Than at this point, many times dead
Hello, this is the first post, which is my story that has been kept in mind for a long time despite wanting to be told to many people, but the opportunity has never been. Today, it is considered to be a story and reveal the life struggle of a man whose whole life is like a drama, starting with me as a child. Yes, from Chonburi, I moved to Sisaket in one district, where my affluent family was quite poor, so I started to raise money for myself at the age of 11 by raising beautiful fish at the market and people bought home to raise flowers like roses. Once sold for a while, enough to save money to send myself to study and try to get a scholarship to get a higher degree. In the end, I had the opportunity to study in one of the higher education in Ubon Ratchathani. In the second year, there was a lover who was a senior one year but our age was the same, and then we were together until the second year, the second semester. During that time, the collection began to grow. There was a lot of spending, financial problems began to play a role in life. When money without love began to shake this problem, I thought that many men would face the same problems as me, so I gathered with my friends to produce a product for each institution that was in conflict at that time. That was ping pong, both insulated and thrown. During that time, there was a golden opportunity because it was a huge income, an investment of hundreds, but a return of tens of thousands. It was almost a day that some people worked almost a month to make money. But this event didn't last long because of anything that was an unhealthy career. In the fourth month and the production of the bombs sold to teenagers. At that time there was a lot of bookings, so we accelerated the production to meet the needs of the market. With the haste of the production that made us forget to wear protective clothing or because of the beauty you didn't want to prevent, there was an accident. While I was mixing the ingredients of creating this object (I ask permission), I didn't reveal the ingredients. In the meantime, the room we made was a small rental room and we used it. The sleeping room is a production room, so there is quite limited space. And while we assemble each bomb, a protective mask and a long robe will be worn to prevent dust from blowing into my nose or mouth. But that day, because carelessness plus the heat of space prevented me from wearing a protective suit. While I was mixing the components, another friend who couldn't stand the heat went to turn on the fan without letting the friends in the room know. When the fan started working, all the ingredients in front of me were spread into my face, including my eyes. According to human instinct, when dust entered, the eyes automatically raised my hands. That is the beginning of a new life. I was sore, sore so much that I screamed in pain. The friends in the room rushed to see and tried to help, and then immediately took me to the hospital in the province. Alas, the powdered eye for mixing the destructive object destroyed one of my eyes. I had to inject morphine to reduce the pain worse than that. Besides my zero eyes, that is, my friends, boyfriends, and the future, there was only one eye that was not clear, unable to read the book, but enough to get myself around. When I left the hospital, I resigned from the academy. He doesn't have to wait to investigate the cause, because no matter what, in the end, he has to leave anyway. All the actions are us secretly acting without notifying the faculty, because if informed, we are not allowed to do this anyway. Really? The girlfriend who used to associate said that the holiday will actually visit home, but only came to see twice, after that, she never came to the house again. As long as today, from a cheerful person to an introvert, rarely talking to anyone. Finally, I became a patient, which is the saddest, I have to become a blind eye. This life is like death. From now on, it will be a new world journey for this man. I'll tell you about it in the next Ep - - - - Yes 🗣: @
My Diary:
Morning:
Daylight:
Cool:
เรื่องราวในบทความเล่าถึงเส้นทางชีวิตที่เต็มไปด้วยความท้าทายและเหตุการณ์เฉียดตายจากอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นระหว่างการผลิตละเบิดปิงปอง ซึ่งเป็นกิจกรรมที่กลุ่มวัยรุ่นในยุคนั้นเข้ามามีส่วนร่วมเพราะเห็นเป็นโอกาสทำเงินที่รวดเร็ว แม้กิจกรรมนี้จะสร้างรายได้สูง แต่มันก็มาพร้อมกับความเสี่ยงรุนแรงต่อชีวิตและสุขภาพ เหตุการณ์เฉียดตายในครั้งนี้ไม่เพียงส่งผลให้ผู้เขียนสูญเสียสายตาข้างหนึ่งและต้องเผชิญกับความเจ็บปวดทางกายอย่างรุนแรงเท่านั้น แต่ยังทำให้ชีวิตเปลี่ยนไปในทางลบจนต้องลาออกจากการศึกษาและเสียความสัมพันธ์กับคนใกล้ชิด รวมถึงสูญเสียโอกาสในอนาคตไปอย่างน่าเสียดาย ประสบการณ์นี้จึงเป็นข้อเตือนใจที่สำคัญว่า การเลือกเส้นทางที่สุจริตและหลีกเลี่ยงอันตรายจากสิ่งที่ผิดกฎหมายหรือไม่ปลอดภัยนั้น ไม่เพียงแต่ช่วยปกป้องสุขภาพและชีวิต แต่ยังช่วยรักษาอนาคตที่เราจะก้าวเดินต่อไปได้อย่างมั่นคง นอกจากนี้ เรื่องราวยังสะท้อนถึงความเข้มแข็งและความมุ่งมั่นของผู้เขียนที่แม้จะต้องเผชิญกับความสูญเสียครั้งใหญ่ แต่ก็ไม่ยอมแพ้กับชีวิต พร้อมจะเดินหน้าต่อไปและเปิดเผยโลกใหม่ของตนเองในตอนต่อๆ ไป เป็นแรงบันดาลใจที่แท้จริงสำหรับผู้ที่กำลังเผชิญกับวิกฤตในชีวิตเหมือนกัน สำหรับผู้อ่านที่สนใจเรื่องราวชีวิตจริงที่เต็มไปด้วยความหวังและการต่อสู้ครั้งสำคัญครั้งนี้ การติดตามตอนต่อไปของผู้เขียนจะช่วยให้เข้าใจถึงการฟื้นฟูและการปรับตัวในโลกใบใหม่หลังเหตุการณ์เฉียดตาย และแนวทางที่จะสร้างความหมายใหม่ให้กับชีวิตอย่างแท้จริง