของโรงพยาบาลรามาอยู่ชั้น3B แต่ว่ามีฤทธิ์อยู่ใกล้ทางจอดรถของที่จอดรถ

เดินถึง 19 ก็ถึงลิสต์และเดินไปอีกประมาณน่าจะสองถึง 300 เมตรถึง แต่ระหว่างทาง

หายใจไม่ได้จุกหน้าอกเหมือนจะขาดอากาศหายใจทุกก้าวเดินคืนเหนื่อยมากปกติเดินห้างเป็นชั่วโมง 2 ชั่วโมง 3 ชั่วโมงคนเดียวได้

และเป็นคนเดินไวชอบฟังเพลงแล้วเดินเร็วปดุกว่าตัวเองเป็นนางแบบแต่ตัวเตี้ยขาตัน555

สรุปว่าใจเต้นเร็วมาก หายใจไม่ทันจริงๆเหมือนคนจะจมน้ำจริงๆเหมือนจะตายจริงๆพยายามเรียกบอกน้องชายตลอดว่า

เดินช้าช้าหน่อยไม่ไหวแล้วหยุดก่อนได้ไหมก็คือระหว่างที่พูดก็คือพยายามเดินทีละนิดทีละนิดแต่ไม่ได้หยุดแล้วก็เริ่มเท้าเอว

เนื่องจากหอบขึ้นเรื่อยเรื่อยเพราะถึงประตูทางเข้ากะว่าจะขอยืนนิ่งก่อนแต่เจ้าหน้าที่ถามจึงพูดไปแบบไม่เต็มประโยคหยุดหายใจ

เจ้าหน้าที่ให้ลงทะเบียนเพราะว่าฐานข้อมูลคนละส่วนกัน

เพราะเรียบร้อยแล้วเจ้าหน้าที่ก็เรียกวัดความดัน ความดันต่ำทุกวันอยู่แล้ววันนี้ก็ต่ำแล้วก็มีไข้ต่ำต่ำประมาณ 37 กว่ากว่าเกือบ 38

เข้าพบคุณหมอตอนแรกคิดว่าจะนานตามที่เจ้าหน้าที่แจ้งว่าหนึ่งถึง 2 ชั่วโมงสรุปก็คือไม่ถึง 5นาทีเรียกวัดความดัน ไม่ถึง 5 นาทีเรียก เข้าห้องตรวจ คุณหมอถามอาการเบื้องต้นแล้วบอกว่าแบบนี้คือหอบแน่นอน ทั้งที่ยอมให้ได้ตรวจการหายใจของเรา

คุณหมอขอตรวจคอเอาไม้ดันลิ้นมายังไม่ทันได้เอาไม้ได้ลิ้นกดที่ลิ้นแค่ไฟส่องคอคุณหมอก็บอกว่ายังไม่ต้องใช้ไม้ก็รู้แล้วข้อแดงเป็นจ้ำเลย ก็เลยบอกว่าหนูเจ็บคออยู่ค่ะ

ไอมีเสมหะอย่างดังอยู่หมอขอให้หายใจลึกลึกและจะฟังเสียงหายใจเสียงหายใจก็จะมีเสียงหวีดอยู่เสมอ

แล้วก็เริ่มสั่นเพราะเราหายใจไม่เต็มปอดคุณหมอก็ตกไหล่เบาเบาแล้วบอกว่าไปพ่นออกซิเจนเลยแล้วแจ้งพยาบาล

ก็ไปนั่งรอเพื่อพ่นออกซิเจนเป็นยาเค้าไปทางออกซิเจนได้เป็นถุงที่อยู่ในรูปเอาไว้ใช้ในรอบต่อไปไม่ต้องเสียเงินเพิ่ม

กลับเข้าไปเจอคุณหมออีกรอบหนึ่งเพื่อฟังเสียงหายใจก็ดีขึ้นแต่คุณหมอบอกว่าไม่ได้เลิศเลอแต่ดีขึ้นจึงส่งไปเอกซเรย์ปอด

