ตอนนี้ผมเนี่ยปฏิบัติธรรมมันก็อยู่ในลำดับเข้มข้นมันก็คิดเครียดเดินออกจากเอกชัย 32 อะไรที่มันไม่ดีเกินไปผมก็ไม่พูดก็แล้วกันรักษาบรรยากาศผมก็เดินมาเรื่อยๆงั้นเดินมาเรื่อยๆผมก็เดินมามันจะออกวงเวียนใหญ่แล้วมันก็จะแบบออกๆๆเช่นบางยี่อะไรอย่างเงี้ยเขาเรียกมันมีเสียงเรียกเข้าไปผมก็ตลกให้มันเป็นการปรุงแต่งอ่ะอารมณ์ ทำเนี่ยเป็นการปรุงแต่งผมแม่งอยากลองว่ะอันนี้แม่งเป็นเสียงแบบคนไทยบางทีเป็นเสียงภาษาไทยแต่เป็นคนจีนคนแก่ๆเงี้ยไร้รายฉ่วยหน่อย
การปฏิบัติธรรมและการเดินจงกรมนั้น เป็นวิธีที่ช่วยให้เรารู้จักควบคุมจิตใจและปล่อยวางความว้าวุ่นในชีวิตประจำวันได้ดีมากครับ ผมเองมีประสบการณ์เดินในเส้นทางใกล้วงเวียนใหญ่นี้ ที่บรรยากาศเงียบสงบแต่ก็มีเสียงแปลกๆ ที่ทำให้รู้สึกขบขันและเป็นการปรุงแต่งอารมณ์ไปในตัว เสียงที่ได้ยินนั้นเป็นเสียงคนไทยที่พูดภาษาไทยผสมกับสำเนียงจีนของคนแก่บางคน เหมือนได้ยินเสียงภูมิหลังวัฒนธรรมหลากหลายแทรกตัวอยู่ในสถานที่เดียวกัน สิ่งที่ผมรู้สึกในขณะที่เดินผ่านลานจอดรถและพื้นที่วัดโพธิ์นิมิตรก็คือ ความกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยอย่างเล็กน้อย โดยเฉพาะเมื่อเห็นสุนัขแถวๆ นั้นที่บางครั้งทำให้เราระแวง แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงความสงบที่เริ่มแผ่ซ่านมากขึ้นเมื่อตัดเสียงรบกวนภายนอกได้ การเดินไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้ทางวัดโพธิ์นิมิตรก็สอนให้ผมเรียนรู้ที่จะปล่อยวางการควบคุมและยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ จากประสบการณ์ตรงนี้ ผมมองเห็นว่าการปฏิบัติธรรมไม่ได้หมายความเพียงอยู่เฉพาะในวัดหรือสถานที่เป็นทางการเท่านั้น แต่สามารถทำได้ทุกที่ทุกเวลา เพียงแค่เรามีสติและใจที่พร้อมรับรู้และยอมรับสิ่งรอบตัว ซึ่งสิ่งเหล่านี้จะช่วยเสริมสร้างความสงบในใจและลดความเครียดในชีวิตประจำวันของเราได้เป็นอย่างดี
