😭Being touchy because answering late
This is a national problem, really, I really want my mom to understand that my mom likes LINE to ask or LINE to order things, but we don't say no, but sometimes we're stuck in a meeting, or maybe on the way home, the bus is tight, the bike is on, it can't be answered, and she'll be touchy about why she doesn't answer quietly, so we explain that maybe we're not on the phone all the time, if there's something urgent to call.
Sometimes we line up the mother, the mother doesn't answer either. It would be similar that LINE already may not answer immediately. If urgent, call.
We understand old people, but I'm very touchy. I want to cry. Who's ever experienced an event like this? How's there a solution to this problem?
# Family issues # Love, relationships # Relationship narrative # Parents
ตอนเราโดนแม่งอนเพราะ “ตอบแชทช้า” แรก ๆ เครียดมากค่ะ เหมือนเป็นเรื่องเล็กแต่กลายเป็นดราม่าได้ตลอด แม่จะเงียบ ๆ แล้วแอบยิ้มแบบไม่สุด (ประมาณยิ้มแหย ๆ) หรือทำเสียงประชดนิด ๆ ซึ่งพอเรายิ่งอธิบายยาว แม่ยิ่งคิดว่าเราเถียง เลยลองปรับวิธีคุยใหม่ให้สั้น ชัด และทำได้จริง ผลคือดีขึ้นมาก เลยอยากแชร์เป็นไอเดียค่ะ 1) ตั้ง “กติกาเรื่องด่วน” ให้ชัด เราบอกแม่ตรง ๆ แบบไม่หงุดหงิดว่า ถ้าเรื่องด่วน/ฉุกเฉิน “โทรมาเลย” ไม่ต้องรอไลน์ เพราะบางทีเราประชุม ขึ้นรถเมล์แน่น ๆ หรือซ้อนวินอยู่ มันพิมพ์ตอบไม่ได้จริง ๆ การมีกติกาเดียวกันช่วยลดการตีความว่าเราตั้งใจเมิน 2) ส่งข้อความสั้น ๆ กันงอน (ใช้เทมเพลต) เราทำประโยคสั้น ๆ ไว้ใช้บ่อย ๆ เช่น - “กำลังประชุม เดี๋ยวว่างแล้วตอบนะคะ” - “อยู่บนรถ อีก 30 นาทีถึงบ้านค่ะ” - “เห็นข้อความแล้วนะ เดี๋ยวจัดการให้” แค่ส่งสั้น ๆ แม่จะรู้ว่าเรา “เห็น” ไม่ได้หายไปเฉย ๆ ความน้อยใจลดลงเยอะ 3) ตั้งเวลาตอบแบบที่แม่พอเดาได้ ถ้ารู้ว่าช่วงไหนยุ่งเป็นประจำ (เช่น 9-11 ประชุม) เราจะบอกล่วงหน้าไว้เลยว่า ช่วงนั้นอาจตอบช้า แต่จะเช็คช่วงพักเที่ยง/หลังเลิกงาน ทำให้แม่ไม่คาดหวังว่าจะต้องตอบทันทีทุกครั้ง 4) ใช้การโทร/เสียงเมื่อเรื่องยาวหรืออารมณ์เริ่มมา ถ้าสังเกตว่าแม่เริ่มงอน การพิมพ์ยิ่งเสี่ยงเข้าใจผิด เราเปลี่ยนเป็นโทรสั้น ๆ 1-2 นาที พูดด้วยน้ำเสียงนุ่ม ๆ ว่า “ไม่ได้ตั้งใจเงียบนะ แค่ทำอยู่” แค่นี้มักจบเร็วกว่าแชทยาว ๆ 5) แก้ที่ “ความรู้สึก” ไม่ใช่แค่ “เหตุผล” บางทีแม่ไม่ได้โกรธที่เราตอบช้า แต่รู้สึกว่าไม่สำคัญ เราเลยเพิ่มประโยคแบบปลอบใจ เช่น “ขอโทษที่ทำให้รอนะ แม่สำคัญกับหนูเสมอ” ฟังดูเลี่ยนแต่ใช้ได้จริงค่ะ 6) ถ้าแม่ก็ชอบตอบช้าเหมือนกัน ให้คุยแบบขำ ๆ ไม่ประชด เราจะพูดแนว ๆ ว่า “เราสองคนเหมือนกันเลยเนอะ ถ้าด่วนโทรนะ” ทำให้กลายเป็นทีมเดียวกัน ไม่ใช่จับผิดกัน ลองเลือกทำแค่ 1-2 ข้อก่อนก็ได้ค่ะ ส่วนตัวเราแค่ตั้งกติกาเรื่องด่วน + ส่งข้อความสั้นกันงอน ก็ลดเหตุการณ์แม่งอนเพราะตอบแชทช้าได้เยอะมาก