Ancient python. Good for the city of Chon.

ใครที่เสิร์ชหา “ภาพข้าวหลาม” เหมือนเรา ส่วนใหญ่จะอยากดูหน้าตาข้าวหลามจริงๆ ว่าไส้แน่นไหม สีข้าวสวยหรือเปล่า แล้วหน้าข้าวหลามเยิ้มๆ ที่เขาว่าเป็นยังไง บอกเลยว่าข้าวหลามโบราณของดีเมืองชลเวลาเผาสุกดีๆ กลิ่นหอมกะทิจะขึ้นมาก่อนเลย พอผ่าออกมาจะเห็นเม็ดข้าวเหนียวนุ่มๆ ฉ่ำกะทิ หวานมันกำลังดี และมี “หน้า” ที่เยิ้มๆ นิดๆ ตรงปากกระบอก (อันนี้แหละที่อร่อยไม่ไหว) จากที่ลองเผาเองที่บ้านแบบไม่มีสูตร เน้นใช้ความรู้สึกล้วนๆ เราว่าจุดสำคัญของข้าวหลามที่ออกมาสวยในรูปคือ “ความสุกเสมอ” และ “ความฉ่ำ” ถ้าเผาแรงไปด้านนอกจะไหม้ก่อน แต่ข้างในยังไม่สุก ทำให้เวลาถ่ายรูปผ่าออกมาเนื้อจะเป็นไตๆ ไม่น่ากินเท่าไร แต่ถ้าเผาไฟอ่อนกว่าและค่อยๆ กลิ้งกระบอกไปเรื่อยๆ จะได้เนื้อที่สุกทั่ว สีสวย และหน้าข้าวหลามจะเยิ้มแบบพอดีๆ อีกอย่างที่ช่วยให้ได้ภาพข้าวหลามดูน่ากินคือเลือก “จังหวะผ่า” เราชอบผ่าตอนอุ่นๆ ไม่ร้อนจี๋ เพราะกะทิจะยังเงาวาวอยู่ เม็ดข้าวไม่แห้ง และถ่ายติดความฉ่ำชัดมาก (ถ้าปล่อยเย็นเกินไป หน้าจะเซ็ตตัว ภาพจะไม่เยิ้มเท่าเดิม) ตอนถ่ายลองวางบนเขียงไม้หรือจานสีอ่อนๆ แสงธรรมชาติริมหน้าต่างคือสวยสุด เห็นเนื้อข้าวหลามชัด และสีทองๆ ของกระบอกไม้ไผ่ก็ช่วยให้ภาพดูโบราณสมชื่อ ถ้าใครอยากได้ “หน้าข้าวหลามเยิ้มๆ” แบบที่เห็นในภาพ แนะนำให้คุมความหวานมันให้พอดี—ทำให้กะทิซึมเข้าไปในข้าวเหนียวและมีส่วนหนึ่งรวมตัวเป็นหน้า ไม่ใช่เหลวเป็นน้ำหมด เวลาเผาสุกดี กลิ่นจะหอมมากจนรู้เลยว่าใกล้ได้กินแล้ว สุดท้าย สำหรับคนอยู่สัตหีบหรือไม่อยากขับรถไปไกลๆ การเผาข้าวหลามเองที่บ้านเป็นกิจกรรมสนุกมาก ปีไหนพลาดก็แก้ตัวได้เหมือนเรา และข้อดีคือได้ข้าวหลามโบราณของดีเมืองชลแบบสดใหม่ ถ่ายรูปออกมาน่ากินทุกมุมจริงๆ