กลับเข้ามาผลเอกซเรย์ไม่มีปัญหาอะไรปอดไม่มีฝ้าไม่มีปัญหาใดใดทั้งนั้นแต่คุณหมอกลับบอกว่ากระดูกฉันบางมาก

ให้ไปกินนมให้โดนแดดบ้างผิวขาวแบบนี้แสดงว่าไม่โดนแดดเลยใช่ไหมพอ ร่างกายไม่มีแคลเซี่ยมมากพอจึงบางเสี่ยงเป็นโรคกระดูกพรุนในอนาคตไปกินนมแล้วไปเจอแดดตอนเช้าบ้างตอนเย็นบ้างให้ได้วิตามินดี

แล้วฉันก็เอายาของที่ประกันสังคมให้คุณหมอดูคุณหมอบอกว่ายาไม่มีประโยชน์อะไรเลยเพราะมันไม่ตรงโรค

คุณหมอก็เลยไม่ได้ให้กินยาที่ได้มาจากที่นั่นให้กินยาที่เค้าสั่งให้แล้วฉันซื้อยาจากเภสัชซึ่งยาตัวนั้นเป็นยาพ่นหอบฉุกเฉิน

คุณหมอบอกว่าสามารถใช้ได้ให้ติดตัวไว้ตลอด และมีอย่าพ่นของคุณหมอเป็นให้พ่น2 puff สองเย็นสอง

ยาแก้แพ้เพื่อขยายเยื่อเบื่โพรงจมูกอักเสบทานเช้าแล้วก็มียารักษาหอบหืดตอนนอน

เชื่อไหมว่าคืนนั้นที่ได้ยาที่คุณหมอเฉพาะทางท่านให้มาอาการฉันดีขึ้นเลยฉันหายใจได้เต็มปอดมากขึ้นไม่มีอาการจุกที่หน้าอกพูดได้เยอะขึ้นนอนราบได้แล้วสองสามวันแรกที่เป็นใหม่ใหม่ที่ถึงกับเป็นหอบนอนหลับไม่ได้เพราะจมูกบวมเยื่อบุโพรงจมูกบวม

ต้องหายใจทางคอมันลำบาก วันที่หอกกำเริบคือวันจันทร์อังคารฉันพูดเป็นประโยคเดินไม่ได้กี่ก้าวจะจมน้ำตายเสียงสั่นไปหมด

หายใจไม่ได้ใจเต้นเร็วหอบเหนื่อยมากและนี่คืนวันอังคารนั้นที่ได้ยามาฉันกลับดีขึ้นเกือบ 80%

ด้วยความที่กลัวว่าตัวเองจะหายใจไม่ได้ตอนเดินวันพุธที่ไปทำงานฉันจึงไม่กล้าที่จะข้ามถนนจึงต้องนั่งรถไปลงหน้าที่ทำงาน

ปกติจะนั่งมอเตอร์ไซค์เพราะว่าที่ทำงานอยู่ไม่ห่างจากบ้านห่างกันแค่ไม่เกิน 15 นาที

ซึ่งวันพุธที่ไปทำงานคือสามารถเดินไกลได้พูดนานได้มากขึ้นและปัจจุบันนี้สามารถพูดได้นานขึ้นจากที่ได้รับยาวันอังคารตอนกลางคืน หาหมอตอนเย็นน่ะแต่ได้กินยาจริงๆคือตอนก่อนนอนแล้วก็ได้พ่นยาตอนก่อนนอน

คุณหมอนัดอีกทีวันที่ 23 ธันวาและเราจะต้องไปจีนขึ้นเขาสี่ดรุณีและปี้เผิงโกว กลัวตัวเองจะหอมกำเริบแต่คิดว่าถ้าได้มีทั้งยาฉุกเฉินและยาควบคุมอาการน่าจะไม่ได้เป็นเหมือนเดิมแล้วแต่ก็มีความเสี่ยงอยู่บ้างแต่น่าจะไม่ได้อันตรายถึงชีวิตแต่ควรจะมีวิธีการดูแล

