แหลกยับ ไม่ดับสูญ รีวิวหนังสือGood morning monster

ก่อนหยิบ Good Morning, Monster (แหลกยับไม่ดับสูญ) มาอ่าน เราแนะนำให้ “ตั้งใจอ่านคำเตือน” และเช็กสภาพใจก่อนจริงๆ เพราะนี่เป็นหนังสือแนวสารคดีจิตวิทยาจากมุมของนักจิตบำบัดที่เล่าเรื่องคนไข้ 5 คน ซึ่งหลายเคสมีประเด็นทารุณกรรมทางจิตใจและทางเพศ รวมถึงความคิดทำร้ายตัวเอง (ถ้าอ่านแล้วเริ่มไม่ไหว หยุดพักได้เลยนะ) สิ่งที่เราชอบคือหนังสือไม่ได้ทำให้รู้สึกว่า “คนที่ไปบำบัดคือคนผิดปกติ” ตรงกันข้ามมันสื่อว่า การคุยกับนักบำบัดเป็นการค่อยๆ หาความปกติให้ชีวิต และช่วยให้เราเห็นว่าบาดแผลวัยเด็กส่งผลกับความสัมพันธ์ การตัดสินใจ และการรับมือโลกปัจจุบันยังไง โดยในเล่มจะมีทั้งเคสที่เจ็บลึกจากครอบครัว เคสที่เกี่ยวกับความรู้สึกผิดและการดึงดูดคนที่ทำร้ายเรา เคสที่เกี่ยวกับปมเรื่องเพศ เคสจากบาดแผลเชิงวัฒนธรรม/การถูกเอาเปรียบ และเคสที่ภายนอกดู “เพอร์เฟ็กต์” แต่มีความกลัวบางอย่างที่แกะไปถึงรากได้ ถ้าคุณเสิร์ชคำว่า good morning monster หรือ good morning mon แล้วลังเลว่าจะเริ่มดีไหม เราว่าต้องรู้ก่อนว่าเล่มนี้ไม่ใช่หนังสือฮีลใจแบบหวานๆ อ่านเพลินๆ แต่มันเป็นการพาเราไปดู “ความจริงที่เจ็บ” แล้วค่อยเห็นกระบวนการที่ตัวละคร (คนไข้) เรียนรู้จะอยู่กับมันให้ได้ ดังนั้นวิธีอ่านที่เราใช้แล้วช่วยมากคือ 1) แบ่งอ่านเป็นช่วงสั้นๆ วันละนิด และอ่านในเวลาที่รู้สึกปลอดภัย 2) หลังอ่านแต่ละบท ลองจด 1-2 ประโยคว่าเราอินกับตรงไหน/สะเทือนใจตรงไหน เพื่อไม่ให้ความรู้สึกค้าง 3) ถ้ามีทริกเกอร์ (trigger) ให้หยุดทันที เปลี่ยนอิริยาบถ ดื่มน้ำ หรือไปทำกิจกรรมที่ดึงกลับมาปัจจุบัน อีกอย่างที่หลายคนถามคือ good morning monster book cover ปกเป็นแบบไหน—ฉบับไทยใช้ชื่อ “แหลกยับไม่ดับสูญ” และปกจะเขียนชื่อ Good Morning, Monster ชัดเจน เวลาซื้อในงานหนังสือหรือออนไลน์ให้ดูชื่อผู้เขียน Catherine Gildiner กับสำนักพิมพ์ Cactus Publishing จะกันสับสนได้ดี ปิดท้ายสำหรับคนที่กำลังหาความหมายของคำว่า “จวนเจียน” (บางคนเจอคำนี้ในรีวิว/คำโปรยแนวเดียวกัน): โดยทั่วไปใช้ในความหมายว่า “เกือบจะ…/เฉียดฉิว/แทบจะไม่ทัน” เช่น “จวนเจียนจะร้องไห้” หรือ “จวนเจียนไม่รอด” โดยรวม เรารู้สึกว่าเล่มนี้ทำให้เข้าใจคำว่า “แหลกยับไม่ดับสูญ” มากขึ้นจริงๆ ต่อให้วัยเด็กพังแค่ไหน ชีวิตยังค่อยๆ ประกอบใหม่ได้ แต่อ่านแบบถนอมใจตัวเอง แล้วมันจะให้คุณค่าเยอะมาก