เยี่ยมพ่อผ่านลูกกรง @เรือนจำ
เห็นข่าวเรือนจำพิเศษกรุงเทพฯ..
แล้วก็นึกถึงชีวิตตอนวัยเด็ก
ผ่านมาจะ 40 ปีแล้วยังจำได้ไม่ลืมเลือน..
พ่อทำความผิด โดนลงโทษให้ติดคุก 20 ปี
เราไปเยี่ยมพ่อผ่านลูกกรงอยู่หลายปี
เด็กน้อยวัย 8 ขวบ ยังไม่ได้รู้สึกอะไรมากในวันนั้น
แค่ดีใจทุกครั้งที่จะได้ไปเจอพ่อ
แม้ต้องผ่านลูกกรงก้อตาม
จนผ่านมาได้เกือบ 3 ปี..พ่อป่วยหนัก
ต้องรักษาอยู่ในโรงพยาบาลของเรือนจำ
แม่พยายามทำเรื่องขอเข้าไปเยี่ยม
แต่ได้รับอนุญาตยากมาก
จนวันหนึ่งได้รับอนุญาตให้เข้าไปเยี่ยมที่ ร.พ.
เค้าคงอนุญาตเพราะให้ไปสั่งลา..แต่เราไม่รู้
ได้แต่ดีใจที่ได้ไปเยี่ยมพ่อตามประสาเด็ก
วันนั้นภาพที่เราเห็น...
จากพ่อตัวอ้วนใจดี อารมณ์ดี เป็นคนตลก
กลายเป็นคนแก่ ตัวดำ ผอม แห้งเหลือแต่กระดูก
นัยน์ตาเศร้า ปากเบี้ยว นอนติดเตียง ลุกขึ้นมานั่งเองยังไม่ได้
พยายามยิ้มทักทาย คุยกับลูก เหมือนคนอารมณ์ดี ทำตัวปกติ แต่พูดไปพลางแล้วก็..
ใช้มือที่อ่อนแรงเช็ดน้ำลายที่ไหลโดยควบคุมไม่ได้ไปพลาง
เราเห็นพ่อแล้วก็เอาแต่ร้องไห้
แม่เรียกให้เราไปป้อนข้าวพ่อ
แต่เด็กอายุ 11 ปีในวันนั้น..เอาแต่ร้องไห้หนักและส่ายหัว
จนกระทั่ง..อาพาเราออกจากห้อง ผู้ป่วย
เพราะเราร้องไห้หนักมาก และพ่อก็เริ่มร้องไห้ตามแล้ว
ได้ยินเสียงพ่อแว่วมา..ก่อนที่จะเดินออกจากห้องว่า
"แม่ไม่ต้องไปสั่งลูกหรอก..ลูกไม่อยากทำก็อย่าบังคับ"
คราวนี้เรายิ่งร้องไห้หนักไปอีก..แต่ก็เดินออกมาจากห้อง
นั่นเป็นภาพสุดท้าย และครั้งสุดท้าย ที่ได้เจอพ่อ
เพราะพอออกมาแป๊บเดียวก็หมดเวลาเยี่ยม
เราได้แค่มองพ่อ ผ่านกระจกเข้าไปแล้วร้องไห้
ไม่ได้แม้กระทั่งเข้าไปบอกลา
กลับมาบ้าน..รู้สึกผิดที่ทำอย่างนั้นอยู่หลายวัน
คิดว่า ถ้าได้เข้าไปเยี่ยมอีกครั้ง..จะเข้าไปป้อนข้าวพ่อ
และจะบอกว่า ขอโทษ..วันนั้นไม่ได้รังเกียจ แต่เสียใจ
จะบอกพ่อว่า รักพ่อแค่ไหน จะกอดพ่อให้แน่นๆ
บอกไม่ต้องห่วงนะ หนูจะตั้งใจเรียน กลับก่อนนะพ่อ
ไว้มาเยี่ยมใหม่นะจ๊ะ..รักพ่อนะ
กลายเป็นว่าไม่กี่วั นต่อมา
เราเป็นคนรับสายโทรศัพท์ที่บ้านด้วยตัวเอง
ว่าพ่อจากไปแล้ว..
