ในฐานะคนที่เคยมีโอกาสได้ไปเดินป่าเต็งรังหลายครั้ง ความประทับใจที่มีต่อ "เข็มขาว" กล้วยไม้ป่าเล็กๆ นี้ยังติดตาจนถึงทุกวันนี้ โดยเฉพาะความอ่อนโยนของกลีบดอกสีขาวผสมม่วงที่ดูสะอาดตาและละเอียดอ่อนมากกว่าที่เห็นในภาพถ่ายทั่วไป กล้วยไม้นี้มักขึ้นอยู่ตามลำต้นของไม้ใหญ่ในพื้นที่ที่ได้รับแสงแดดพอเหมาะ ซึ่งถือเป็นจุดเด่นของเขาว่าเป็นกล้วยไม้อิงอาศัยที่ไม่ต้องการความชื้นสูงหรือร่มหนามากเหมือนกล้วยไม้ป่าบางชนิด เมื่อต้นไม้ในป่าเต็งรังเจริญเติบโตให้ร่มเงาลดลง เข็มขาวก็ยังสามารถปรับตัวได้ดี โดยออกดอกระหว่างเดือนมกราคมถึงพฤษภาคมซึ่งเป็นช่วงที่สภาพอากาศไม่ร้อนจัดมาก สิ่งที่ผมสังเกตจากการเดินป่า คือ การที่หลายๆ พื้นที่เริ่มมีการบุกรุกหรือเปลี่ยนแปลงสภาพป่าทำให้เข็มขาวที่เคยพบเห็นบางแห่งลดจำนวนลงอย่างชัดเจน จึงเห็นความสำคัญของการอนุรักษ์ป่าเต็งรังและป่าเบญจพรรณควบคู่ไปกับการรักษาสภาพแวดล้อมให้กล้วยไม้เหล่านี้ยังคงที่อยู่ได้ นอกจากนี้การได้รับความรู้จากแหล่งข้อมูลเช่น ห้องสมุดกรมอุทยานแห่งชาติ ช่วยให้เข้าใจถึงสถานภาพเป็นพืชอนุรักษ์ตาม CITES ทำให้เรารับรู้ว่าความงามนี้ไม่ได้มีอยู่ตลอดไปหากไม่มีการช่วยกันดูแล ผมอยากแนะนำให้ทุกคนที่ไปเยือนป่าธรรมชาติต่างๆ ลองสังเกตกล้วยไม้ป่าชนิดนี้ด้วยตนเอง และแบ่งปันประสบการณ์นี้กับเพื่อนๆ เพื่อช่วยกันสร้างจิตสำนึกในการรักษาทรัพยากรธรรมชาติอย่างยั่งยืน เพราะความงามของเข็มขาวนอกจากเป็นความภาคภูมิใจของธรรมชาติไทย ยังเป็นสัญลักษณ์สำคัญของป่าเต็งรังที่เราต้องร่วมมือกันอนุรักษ์ไปให้ลูกหลานได้เห็นเช่นกัน สุดท้ายนี้ การเรียนรู้เกี่ยวกับเข็มขาวเป็นเรื่องที่ง่ายและสนุกเมื่อได้สัมผัสด้วยตนเอง ผมจึงขอเชิญชวนทุกคนไปติดตามข้อมูลข่าวสารจากอุทยานแห่งชาติภูผายลและห้องสมุดกรมอุทยานแห่งชาติ เพื่อร่วมปลุกจิตสำนึกอนุรักษ์กล้วยไม้ป่าและพันธุ์พืชอื่นๆ ที่อยู่ในบัญชีไซเตส ที่มีความสำคัญต่อระบบนิเวศของเมืองไทยเรา