แต่วันนั้นที่เจอคุณหมอถามไปแล้วว่าจะไปจีนกลางเดือนมกราหนูสั่งไปได้ไหมคุณหมอบอกว่าไปได้แน่นอน

ขอบคุณคุณหมอมากที่ฉันลำบากมากในวันนั้นคิดว่าตัวเองจะตายแล้วไม่คิดว่าตัวเองหายใจลำบากแล้วมันจะเป็นแบบไหนแก่ไม่มีแรงพร้อมที่จะลงไปคว่ำตลอดเวลาเพราะเราไม่เคยรู้ว่าอาการหอบหืดกำเริบมันเป็นแบบนี้คิดว่าตัวเองแค่ไม่สบาย

ขอบคุณคนที่อ่านถึงสุดท้ายนี้อยากบอกว่าโรคภูมิแพ้ถ้าเป็นบ่อยบ่อยเรื้อรังก็มีสิทธิ์เป็นหอบหืดได้นะ

แต่เราน้องชายเป็นหอบหืดตั้งแต่เด็กคิดว่าอาจจะเป็นพันธุกรรมด้วยส่วนหนึ่ง

อีกส่วนหนึ่งเป็นจากโควิดเพราะหลังจากโควิดฉันเป็นหลอดลมอักเสบและ ไซนัส

และมีเสมหะตลอดเวลาจนถึงปัจจุบันปัจจุบันคิดว่าตัวเองเป็นภูมิแพ้มาจากการติดโควิด

เวลามีภูมิแพ้ก็ทั้งเยื่อบุตาอักเสบ เยื่อบุโพรงจมูก ไอมีเสมหะ มาโดยตลอดและไม่ค่อยกินยาแก้แพ้เลย

พอมาเป็นหนักรอบนี้จนถึงขั้นเป็นหอบหืดทำให้รู้ว่าอาการหอบหืดมันอันตราย

คิดว่าหอบหืดแค่หายใจไม่ทันไม่น่าจะลำบากอะไรขนาดนั้นหรอกจนมันเจอกับตัวเองมันทรมานว่ะมันเหนื่อยมากมันหายใจไม่ได้มันเหมือนคนจะตายจริงๆเหมือนมีใครเอาอะไรมากดอยู่ตรงหน้าอกให้เราหายใจสุดได้แค่ตรงหน้าอกแล้วต้องหายใจเร็วขนาดนั้นจน หัวใจทำงานเพื่อหาออกซิเจนเข้ามาสูบฉีดเลือดแล้วมันทำให้ทันมันเลยทำให้เราเหมือนคนใกล้จะตาย

หากใครมีพวกภูมิแพ้ต่างๆกินยาได้เลยนะอยากแก้ภูมิแพ้นี่ไม่มีผลกระทบอะไรกับชีวิตกินได้ ทั้งที่แพทย์สั่งหรือว่าตามที่เภสัชบอกได้เลยหรือตามที่เราอ่านตามอินเตอร์เน็ตดูก็ได้เดี๋ยวหาความรู้จากอินเตอร์เน็ตมีเยอะแยะว่าสามารถกินได้กี่เม็ดต่อวัน

อย่าปล่อยให้ร่างกายอ่อนแอนอนพักผ่อนให้เพียงพอซึ่งการนอนพักผ่อนน้อยขึ้นเป็นปัจจัยหลักเลยแหละเพราะเราพักผ่อนน้อยจริงๆ

และยิ่งอากาศเย็นยิ่งเป็นตัวกระตุ้นทำให้หลอดลมไวและติทำให้:หายใจไม่ทัน

วันนี้มีเรื่องเล่าแค่นี้นานนานมาทีมาทีก็มีแต่โรคพร้อม

#หอบหืด #ภูมิแพ้ #เกือบตายแต่ก็รอดมาได้