เรื่องเล่าจากพยาบาล
เราคือพยาบาลคนนึงที่รักในวิชาชีพมาก และก็ภูมิใจกับหมวกสีขาวมาตลอด เราคือพยาบาลICUโรงพยาบาลรัฐแก่งนึงอยากเล่าระบายให้ฟังจากสิ่งที่เจอ ภาระงานบางวันที่สบายก็มี แต่ส่วนใหญ่หนักมากกับสิ่งที่เจอ เราไม่ได้ทำแค่หน้าที่พยาบาลเพราะเวร บ่าย ดึก ไม่มีผู้ช่วย พยาบาลทำเองทั้งเช็ด ปูเตียง เดอนไปเอายา เอาเลือด เจาะเลือด ให้ยา ทำแผล ทำหน้าที่aid PN ไปด้วยในตัว ดูคนไข้1:2-3คน ในICU บางทีเลิกงานตี1-2เพราะคนไข้อาการแย่ เวรยุ่ง /หนจะงานเอกสาร ขึ้นเวรทุก8 ชมติดต่อกัน4-5เวร คนไม่พอบางคนมีธุระ ลาป่วย แทบหาคนแทนไม่ได้เพราะแต่ละคน เวรยาวกันมาก ล้ากันแล้ว บางทีลงเวร ดึก ต้องไปประชุมถึงเที่ยง ก็ไม่ได้อะไร แค่ได้เข้าประชุม ค่าเวร บ่ายดึก ขึ้น20เวร ก้ไม่ได้20ตามที่ควรได้ เวรปีใหม่ได้ค่าแรง2เท่า ก้ไม่ได้ทุกเวรตามที่ขึ้นจริง อันนี้งงมาก เหตุผลห่วยแตก จะลาป่วยทีเกรงใจคนร่วมงาน ไม่กล้าป่วยหอบสังขารมาทำงานแม้ใจบอกว่าไม่ไหว แต่คนไม่พอ พอตั้งท้อง เดอนเยอะมาก จนเลือดออกเสี่ยงคฃอดก่อนกำหนด2รอบ ขึ้นเวรทุก8ชม ก็มีช่วงท้อง จนท้องแข็ง ก้พยายามฝืน จนไม่ไหว หมอสั่งพักงาน ไม่งั้นคลอดก่อนกำหนดแน่ พอจะลาคลอด บอกว่าห้ามลา6 เดือนตามสิทธิ์สามารถลาได้ แต่บอกไม่มีคนทำงาน ให้ลาแค่3 เดือน ไปทำงานก็ลำบากที่จะต้องปั๊มนม เกรงใจเพื่อนร่วมงานเพราะเวรยุ่งมาก สุดท้ายฝืนให้นมแม่มาได้11ด กับการขึ้นเวรไปด้วยมันเหนื่อยมากๆ แต่ดีเพื่อนร่วมงานพอเข้าใจ ดีที่ไม่เสียลูกไป หรือคลอดก่อนกำหนดญาติป่วยไม่ต้องพูดถึง คงต้องดูแลตัวเอง แอบเสียใจเราเรียนพยาบาลเพื่อคนอื่น แต่คนในครอบครัว เราไม่ได้ดูแล ค่าตอบแทนมีแต่จะหักออกๆ เจองี้ท้อนะ #พยาบาลขึ้นเวร #พยาบาล ขอบคุณที่สละเวลาอ่านนะ รายละเอียดมีมากกว่านี้ ในหลายๆเรื่อง ถึงเวลารึยังที่จะเห็นถึงคุณภาพชีวิตเราบ้าง
จากประสบการณ์ที่ได้ฟังเรื่องราวของพยาบาล ICU ที่ต้องเผชิญกับความเหนื่อยล้าอย่างหนักทั้งกายและใจ สิ่งที่สะท้อนออกมาคือความทุ่มเทในการดูแลคนไข้ซึ่งมีความซับซ้อนและวิกฤติไม่ต่างจากการทำหน้าที่หลายตำแหน่งในเวลาเดียวกัน การขึ้นเวรที่ติดกันหลายครั้ง และไม่มีผู้ช่วย ทำให้พยาบาลต้องดูแลทุกขั้นตอนตั้งแต่เช็ดตัว ปูเตียง ไปจนถึงการให้ยาและเจาะเลือดเองทั้งหมด เป็นความรับผิดชอบที่หนักหนาพอสมควร ยิ่งไปกว่านั้น การที่ระบบการจัดการเวรไม่เอื้อต่อความสมดุลในการทำงานและชีวิตส่วนตัว ส่งผลให้พยาบาลส่วนใหญ่ต้องฝืนร่างกายทำงาน แม้บางครั้งจะป่วย หรืออยู่ในช่วงตั้งครรภ์ที่ควรได้รับการดูแลพิเศษ เพื่อป้องกันภาวะแทรกซ้อนและความเสี่ยงต่อทารกในครรภ์ ซึ่งเรื่องนี้สะท้อนความทุ่มเทที่บางครั้งอาจแลกมาด้วยสุขภาพของตัวเอง ประเด็นเรื่องค่าตอบแทนที่ไม่ได้สอดคล้องกับจำนวนเวรที่ขึ้น ยิ่งทำให้เกิดความรู้สึกท้อแท้และไม่เป็นธรรม โดยเฉพาะในช่วงวันหยุดยาวหรือเทศกาลที่สมควรจะได้รับค่าแรงพิเศษ แต่กลับไม่ได้ตามสิทธิ์ที่ควรได้รับ ทำให้การทำงานหนักโดยไม่เห็นความคุ้มค่าในรายได้เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง สำหรับพยาบาลที่กำลังตั้งครรภ์ การต้องทำงานโดยไม่สามารถลาคลอดเต็มตามสิทธิเพราะไม่มีคนมาทดแทน เป็นเรื่องที่น่ากังวลอย่างยิ่ง การต้องปั๊มนมในเวลาที่ทำงานหนักและเวรที่ไม่แน่นอน ยิ่งเพิ่มความเครียดและความเหนื่อยล้า แต่ก็ยังโชคดีที่ได้เพื่อนร่วมงานช่วยเหลือและเข้าใจ นอกจากการทำงานหนัก เหตุการณ์จาก OCR ที่มีเรื่องพยาบาลสาวที่เสียชีวิตเนื่องจากอาการวูบขณะขึ้นเวรดึกนั้น เป็นเครื่องเตือนใจถึงความเสี่ยงที่แท้จริงในวิชาชีพนี้ สะท้อนให้เห็นว่าด้วยระบบที่ไม่เหมาะสมและคนไม่เพียงพอ อาจส่งผลร้ายแรงต่อสุขภาพและชีวิตของบุคลากรทางการแพทย์ได้ จากประสบการณ์ทั้งหมดนี้ เห็นได้ชัดว่า พยาบาลต้องการความเห็นใจและการสนับสนุนจากทั้งระบบโรงพยาบาลและสังคม เพื่อให้เกิดการปรับปรุงในด้านสวัสดิการ การจัดการเวร และการดูแลสุขภาพของพยาบาลเอง เพื่อให้สามารถทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ และไม่เสียทั้งร่างกายและจิตใจไปพร้อมกัน นี่คือความจริงที่คนทั่วไปควรรับรู้และช่วยกันผลักดันให้เกิดการเปลี่ยนแปลงที่ดีขึ้นสำหรับพยาบาลทุกคนในอนาคต