👁️ The Giver ~ Jonas and the Giver 🤲
The Giver.
- Lois Lowry.
Old youth literature, the dystopian genre that the setting of the subject is a "community" that will not have pain, competition, or even a deep sense of something (such as love) to lead to a society with as much "order" and "equality" as possible.
.. "Life here is so orderly, so predictable - so painless. It's what they've chosen."
The order is controlled by a group of people called "elders," and the elders control even who has a duty to do what within the community (the people cannot choose their own occupation)... who have a duty to conceive and give birth (the people who do not have this duty forbid their own pregnancy, have their own children)... and the babies born will only be sent to the families of the elders' choice (the children will not be with their own real mothers), and so on.
🤯 ---- Personal comments ---- 🤯
The story opens up like a utopian story, but it finally turns out to be a dystopian where everyone is unwittingly controlled, a kind that no one doubts, and there's a dark hidden "release" that everyone understands as a journey to a beautiful place, but actually... 😳🤯
At first it felt very good. The concept of "Sameness" is that everyone is equal, but when you keep reading it, it's equal!? Is it equal like this? It's done this much!? My parents bullied me + eggs in a super mega rock.
And while everyone seems to have the pleasure of not having to perceive joy and pain, there are two people who are underbearers of the whole community! When reading, they want to scream out loud instead... pity, and very uncomfortable instead.
This is fun, addictive, strange storyline, but not a fantasy whiz... easy to content, moderate weight, can be read to delimit heavy content books to a certain extent.
หลายคนเสิร์ชหา “The Giver / giver” แล้วสงสัยว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับอะไร และควรเริ่มอ่านยังไง ถ้าพูดแบบไม่สปอยล์แรง ๆ The Giver คือเรื่องของ “ชุมชน” ที่เลือกความสงบเรียบร้อยเหนือทุกอย่าง จนถึงขั้นควบคุมอาชีพ ครอบครัว การมีลูก และแม้แต่ภาษา/อารมณ์บางอย่างให้เป็นมาตรฐานเดียวกัน (Sameness) ตอนแรกฉันก็เผลอคิดเหมือนกันว่า เออ…ถ้าไม่มีความเจ็บปวด ไม่มีการแข่งขัน ชีวิตน่าจะง่ายดี แต่ความรู้สึกมันค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นอึดอัด เพราะยิ่ง “เท่าเทียม” มากเท่าไร เสรีภาพกับความเป็นมนุษย์บางส่วนยิ่งถูกตัดออกไป สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้อ่านแล้วหน่วงคือแนวคิดว่า “ความทรงจำ” และ “ความรู้สึก” ไม่ได้หายไปไหน แค่มันถูกโยนภาระให้คนไม่กี่คนแบกรับแทนคนทั้งชุมชน ซึ่งทำให้เราเห็นความไม่แฟร์อีกรูปแบบหนึ่งแบบชัดมาก ๆ (ในใจนี่แบบ ทำไมต้องให้คนสองคนรับหนักอยู่ฝ่ายเดียว) จุดนี้เป็นเสน่ห์ของ Lois Lowry ที่เขียนให้เราเถียงกับตัวเองตลอดว่า สังคมที่ “ไร้ความเจ็บปวด” มันคุ้มกับราคาที่ต้องจ่ายไหม ถ้าอยากรู้ว่าเล่มนี้เหมาะกับใคร: เหมาะกับคนที่ชอบดิสโทเปียเชิงไอเดีย ไม่ได้พึ่งฉากแอ็กชันหรือแฟนตาซีหวือหวา ภาษาอ่านลื่น และพล็อตพาไปเรื่อย ๆ แบบชวนติดตาม ระดับความหนักสำหรับฉันคือ “กลาง ๆ แต่ค้างในใจ” เพราะมันทำให้เรากลับมามองคำอย่าง ความรัก ครอบครัว สีสัน ความทรงจำ ว่าจริง ๆ แล้วมันสำคัญแค่ไหน อีกอย่างที่หลายคนอาจสนใจคือ The Giver ได้รางวัล Newbery Medal (ปี 1994) และมีฉบับภาพยนตร์ด้วย ถ้าเคยเห็นโปสเตอร์ที่มีสโลแกนประมาณ “Search for truth, find freedom” โทนมันจะสื่อเส้นเรื่องเรื่องการตามหาความจริงและเสรีภาพประมาณนั้น แต่ถ้าจะให้แนะนำจากประสบการณ์ส่วนตัว ฉันว่าควร “อ่านหนังสือก่อนดูหนัง” เพราะอารมณ์อึดอัด-ตั้งคำถามมันค่อย ๆ ก่อตัวจากรายละเอียดเล็ก ๆ ในชุมชน ซึ่งหนังอาจย่อจนความรู้สึกบางชั้นหายไป ทริคเล็ก ๆ ตอนอ่าน: ลองสังเกตคำที่ชุมชนใช้บ่อย ๆ (เช่น กฎ ระเบียบ ความเหมาะสม หรือคำที่ทำให้ทุกอย่างดู “ปกติ”) แล้วถามตัวเองว่าคำพวกนี้กำลังปิดบังอะไรอยู่ โดยเฉพาะเรื่อง “release” ที่ตอนแรกเหมือนจะเป็นสิ่งดีงาม แต่พอเข้าใจความหมายจริง ๆ แล้วจะรู้สึกช็อกและมืดหม่นขึ้นทันที นี่แหละเหตุผลที่เล่มนี้ขึ้นหิ้งวรรณกรรมเยาวชนดิสโทเปียได้แบบสมชื่อ ถ้าคุณกำลังมองหาหนังสือที่อ่านไม่ยาก แต่ชวนคิดหนักหลังปิดเล่ม The Giver เป็นตัวเลือกที่ดีมาก และเป็นเล่มที่คุยต่อได้ยาวเรื่อง “ความเท่าเทียม” กับ “เสรีภาพ” เลย
