การเป็นครูไม่ว่าจะสอนในระดับชั้นใด ก็ทิ้งความทรงจำลึกซึ้งเกี่ยวกับเด็กนักเรียนไว้เสมอ ในฐานะครูที่เคยสอนเด็กประถมฯ แล้วมาสอนมัธยมฯ พบว่าการปรับตัวและเข้าถึงเด็กในแต่ละวัยนั้นแตกต่างกันมาก เด็ก ป.1 ยังมีความไร้เดียงสาและบางครั้งงอแงง่ายเหมือนที่มีคนพูดถึงในโพสต์ ซึ่งต้องใช้ความอดทนและความรักในการดูแลอย่างใกล้ชิด ผมเองเคยคิดถึงเด็กประถมฯ ที่เคยสอนได้มาก เพราะพวกเขาเป็นวัยที่ครูสามารถสร้างรากฐานความรู้และนิสัยที่ดีได้ นอกจากนี้ การสื่อสารกับเด็กวัยนี้ต้องใช้วิธีที่ละเอียดอ่อนและสร้างความสนุกในการเรียนรู้เพื่อให้เขามีความสุขและพร้อมที่จะเติบโต ส่วนในชั้นมัธยมฯ เด็กจะเริ่มมีความคิดเป็นของตัวเอง และครูจะต้องปรับวิธีการสอนให้เหมาะสมกับการเรียนรู้ที่ซับซ้อนขึ้น แม้ว่าในบางวันที่เจอเด็กประถมฯ งอแง หรือมีความท้าทายทางพฤติกรรม การได้เห็นพัฒนาการและความสำเร็จของพวกเขาก็ทำให้ครูรู้สึกคุ้มค่าและภาคภูมิใจอย่างมาก การเปลี่ยนผ่านจากครูประถมฯ สู่ครูมัธยมฯ จึงเหมือนการเดินทางผ่านช่วงวัยต่าง ๆ ของเด็กและสร้างสายสัมพันธ์กับนักเรียนในรูปแบบต่าง ๆ ที่ไม่สามารถหาได้จากการสอนระดับอื่น สุดท้ายแล้ว การคิดถึงลูก ๆ ป.1 ไม่ได้เป็นเพียงความคิดถึงแบบเหงา ๆ แต่เป็นความรักและความห่วงใยที่ยังวางในใจของครูผู้รู้สึกว่าการสอนคือการสร้างอนาคตของเด็กทุกคน