เวลา = ชีวิต
ช่วงหลังมานี้ผมเริ่มมาตระหนักได้อย่างจริงจังว่าทรัพยากรณ์ที่มีค่าและหายากที่สุดในชีวิตไม่ใช่อะไรแต่คือ เวลา นั่นเอง
เงิน สิ่งของ เสียไปหาใหม่ได้
แต่เวลาชีวิตนั้นมีอยู่อย่างจำกัดจริงๆ เมื่อเสียแล้วเสียเลยไม่สามารถหาใหม่มาแทนได้ไม่ว่าด้วยวิธีไหน
ที่สำคัญคือเราไม่มีทางรู้ได้เลยว่าเรามีเวลาเหลืออยู่อีกเท่าไหร่ จึงไม่สามารถวา งแผนจัดสรรได้เลยว่าจะใช้เวลาทั้งหมดที่มีอย่างไร ทำได้แค่พยายามใช้เวลาในปัจจุบันที่มีอยู่ให้ดีที่สุดแค่นั้น
ก่อนหน้านี้เวลาได้ยินคำว่า “เสียเวลาชีวิตมาก” ก็รู้สึกว่าแค่เป็นคำพูดที่พูดเล่นๆ แต่ตอนนี้เมื่อถึงวัย 30 กว่าๆ ก็ทำให้รู้ได้เลยว่ามันไม่ใช่เรื่องเล่นๆเลย
ทุกอย่างที่เราทำคือการแลกด้วยเวลาชีวิตที่เสียไป แม้แต่ที่ทุกคนกำลังอ่านโพสต์นี้อยู่ก็ตาม การทำอะไรเพื่อ “ฆ่าเวลา“ ทิ้งไปเฉยๆ จึงอาจไม่ใช่ความคิดที่ดีเท่าไหร่
คนที่ชอบมาสายและปล่อยให้คนอื่นรอคือคนที่ไม่เคารพเวลาชีวิตของคนอื่น
เวลาเราตอบรับนัดหมายจากเพื่อนหรือใครก็ตาม นั่นเป็นการตอบตกลงที่จะสละเวลาของเราเพื่อไปเจอคนเหล่านั้น
ไปกินข้าวกับเพื่อน แลกด้วยเวลาชีวิต
ออกเดินทางท่องเที่ยว แลกด้วยเวลาชีวิต
ไปทำงาน แลกด้วยเวลาชีวิต
นั่งไถโซเชียล แลกด้วยเวลาชีวิต
คำถามสำคัญก็คือ อะไรคือสิ่งที่สำคัญที่เราเลือกที่จะแลกเวลาชีวิตของเราเพื่อไปทำมัน
คนรวยมีสิทธิ์ซื้อเวลาคนจนโดยการจ้างให้มาทำงานแทน ในขณะที่ตัวเองสามารถเก็บเกี่ยวผลประโยชน์โดยที่ไม่ต้องลงมือทำ
คนที่มีอิสรภาพทางการเงินนั้นจริงๆแล้วก็คือการมีอิสรภาพทางเวลานั่นเอง เพราะเขาสามารถเลือกว่าจะใช้เวลาในแต่ละวันของเขาอย่างไรโดยไม่ต้องเอาเวลา 8 ชั่วโมงต่อวัน หรือมากกว่านั้นไปอยู่ที่ทำงาน
ในศาสนาพุทธมีคำสอนที่พูดถึงเรื่องมรณานุสติ ซึ่งหมายถึงการพิจารณาว่าวันหนึ่งเราทุกคนต้องตาย เพื่อตระหนักถึงการใช้เวลาอย่างมีคุณค่าและใช้ ชีวิตอย่างไม่ประมาท
แต่โดยปกติเรามักจะใช้ชีวิตโดยรู้สึกเหมือนว่ายังเหลือเวลาอีกมากมาย ทั้งที่จริงๆแล้วทุกคนต่างมีเวลาจำกัดด้วยกันทั้งสิ้น ผมเคยรู้จักคนหลายคนที่จากโลกนี้ไปก่อนเวลาอันควร และบางคนก็เป็นเพื่อนผมด้วย
เกิดมาทั้งที ถ้าเอาแต่ใช้ชีวิตแบบล่องลอยไปเรื่อยๆจนเวลาชีวิตหมดลงก็คงน่าเสียดาย
โพสต์นี้ผมเขียนขึ้นแบบง่ายๆ ไม่ได้ทำรูปประกอบ เพราะนึกขึ้นมาได้พอดี จึงอยากชวนให้ทุกคนได้ตระหนักถึงความสำคัญของการใช้เวลาชีวิตอย่างมีคุณค่า บางทีอาจเริ่มง่ายๆจากลดการไถโซเชียลอย่างไม่จำเป็นลงบ้าง และหันมาใช้เวลากับคนตรงหน้าให้มากขึ้น
