ในชีวิตของพ่อค้าไก่สดที่ราชบุรี ความรู้สึกไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะบอกเล่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเป็นเรื่องของแผลในใจที่ไม่มีคำอธิบายใดๆ ที่เหมาะสม การเป็น "ลูกผู้ชาย" สำหรับผมไม่ใช่แค่เรื่องของบทบาทหรือสถานะทางสังคม แต่เป็นการยอมรับความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเอง แม้จะเป็นลูกผู้ชายก็ยังมีความเจ็บปวด ความอัดอั้นใจ ที่บางครั้งพูดออกมาไม่ได้ ผมเคยรู้สึกเหมือนกับที่ได้ร้องเพลง "โอ้ใจเอ๋ย" หรือ "ต้องร้อนตัว" ที่บอกเล่าถึงความรู้สึกเจ็บปวดและเข้าใจยากในใจคน คนที่มีความรับผิดชอบและต้องแบกรับสิ่งต่างๆ ไว้เต็มหลัง แต่ขณะเดียวกันก็ต้องแสดงออกให้เห็นว่าเข้มแข็งไม่แพ้ใคร เรื่องราวของ "คนราชบุรี" เช่นเดียวกับผม บอกว่าไม่จำเป็นต้องเป็นลูกผู้ดีเพื่อให้มีศักดิ์ศรีและความเคารพในตัวเอง การงานที่ทำ บทบาทที่ยืนอยู่ในสังคม ล้วนแต่สร้างตัวตนของเราและทำให้เราภูมิใจในสิ่งที่เป็น การรับรู้ถึงความทรมานในใจโดยไม่ต้องพูดออกมา ช่วยเติมเต็มความเข้าใจระหว่างคนในชุมชนและผู้คนรอบข้าง ผมอยากเล่าถึงความสำคัญของการไม่ทำร้ายใจกันและกัน ทั้งที่เราอาจจะต้องเผชิญกับความเจ็บปวดที่ลึกซึ้ง "จะแบกรักไว้อย่างไร" เป็นคำถามที่เราทุกคนต้องเจอ แต่การพยายามเข้าใจและไม่ทำร้ายกันอีกเป็นพื้นฐานของความสัมพันธ์ที่ดี ถึงแม้จะไม่ใช่ลูกผู้ดี แต่มนุษย์ทุกคนล้วนต้องการความเมตตาและความเข้าใจเหมือนกัน