อธิบดีฯ ถึงชายแดน พลังใจพิทักษ์ป่า

ถ้าพูดถึง “คนชายแดน” ในมุมของฉัน ไม่ได้หมายถึงแค่คนที่อาศัยอยู่ใกล้เส้นเขตแดนเท่านั้น แต่คือทุกคนที่ทำให้พื้นที่ชายแดนยัง “อยู่ได้” ทั้งคนในชุมชน ทหารแนวหน้า และอีกกลุ่มที่หลายคนอาจไม่ค่อยเห็นภาพงานจริง ๆ อย่าง “เจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่า” ของกรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช วันที่มีการลงพื้นที่ในแนวชายแดนแถบเทือกเขาพนมดงรัก บรรยากาศมันทำให้รู้เลยว่า ผืนป่ากับผืนแผ่นดินแถบนี้เกี่ยวกันมากกว่าที่คิด เพราะป่าคือแหล่งน้ำ แหล่งอาหาร และเป็นเหมือนกำแพงธรรมชาติที่ช่วยดูแลความมั่นคงของชุมชนด้วย การได้ยินคำว่า “ภารกิจปกป้องป่า ปกป้องคน” มันไม่ใช่คำสวย ๆ แต่คือเรื่องที่เขาทำทุกวัน สิ่งที่ฉันอยากเล่าเพิ่ม (เผื่อคนค้นคำว่า “คนชายแดน” แล้วอยากรู้ว่าเขาเจออะไรบ้าง) คือชีวิตการทำงานของเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าชายแดนไม่ได้มีแค่เดินลาดตระเวนในป่า แต่ยังต้องจัดการสารพัดปัญหาหน้างาน เช่น ซ่อมแซมสิ่งที่พังจากฝน ลม หรือเหตุการณ์ไม่คาดคิด ดูแลจุดพักพิง/ศูนย์พักพิงให้ใช้งานได้จริง รวมถึงประสานงานกับหลายฝ่าย เพราะพื้นที่อนุรักษ์บางแห่งอยู่ในความรับผิดชอบของสำนักบริหารพื้นที่อนุรักษ์ที่ 9 (อุบลราชธานี) และมีทั้งเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยศาลา รวมถึงแนวป่าที่เชื่อมต่อกันเป็นผืนใหญ่ อีกประเด็นที่คนชายแดนหลายพื้นที่พูดเหมือนกันคือ “ความเป็นอยู่หลังเหตุการณ์สงบลง” เพราะงานปกป้องไม่ได้จบแค่เฝ้าระวัง แต่ต้องฟื้นฟูด้วย ทั้งธรรมชาติและชีวิตคน ฉันชอบแนวคิดที่ว่าเราจะไม่เพียงปกป้องป่า แต่ต้องพัฒนาอาชีพและสร้างอนาคตให้คนกับป่าอยู่ร่วมกันได้จริง เช่น การสนับสนุนอาชีพที่พึ่งพาทรัพยากรอย่างพอดี การท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ที่มีมาตรการชัดเจน หรือการสร้างทักษะใหม่ให้คนในพื้นที่ ถ้าคุณเป็นคนที่อยากส่งกำลังใจถึงชายแดนแบบจับต้องได้ ฉันแนะนำ 3 อย่างง่าย ๆ: (1) ติดตามข่าวสารจากหน่วยงานพื้นที่เพื่อเข้าใจบริบทจริง ไม่แชร์ข้อมูลที่ทำให้คนชายแดนตื่นตระหนก (2) เวลาไปเที่ยวพื้นที่ใกล้เขตรักษาพันธุ์ฯ ช่วยกันทำตามกติกา ไม่ทิ้งขยะ ไม่ให้อาหารสัตว์ป่า (3) สนับสนุนสินค้าชุมชนหรือกิจกรรมที่ช่วยให้คนชายแดนมีรายได้อย่างยั่งยืน สำหรับฉัน “คนชายแดน” คือคำที่มีทั้งความอดทนและความหวังอยู่ในนั้น และทุกครั้งที่มีคนลงพื้นที่ไปให้กำลังใจ ไม่ว่าจะเป็นผู้บริหารหรือประชาชน มันเหมือนเติมไฟให้คนทำงานหน้างานรู้ว่า เขาไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้นลำพัง