หวังว่าโพสต์นี้จะเป็นประโยชน์ต่อทุกคนนะครับ
/แอดมิน
#เวลาชีวิต #lemon8ไดอารี่ #มนุษย์เงินเดือน #รีวิวชีวิตผู้ใหญ่
ถ้าพูดถึง “เวลากับชีวิต” สำหรับผมมันคือการยอมรับความจริงว่า ทุกการตัดสินใจคือการเลือกแลก “ชั่วโมงของชีวิต” ไปกับบางอย่างเสมอ ไม่ว่าจะเป็นงาน การพักผ่อน การเดินทาง หรือแม้แต่การไถโซเชียลแบบเผลอๆ พอเริ่มมองแบบนี้ ความรู้สึกกับคำว่า “เสียเวลาชีวิต” จะไม่ใช่คำพูดเล่นอีกต่อไป แต่กลายเป็นคำถามจริงจังว่า เราอยากให้วันหนึ่งๆ ของเราเหลือร่องรอยอะไรไว้ ช่วงหนึ่งผมลองทำแบบง่ายๆ คือ “เช็กบิลเวลา” ตอนก่อนนอน ใช้เวลาแค่ 3 นาที เขียนสั้นๆ ว่าวันนี้เอาเวลาไปกับอะไรบ้าง (งาน/คนรัก-ครอบครัว/สุขภาพ/เรียนรู้/พักผ่อน/โซเชียล) แล้วให้คะแนนความคุ้มค่า 1-10 ไม่ได้ทำเพื่อโทษตัวเอง แต่ทำเพื่อเห็นความจริง พอทำติดกันหลายวันจะเริ่มจับทางได้เลยว่า อะไรคือหลุมดำของเวลา และอะไรคือสิ่งที่ทำแล้วเติมพลังจริงๆ อีกอย่างที่ช่วยมากคือการตั้ง “เจตนาก่อนใช้เวลา” เช่น ก่อนหยิบมือถือถามตัวเองหนึ่งประโยคว่า “จะเข้าไปทำอะไร” ถ้าคำตอบคือ “ไม่รู้” ส่วนใหญ่ผมจะวางลง แล้วเลือกทำอย่างอื่นแทน เช่น อ่านสั้นๆ 5 หน้า เดินยืดเส้น 10 นาที หรือคุยกับคนตรงหน้า เพราะเวลาชีวิตที่ดีไม่จำเป็นต้องยิ่งใหญ่ แต่อยู่ที่เราตั้งใจใช้มัน เรื่องความสัมพันธ์ก็เหมือนกัน เวลาที่เราให้อีกคนคือการให้ชีวิตส่วนหนึ่งของเราไปด้วย เวลาเรานัดใครแล้วไปสาย เท่ากับเราเอาเวลาชีวิตของเขาไปทิ้ง ดังนั้นถ้ารู้ว่าตัวเองมีนิสัยไปสาย ลองแก้แบบเป็นระบบ เช่น ตั้งเวลาออกจากบ้าน “เร็วขึ้น 15 นาที” แบบถาวร หรือปักหมุดว่าไปถึงก่อนนัด 10 นาที แล้วเอาเวลารอไปอ่าน/ฟังพอดแคสต์ แทนที่จะให้คนอื่นรอเรา สุดท้าย ผมชอบมอง “อิสรภาพทางเวลา” เป็นเป้าหมายเล็กๆ ในชีวิตประจำวัน ไม่จำเป็นต้องรวยถึงจะเริ่มได้ เช่น กันเวลา 30 นาทีต่อวันให้กับสิ่งที่พาเราไปสู่ชีวิตที่อยากมี (ออกกำลังกาย เรียนทักษะใหม่ ทำพอร์ต ลงทุนความรู้) มันคือการซื้ออนาคตด้วยเวลาปัจจุบัน ถ้าวันนี้อยากเริ่มแบบไม่กดดัน ลองเลือกทำ 1 ข้อ: ลดการไถโซเชียลแบบไร้จุดหมายลงวันละ 15 นาที แล้วเอา 15 นาทีนั้นไปอยู่กับคนตรงหน้า หรืออยู่กับตัวเองแบบจริงๆ ผ่านการเดินช้าๆ เงียบๆ สักรอบ เหมือนภาพที่ผมเห็น “ต้นไม้ใหญ่ในอาคาร” ที่ทำให้รู้สึกว่า ถ้าเราให้เวลาถูกที่ ชีวิตก็เติบโตและสวยงามขึ้นได้จริงๆ
ขอบคุณค่ะ👍🙏✨