ประสบการณ์ป่วยหนักที่สุดในชีวิต จนหมอวินิจฉัยไม่ได้ว่าเป็นอะไร !!!

-เรื่องเกิดจากว่าในวันนั้น เรานั่งเล่นหน้าคอมนานแล้วก็พึ่งขัดห้องน้ำ ที่ตรงกำแพงมีเชื้อราดำดำนิดหน่อย แล้วเราก็ไม่ได้ใส่แมสก์ป้องกันอะไรด้วย คิดแค่ว่าคงจะไม่เป็นอะไร

-แต่ในวันต่อมาเรากลับป่วยมีไข้หนัก กินยาไข้ก็ไม่ลด ทรมานมาก แถมยังมีอาการหนาวสั่น ปวดเกร็งท้องน้อยอีกต่างหาก แต่เวลาที่เราฉี่ไม่รู้สึกเจ็บหรือว่าขัด ก็ดันมาอาหารไม่ย่อยอีก เราได้อาเจียนตามในรูป เราตกใจมากๆเลยบอกแฟนแล้วก็ไปหาหมอ ตอนตี 1 แต่ในตอนนั้นโรงบาลรัฐบาลก็ไม่มีหมออยู่แล้ว มีแค่พยาบาลที่เข้าเวร พยาบาล ถามกับเราว่า สิ่งที่เรากังวลตอนนี้คืออาการที่อาเจียนใช่ไหม ไม่ใช่ที่เรามีอาการหนาวสั่นใช่ไหม เราเลยตอบไปว่ากังวลทั้งสองอย่าง เค้าเลยเสนอว่าถ้างั้นจะขอสอดสายยางเข้าไปดูในกระเพาะว่ามีเลือดอยู่ไหม เราก็ตอบตกลงเพราะเราเองก็กังวลด้วย พยาบาลก็เลยเอาสายยางมาสอดเข้าตรงจมูกแล้วให้เรากลืนลงไป แต่ด้วยความที่โพรงจมูกเราอักเสบมันก็สอดไปยาก (มีอาการภูมิแพ้ร่วมด้วย) จนสุดท้ายพยาบาลก็ตัดสินใจว่างั้นไม่ต้องสอดเข้าไป เพราะดูจากรูปภาพไม่น่าจะเป็นเลือดในกระเพาะ เพราะถ้าเป็นเลือดมันจะเป็นอีกแบบนึงแล้วเค้าก็เอา รูปภาพของคนไข้ให้ดู วันนั้นก็เลยให้น้ำเกลือแล้วก็กลับไปนอนพักก่อนวันพรุ่งนี้ตอนเช้าค่อยกลับมาหาหมอ ตอนนั้นทั้งรู้สึกกลัวแล้วก็ตกใจ เพราะพยาบาลก็ค่อนข้างจะวีนเราเลย ตะโกนใส่เราว่ากลืนเข้าไปสิถ้ากลืนมันจะรู้ได้ยังไง เรารู้สึกเจ็บมากแล้วก็บอกไปว่าเราพยายามอยู่ แต่เค้าก็ยังคงวีนเราไม่ จนสุดท้ายแล้วก็สอดไม่สำเร็จ เรากลับไปพักผ่อนที่บ้าน

-ในวันนี้เราได้หาหมอ คุณหมอก็ถามอาการว่าตกลงยังมีอาเจียนเป็นเลือดไหมเราเลยบอกไปว่าไม่มีแล้ว ตอนนี้มีอาการหนาวสั่นแล้วก็ไข้ขึ้นสูงมากกว่า หมอเลยคิดว่าเราน่าจะเป็นกระเพาะปัสสาวะอักเสบ แล้วก็ให้เราเอาฉี่ไปตรวจ ผลออกมาปรากฏว่าไม่พบเชื้ออะไรเลย เราก็ตกใจมากๆแต่เราบอกหมอไปว่าเราไม่มีอาการฉีดขัดเลย ไม่เจ็บตรงท้องน้อยด้วย แค่รู้สึกว่ามีอาการหนาวสั่นแล้วก็ไข้ขึ้น หมอก็ยังยืนยันว่าเป็นปัสสาวะอักเสบ ซึ่งหมอบอกว่าอาการของเราน่าจะหนักเลย เลยมีให้เราอยู่สองทางเลือก ระหว่างกลับบ้านไปแล้วมาที่โรงพยาบาลทุกวันเพื่อให้ยาฆ่าเชื้อสิฉีดเข้าเส้นเลือด หรือจะนอนโรงบาล เราปรึกษากับแฟนว่าขอไปกลับดีกว่าเพราะบ้านของเราห่างจากโรงพยาบาลแค่สองกิโล แล้วเราก็สะดวกที่จะนอนบ้านมากกว่า คุณหมอก็ตอบตกลงแล้วก็ให้ยาฆ่าเชื้อเรา และพยาบาลก็ถามอีกว่า จะเจาะเข็มเอาไว้ไหมหรือจะมาเจาะแบบนี้ทุกวัน แต่มันจะเจ็บทุกวันนะ เราเลยบอกว่าไม่เป็นไรเพราะเวลาเรานอนรู้สึกว่ามันเกะกะ ในวันนั้นเราก็ได้ให้ยาฆ่าเชื้อแล้วก็ได้ยากลับมากิน ซึ่งก็เป็น ยาฆ่าเชื้ออีก แล้วก็มียาแก้ปวดแก้อักเสบที่ช่วยให้หายหนาวสั่น

