13 วันในโรงพยาบาลบ้า: EP.4 ทุบส้วมประท้วง+รำตึงไปหลายสเต็ป
มาแล้วจ้าาา EP.2 บินไปแล้ว ไปอ่านได้ใน EP2 ย้อนหลัง ได้เลยค่า🙇🏻♀️
ด้วยความเผือกของเราและพี่เฟรนด์จะชอบไปเกาะกระจกคุยกับคนไข้ซึมเศร้าห้องตรงข้ามที่เตียงพี่อุ๋ย (303) เป็นภาษามือกัน (มันว่างจัดไม่มีไรทำมือถือก็ไม่มีให้เล่น📵) จะมีแก๊ง 3 คนที่คุยกับเราและพี่เฟรนด์ ( 1 ใน 3 คนนี้เป็นคนช่วยเราออกมาด้วย )
คนแรกชื่อ แอป 23 ผมสีแดง ใส่แว่น เท่ สักแขนด้านอกเขียนว่า 2001 แอปบอกว่าสักทั้งแขนวันเดียว ไม่ใช้ยาชา ข้อศอกเจ็บสุด ( เราก็ชมกันแบบทำปากว่าเท่จัด ทำมือ👍🏻ๆ)
คนที่สองชื่อมะนาว 22 เจาะลิ้น น่ารัก ตัวเล็กๆ ตัดผมทรงฮิเมะคัท คอยเคาะเรียกพบาบาลช่วยเสมอเวลาห้องเรามีเหตุ ( ห้องเขามองเห็นเคาเตอร์พยาบาล )
คนที่3 ลืมชื่อ😅ขอโทษ ถ้ามาอ่านขอโทษจริง 22 ผมหยิกสั้น มีลูกแล้วด้วยมารักษาอาการซึมเศร้า เรากับพี่เฟรนด์ชอบถามคนนี้ว่าพยาบาลทำไรอยู่ ( ว่าง พร้อมเผือกตลอดเวลาลา )
มีวันนึงพี่บุญนั่งเกาะกระจกอยู่ตรงเตียงพี่อุ๋ย เรียกเรากะพี่เฟรนด์ไปดู เห็นคนในห้องตรงข้าม (ไม่ใช่แก๊งค์3คน) หยิบขันแตกออกมาจากส้วม
เรากะพี่เฟรนด์ด้วยความชอบเผือกมาก ก็เลยวิ่งไปเกาะกระจกดูตรงเตียงแม่เพ็ญศรี
สักพักเขาหายไปในส้วมละออกมาพร้อมคอนกรีต 2 ชิ้น ในมือ ( คาดว่าน่าจะทุบฝาด้านบนของส้วมจนแตก )
เจ้าหน้าที่รีบวิ่งมาหน้าห้องเรื่อยๆ รวมพยาบาลและผู้ช่วยพยาบาล 11คน มาอย่างรวดเร็ว ผู้ช่วยพยาบาลตะโกน “วางลงแล้วเอาไปทิ้งถังขยะแล้วมาคุยกันดีๆ!!!”