จนทุกวันนี้ยังโทษตัวเองว่า
ถ้าวันนั้นเราจะเข้าไปกอดพ่อ บอกรักพ่อ ป้อนข้าวพ่อ
พ่ออาจจะอยู่ได้นานกว่านี้ เพราะได้กำลังใจจากลูกบ้าง
พ่อไม่ต้องจากไปด้วยความรู้สึกเดียวดายคนเดียว
อย่างน้อยจะได้รู้ว่า มีคนที่เสียใจกับการจากไปของเค้า
ทุกวันนี้เวลาทุกข์ใจบอกพ่อผ่านฟ้าว่า
"ไว้วันนึงค่อยเจอกันใหม่นะพ่อ มารอรับลูกที่ปลายอุโมงค์
ให้ลูกได้กอดและขอโทษ ได้บอกว่ารักและคิดถึงแค่ไหน
แต่ขอเลี้ยงลูกให้โต ปกป้อง คอยบอกรักให้เค้าเป้นเด็กอบอุ่น
ไม่ขาดความรักเหมือนหนูก่อนนะ เค้าจะได้มีจิตใจที่เข้มแข็ง
ใช้ชีวิตได้ดีกว่าหนูนะ..รอก่อนนะพ่อ วันนี้หนูเหนื่อยมากๆ
แต่ต้องอดทนเพื่อลูก อีกไม่นานหรอก..พ่อ.เราคงได้เจอกัน.
**ชาตินี้..อาจไม่ได้เป็นลูกที่ดี แต่ขอเป็นแม่ที่ดี..❤️
การเยี่ยมพ่อผ่านลูกกรงในเรือนจำถือเป็นประสบการณ์ที่ท้าทายและเจ็บปวดสำหรับผู้ที่มาเยี่ยม โดยเฉพาะสำหรับเด็กซึ่งอาจยังไม่เข้าใจถึงสถานการณ์ทางกฎหมายและความจริงชีวิตในเรือนจำ ความทรงจำที่เล่าในบทความสะท้อนถึงความรู้สึกของเด็กที่ยังคงอยากพบพ่อและได้ใกล้ชิด แม้จะอยู่ในสภาพที่จำกัดและต้องผ่านลูกกรงแยกกั้น มีเรื่องราวของความเจ็บปวดเมื่อต้องเห็นพ่อป่วยหนักและความยากลำบากที่แม่ต้องเผชิญในการขออนุญาตเข้าเยี่ยมในโรงพยาบาลของเรือนจำ ภาพของพ่อที่เปลี่ยนไปจากคนอารมณ์ดีและมีสุขภาพแข็งแรง กลายเป็นคนแก่ผอมแห้งและอ่อนแรง กลับทำให้ผู้มาเยี่ยมรู้สึกผิดและเสียดายเวลาที่ไม่ได้ใช้ร่วมกันมากขึ้น เรื่องนี้สะท้อนให้เห็นถึงความสำคัญของกำลังใจและความรักจากครอบครัวสำหรับผู้ต้องขังที่อาจส่งผลต่อจิตใจและสุขภาพโดยรวมของพวกเขา ในด้านกฎหมายและการบริหารเรือนจำ การเยี่ยมผู้ต้องขังต้องมีการควบคุมอย่างเข้มงวดเพื่อความปลอดภัยของทุกฝ่าย ทำให้การอนุญาตให้เข้าเยี่ยมโดยเฉพาะในโรงพยาบาลของเรือนจำยากขึ้น สิ่งนี้อาจเป็นบทเรียนให้กับเจ้าหน้าที่และผู้เกี่ยวข้องในการหาแนวทางที่เหมาะสมเพื่อให้ครอบครัวได้มีโอกาสพบและให้กำลังใจกันอย่างเพียงพอ นอกจากนี้ ประสบการณ์นี้ยังเป็นแรงบันดาลใจให้ผู้ที่เคยผ่านเหตุการณ์คล้ายกันได้สะท้อนความรู้สึก ความผูกพัน และความรักที่มีต่อคนในครอบครัวที่ต้องถูกจองจำ การยอมรับและพูดคุยเรื่องความรู้สึกเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งที่จะช่วยเยียวยาจิตใจและสร้างพลังบวกในการใช้ชีวิตต่อไป พร้อมทั้งให้กำลังใจผู้ปกครองที่ต้องเลี้ยงดูลูกในสถานการณ์ที่ยากลำบาก ให้ความรักความอบอุ่นที่ต้องขาดไปในอดีต สุดท้าย การรับรู้และเข้าใจถึงภาพชีวิตจริงของเราโดยจำพิเศษกรุงเทพฯ และบทบาทของครอบครัวในความช่วยเหลือด้านสภาพจิตใจ เป็นสิ่งสำคัญที่จะช่วยพัฒนาระบบและสังคมให้ดีขึ้นสำหรับผู้ที่ต้องรับโทษ และช่วยให้พวกเขาสามารถกลับคืนสู่สังคมได้อย่างมีคุณภาพในอนาคต
