14 มี.ค.69
ในยุคที่เทคโนโลยีเข้ามามีบทบาทในชีวิตประจำวันอย่างลึกซึ้ง การจัดการกับการใช้อุปกรณ์ดิจิทัลในโรงเรียนจึงเป็นเรื่องสำคัญมาก จากมาตรฐานที่กรุงเทพมหานครกำหนดให้เด็กนักเรียนเก็บโทรศัพท์มือถือไว้กับครูระหว่างเรียน เพื่อสร้างพื้นที่และเวลาให้เกิดการปฏิสัมพันธ์กันระหว่างคนจริง ๆ ไม่ใช่แค่ติดต่อผ่านออนไลน์ ผมมีโอกาสสังเกตเห็นว่าการลดการใช้โทรศัพท์มือถือในห้องเรียนช่วยให้บรรยากาศของการเรียนรู้เปลี่ยนไป นักเรียนตั้งใจฟัง ครูสามารถสังเกตและตอบสนองความต้องการของเด็กได้ดียิ่งขึ้น นอกจากนี้ การพูดคุยแลกเปลี่ยนกันแบบมีปฏิสัมพันธ์โดยตรงยังช่วยพัฒนาทักษะสังคมและความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนอย่างมีคุณภาพ ข้อคิดที่ได้รับจากผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร คือการที่เรามีชีวิตจริงและความสัมพันธ์ที่เกิดจากปฏิสัมพันธ์เหล่านั้น จะเป็นสิ่งที่ทำให้เรามีความแตกต่างและความเป็นมนุษย์เหนือกว่าปัญญาประดิษฐ์หรือ AI ซึ่งการใช้ชีวิตโดยย้ำความสัมพันธ์ในโลกความจริงนี้ เป็นสิ่งที่มีคุณค่าอย่างยิ่งในยุคดิจิทัล ผมเองเห็นด้วยอย่างยิ่งกับแนวคิดนี้ โดยมองว่าการควบคุมการใช้โทรศัพท์ในโรงเรียนไม่ใช่การจำกัดเสรีภาพ แต่เป็นการสร้างโอกาสให้เด็กๆ ได้เรียนรู้การอยู่ร่วมกัน ใช้เวลาร่วมกัน และพัฒนาศักยภาพของตนเองในด้านความสัมพันธ์และการสื่อสารอย่างแท้จริง ซึ่งจะช่วยเสริมสร้างทั้งความรู้และทักษะชีวิตที่จำเป็นในอนาคต