เราอ่านปากเห็นเขาเอาคอนกรีตที่ทุ บ มาจ่อไว้ที่ค อ
แล้วพูดว่า “จะให้หนูออกไปไหม”
แล้วเจ้าหน้าที่ก็พูดคำเดิมซ้ำ เขาก็พูดซ้ำๆอย่างนั้นอยู่นาน จนยอมเอาไปทิ้งขยะ
เท่านั้นแหละเจ้าหน้าที่ 11 คนเข้าไปรวบตัวแต่เขาดิ้นสู้เลยต้องใช้คนเยอะจิ ก หั ว ขึ้นเตียงกันเลยทีเดียว ตามระเบียบฉีดยาคลายกังวลให้หลับ มัดแขนมัดด้วยเชือกสีเขียวลากไปห้องดับจิตทันที
พอตอนเย็นประมาณ 5 -6 โมง หลังกินข้าวกินยาเย็น🍚💊🪥 แปรงฟัน เสร็จ
เขาจะเปิดเพลงโจ๊ะให้เต้น 🎶 ที่จำได้เลยจะมีเพลง
-ยายแล่ม
-รถซื้อแกงจะไปแรงได้ยังไง
-ไอหนุ่มทรงเช้ง
-เมล่อน
-ลืมฮูดซิบ
-โสดผัวทิ้ง
พี่เฟรนด์บอก เพลงเขาไว้ดักคนบ้า
ไอเราได้ยินเพลงโจ๊ะไม่ได้ซะด้วย สงสัยจะบ้าจริง
3วันแรกติดสายน้ำเกลือเพราะท้องเสียเลยอดเต้น (ปกติจะต้องมีพัชเต้นอยู่แล้วได้ทุกเพลงทุกแนว)
แต่พอหายแล้วจัดเต็มเลยค่ะกับแก๊งค์ 3 คนฝั่งตรงข้าม รำตึงไปหลายสเต็ป สุดท้ายพี่เฟรนด์ก็มาเต้นด้วย แม่ๆในห้องชอบใจกับใหญ่กับสเต็ปรำตึง ปรบมือยกนิ้วให้ แม่ลาวรรณขำใหญ่ วอร์ดตรงข้ามกับวอร์ดเยื้องๆก็ยกนิ้วให้กันใหญ่ เกิดเลยค่ะวันนั้น🤣
ขอบคุณทุกคนที่อ่านมาจนถึงบรรทัดนี้นะคะ💖
#สุขภาพใจ #lemon8ไดอารี่ #lemon8ฟอรั่ม #เตือนภัย #ประสบการณ์เจ็บป่วย #ซึมเศร้า #ไบโพล่า #คำเตือนสุขภาพ #บทเรียนชีวิต #ตัวฉันในวัยนี้
หลังจากที่ได้ผ่านช่วงเวลาหนักๆ ในโรงพยาบาลบ้า ช่วงเวลาสำคัญคือรายวันกับความรู้สึกเปลี่ยนแปลงในใจตัวเอง แม้จะเป็นสถานที่ที่หลายคนกลัวแต่บรรยากาศที่รวมตัวกันของคนที่เข้าใจในอาการกันเองทำให้มีมิตรภาพเกิดขึ้นได้ แม้กระทั่งเพลงจังหวะโจ๊ะที่ถูกเปิดให้เต้นกันก็เป็นวิธีที่ช่วยให้คลายเครียดและรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่ม โดยส่วนตัวแล้ว การใช้เวลาตรงนี้ทำให้เราได้เห็นมุมมองของคนที่ทุกข์ทรมานด้านจิตใจและการใช้ภาษามือคุยกับเพื่อนในห้องข้างๆ ก็เป็นประสบการณ์แปลกใหม่ที่คอยเติมเต็มวันให้รู้สึกมีสิ่งที่ต้องทำในแต่ละวัน แม้จะมีเหตุการณ์ทุบส้วมประท้วงซึ่งเป็นการแสดงออกของความไม่พอใจ แต่สิ่งนี้ก็เป็นส่วนหนึ่งของความเป็นมนุษย์และความพยายามที่จะสื่อสารความรู้สึกของตัวเองในสถานการณ์ที่ถูกกักตัว การอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชไม่ได้เป็นแค่เรื่องของความทุกข์ทรมานเท่านั้น มันยังเป็นบทเรียนชีวิตที่สอนให้เราเข้าใจความหลากหลายของจิตใจมนุษย์ อีกทั้งยังทำให้เราได้เรียนรู้ว่าการมีเพื่อนร่วมทุกข์และกลุ่มสังคมที่เข้าใจสามารถช่วยให้ผ่านช่วงเวลายากลำบากไปได้อย่างมีความหมาย
ทางเราก็อาทิตย์นึงค่ะ สมเด็จเหมือนคนจะคลั่งตลอดเวลา แบ่ง3สีเป็นสีแดง สีเหลืองมั้งไม่แน่ใจ ละก็สีเขียว ช่วงอยู่สีแดงคือประสาทจะกินต้องอยู่แต่ที่เตียง ทีวีก็ต้องดูไกลๆ เดินบ่อยเขาก็หาว่าไม่สมประดี5555 ละคนในวอร์ดคลั่งมาก โวยวายบ้างเพ้อบ้าง ดีพวกโวยวายเข้ามาตอนคืนสุดท้ายของเราไม่งั้นปวดประสาทสุดๆ กิจกรรมอะไรก็ไม่มีให้ทำ