หลายคนเห็นคำว่า “อีเก้ง” แล้วอาจนึกถึงสัตว์ก่อน แต่ในป่าคลองลานที่ฉันไปเจอรอบนี้ คนท้องถิ่นพูดถึง “ต้นปออีเก้ง” กันมากกว่า โดยไฮไลต์จริงๆ คือช่วงที่ “ดอกปออีเก้ง” สีเขียวอ่อนรูปทรงระฆังหล่นโปรยเต็มพื้น เหมือนพรมธรรมชาติบนถนนในอุทยานฯ ถ่ายรูปออกมาสวยแบบละมุนมาก โดยเฉพาะตอนแสงเช้าๆ ที่สีเขียวอ่อนของดอกตัดกับพื้นถนนและป่าไม้ด้านหลัง สิ่งที่สังเกตได้ชัดคือดอกจะเล็กๆ กลีบดูบอบบาง มีเกสรสีน้ำตาลนิดๆ และมีกลิ่นหอมแรงเป็นเอกลักษณ์ (บางคนบอกคล้ายตีนเป็ด) ถ้าเดินผ่านบริเวณที่ดอกร่วงเยอะๆ แค่สูดลมหายใจก็รู้สึกได้เลยว่าป่าช่วงนี้ “มีฤดูกาล” ของมันจริงๆ ฉันชอบตรงที่ความสวยไม่ได้อยู่แค่บนต้นสูง แต่ลงมาอยู่ตรงพื้นให้เราเห็นใกล้ๆ ถ้าใครตั้งใจไปตามรอย “ต้นปออีเก้ง” แนะนำให้เตรียมตัวแบบเที่ยวป่าเบาๆ จะเดินง่ายและสนุกขึ้น: ใส่รองเท้าหุ้มส้นกันลื่น เพราะบางช่วงดอกหล่นบนพื้นถนนอาจทำให้ลื่นเล็กน้อย พกน้ำดื่ม และถ้าจะถ่ายภาพดอกระยะใกล้ ลองก้มถ่ายมุมต่ำให้เห็นดอกเรียงตามแนวถนน จะได้ภาพที่ดูมีมิติ และฉากหลังเป็นป่าเบลอๆ สวยมาก อีกอย่างที่ฉันอยากชวนทำคือ “ดูอย่างเดียวพอ” ไม่เก็บดอกกลับบ้าน ถึงดอกจะหล่นแล้ว แต่ยังเป็นส่วนหนึ่งของระบบนิเวศและวงจรธรรมชาติในพื้นที่ ถ้าอยากจำกลิ่นกับบรรยากาศ แค่หลับตาสูดกลิ่นหอมสักครู่ แล้วเดินต่อก็พอ ได้ฟีลเที่ยวแบบเคารพธรรมชาติ ส่วนคำค้นอย่าง “เขื่อนหุบอีเก้ง” หลายคนอาจค้นหาเพื่อวางแผนเที่ยวโซนเดียวกัน ถ้าเส้นทางของคุณมีจุดหมายหลายที่ แนะนำให้เช็กแผนที่/เวลาเปิด-ปิด และสภาพอากาศล่วงหน้า เพราะช่วงหน้าฝน-ปลายฝนอาจมีฝนหลงฤดู ทำให้ถนนลื่นได้ โดยรวมทริปนี้ของฉันคือได้ทั้งความรู้จักต้นปออีเก้ง ได้ภาพดอกสีเขียวอ่อนโปรยพื้น และได้กลิ่นหอมแรงๆ ที่ทำให้จำคลองลานได้แบบไม่ต้องพยายามเลย