5 ความจริงที่ทำให้เราเสียน้ำตา...เกี่ยวกับ ครอบครัวและคนสำคัญ

บางวันฉันก็ย้อนคิดเหมือนกันว่า เราใช้เวลาไปกับการ “ยุ่ง” เก่งมาก แต่กลับลืมคนที่รอเราอยู่บ้าน พออ่าน/เขียนเรื่องแนวนี้ทีไร มันเหมือนโดนสะกิดว่า…ครอบครัวไม่ได้ต้องการของแพง เขาต้องการ “เรา” ในเวอร์ชันที่วางมือถือแล้วนั่งคุยกันจริง ๆ สิ่งที่ฉันพยายามทำให้เป็นนิสัย (เผื่อใครกำลังตามหาวิธีดูแลความสัมพันธ์แบบไม่ฝืน) 1) ถ่ายรูป/อัดคลิปสั้น ๆ กับพ่อแม่ไว้เรื่อย ๆ ไม่ต้องรอวันสำคัญ เพราะวันหนึ่งรูปพวกนี้จะกลายเป็นหลักฐานว่าเราเคยมีความสุขร่วมกันจริง ๆ 2) โทรหาคนที่บ้านให้บ่อยขึ้น แค่ 3 นาทีถามว่า “กินข้าวยัง” “วันนี้เป็นยังไง” ก็มีค่ามากแล้ว บางทีพ่อแม่ไม่ได้อยากได้คำแนะนำ แค่อยากได้เสียงเรานี่แหละ 3) นัด “มื้อข้าวพร้อมหน้า” เดือนละครั้ง (หรือสัปดาห์ละครั้งถ้าทำได้) บ้านที่มีเสียงหัวเราะตอนกินข้าว คือความสุขแบบที่ซื้อไม่ได้จริง ๆ 4) คิดก่อนพูดกับคนที่เรารักที่สุด เพราะคนใกล้ตัวมักเป็นคนที่เราเผลอทำร้ายง่ายสุด ฉันเคยพูดแรงเพราะคิดว่าเดี๋ยวก็หายกัน แต่บางเรื่องมันค้างในใจเขานานกว่าที่เราคิด 5) อย่าผัดวันขอโทษ/ขอบคุณ บางคนจากไปแบบเงียบ ๆ แล้วเราจะเหลือแค่ความรู้สึกว่า “รู้งี้…” ถ้ายังมีโอกาสอยู่ วันนี้พิมพ์ไปเลยว่า “คิดถึงนะ” ถ้าใครเสิร์ชหาคำคมพี่น้อง/มิตรภาพซึ้ง ๆ ลองเลือกประโยคที่ตรงใจแล้วส่งให้คนสำคัญดูนะ (ฉันชอบส่งสั้น ๆ ไม่เขิน) - “บ้านไม่ต้องใหญ่ แค่มีเราได้นั่งกินข้าวด้วยกันก็พอ” - “คนที่เรารักที่สุด คือคนที่ควรได้ยินคำว่า ‘ขอโทษ’ และ ‘ขอบคุณ’ บ่อยที่สุด” - “มิตรภาพที่ดี ไม่ได้อยู่ที่คุยทุกวัน แต่อยู่ที่ไม่หายไปในวันที่ต้องการ” - “พี่น้องอาจทะเลาะกันได้ แต่ท้ายที่สุดก็ยังเป็นทีมเดียวกัน” สุดท้าย…ถ้ากำลังรู้สึกว่า “ไกล” หรือ “กลับไปกอดไม่ได้” อย่างที่หลายคนชอบค้นหาในเพลง/คอร์ด ลองเริ่มจากสิ่งที่ทำได้ตอนนี้ก่อนนะ เช่น โทรหา ส่งข้อความ หรือกลับไปกินข้าวด้วยกันหนึ่งมื้อ แค่นี้ก็เหมือนเราได้กอดเขาผ่านการกระทำแล้ว