-เรายังคงไปหาหมอทุกวันให้ยาฆ่าเชื้อผ่านเส้นเลือดตลอด จนกระทั่งครบเจ็ดวัน แต่เรารู้สึกว่าอาการหนาวสั่นของเราไม่ดีขึ้นเลยไข้เองก็ไม่ลด แถมจู่จู่ก็ยังมีผื่นขึ้นมาอีก เราเลยกลับไปที่โรงบาล แต่วันนั้นเป็นช่วงวันสงกรานต์ซึ่งไม่มีหมอประจำอยู่ พยาบาลเลยแนะนำว่า ให้เรามาวันพรุ่งนี้ เดี๋ยวพยาบาลจะออกใบนัดให้

-ในวันต่อมาวันนั้นเป็นวันที่ 15 เมษายน เราได้มาตามนัดของพยาบาล แต่เค้าได้กักตัวของเราเอาไว้บอกไปว่าเรามีไข้ แล้วก็ได้วัดไข้ของเราไป เราได้พบกับหมอที่รักษาเรา เค้าก็ตอบว่าเราไปว่าเค้าไม่ได้เป็นคนออกใบนัดนะแล้วมาทำไม เราเลยบอกไปว่าอาการหนาวสั่นของเราไม่หาย แต่เค้าก็บอกไปว่าเดี๋ยวอีกสองสามวันมันจะดีขึ้นเองอาการหนาวสั่นต้องใช้เวลา แล้วเค้าก็ให้ยาฆ่าเชื้อตัวเดิมกลับมากินอีก เราก็ต้องกลับมากินอีกห้าวัน

-ห้า วันผ่านไปอาการของเราก็ยังไม่ดีขึ้น เราก็ยังคงหนาวสั่นอยู่ แถมตอนนี้ยังมีผื่นขึ้นหนักมากๆ ซึ่งเราเองก็ไม่รู้ว่ามันคือผื่นอะไร เราก็เลยกลับไปหาหมออีกครั้งนึง บอกพยาบาลไปว่าเราได้ษาที่นี่แล้วจู่จู่ก็มีผื่นขึ้นแบบนี้ แต่พยาบาลก็บอกกับเราว่าน่าจะแพ้ยานะ และส่งรายการยาของเราไปให้กับเภสัช แต่เภสัชก็โต้กลับมาว่าถ้าคนไข้แพ้ยาขนาดนี้ป่านนี้คงช็อกไปแล้ว แต่ผืนพวกนี้ไม่ได้เกิดจากการแพ้ พยาบาลก็เลยให้เรากลับไปหาหมอคนเดิม แต่คราวนี้เรารอนานมากๆ เรามาตั้งแต่ 9 โมงจนถึงบ่ายสองเรายังไม่ได้เข้าพบหมอเลย เราเลยตัดสินใจกลับบ้าน แล้วเราก็ได้ถ่ายรูปผื่นพวกนี้ให้กับคนที่บ้านดู ย่าของเราบอกว่าน่าจะเป็นหัดเยอรมัน ครั้งแรกที่เราได้ยินคือตกใจมากเพราะไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน ย่า บอกว่ามันเป็นหัดชนิดนึงของต่างประเทศ มันเคยระบาดในไทยเมื่อนานมากๆ ย่าเลยแนะนำให้เราไปซื้อยาเขียวมากิน เพราะพ่อก็เคยเป็นแบบนี้เหมือนกัน พอกินยาเขียวมันจะขับผิดทั้งหมดออก แล้วสุดท้ายก็จะหายไปเอง (เราจำไม่ได้เหมือนกันว่ากี่วันถึงจะหาย)

-ในตอนนั้นอาการหนาวสั่นของเราเริ่มดีขึ้นแล้ว ยังมีไข้อยู่นิดหน่อยแต่ก็ไม่ถึงกับมาก เราก็กินยาเขียวไปตามที่ย่าบอก จนผื่นมันเริ่มขึ้นมาเยอะมากๆ แล้วก็เริ่มเป็นวงแดงแดงแบบในรูป เราตกใจมากว่ามันจะหายจริงๆหรอ แต่ย่าบอกว่า แบบนี้แหละมันจะหายแน่แน่เพราะมันขึ้นมาสวยมากๆ แปลว่าร่างกายกำลังขับออก ในตอนนั้นผิวของเรารู้สึกว่ามันร้อนร้อนแสบแสบ แล้วก็รู้สึกเพลียด้วย เรากลั้นใจกินยาเขียวไปทุกวัน จนมันเริ่มจางลงเรื่อยเรื่อย บวกกับเราเปลี่ยนครีมอาบน้ำไปใช้แบบฆ่าเชื้อ ซึ่งผลลัพธ์มันออกมาดี มันเริ่มจางลงไปเรื่อยเรื่อยจนในที่สุดมันก็หายสนิท รวมถึงอาการป่วยของเราทั้งหมดก็หายไปด้วย ย่ามาบอกกับเราว่า ดีนะที่มันขับออกมาแบบนี้ เพราะบางคนไม่มีผื่นแต่ตุยไปเลยก็มี ร่างกายรับไม่ไหว น้องสาวของแฟนย่าเองก็ตุยเพราะหัดเยอรมัน แถมยังเป็นตอนที่ตั้งครรภ์อยู่ด้วย ตอนนั้นเรารู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากที่รอดมาได้ และตั้งใจว่าจะดูแลร่างกายให้ดีกว่านี้ อีกอย่างที่เราได้ข้อคิดจากเรื่องนี้ก็คือ โรงบาลรัฐบาลไม่ใช่ว่าจะดีทุกที่ ทางที่ดีไปหาโรงบาลเอกชนดีกว่า 😅

#ประสบการณ์ป่วย #หัดเยอรมัน #ป่วยหนัก #โรงบาลรัฐ