ใครที่เสิร์ชหา DDH-376 (ฉันและเธอ ครอบครัวของเรา / การเดินทางของลมหายใจ) เพราะอยากรู้ว่าเนื้อเรื่องประมาณไหนก่อนกดดู เราขอเล่าฟีลแบบคนดูจริงให้แบบไม่สปอยล์หนักนะ สำหรับเรา โทนของเรื่องจะไปทาง “ครอบครัว + จังหวะชีวิต” มากกว่าดราม่าหนักๆ คือมันมีความอบอุ่นปนขำ เหมือนดูคนในบ้านคุยกันแล้วหลุดมุกกันเอง แต่ก็แอบมีช่วงที่ทำให้รู้สึกติดๆ ขัดๆ แบบกลืนไม่เข้า คายไม่ออกอยู่เหมือนกัน (อารมณ์ประมาณต้องเลือกว่าจะขำต่อหรือจะหงุดหงิดดี) ซึ่งนี่แหละที่ทำให้หลายคนดูแล้วมีความเห็นแตกต่างกัน จุดที่เราชอบคือรายละเอียดเล็กๆ ในฉากชีวิตประจำวันมันทำให้เรื่องดูมี “ลมหายใจ” จริงๆ แบบชื่อที่หลายคนเรียกกันว่า การเดินทางของลมหายใจ คือไม่ได้เน้นเหตุการณ์ใหญ่ตลอด แต่เล่าเป็นจังหวะๆ ให้เราเห็นความสัมพันธ์ค่อยๆ เปลี่ยนไป ทีนี้ถ้าใครชอบงานที่เดินเรื่องไวมาก อาจรู้สึกว่าบางช่วงเนิบ แต่ถ้าชอบแนวค่อยๆ ซึม จะดูเพลิน อีกอย่างที่ทำให้เราจำได้คือซีนคอมเมดี้แนว “ชิมแล้วทำเป็นอร่อย” คือเหมือนมีคนทำอะไรใหม่ๆ (เช่น ใบชาพัฒนาสูตรใหม่) แล้วอีกฝ่ายก็ชมว่า “อร่อยมากเลย” แต่สีหน้าดันฟ้องว่าฝืนสุดๆ จนมีบทประมาณว่า “พวกเจ้าสองคนเสแสร้งเกินไปแล้วไหม” แล้วก็เถียงกันต่อว่า “นี่ขมตรงไหน ก็แค่ฝาดนิดหน่อย” ซีนแบบนี้คือฮามาก เพราะมันใกล้ตัว เหมือนเวลาเราโดนเพื่อนให้ชิมอะไรแปลกๆ แล้วต้องรักษาน้ำใจ ถ้าถามว่า DDH-376 เหมาะกับใคร: เหมาะกับคนที่อยากดูอะไรแนวครอบครัว มีโมเมนต์ฮาๆ แทรก และอยากดูความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ คลี่คลาย ไม่ได้หวือหวาตลอดเวลา แนะนำก่อนดู: ลองตั้งความคาดหวังว่าเป็นงานเล่าเรื่องความรู้สึกและการใช้ชีวิต จะอินกว่า และถ้าดูแล้วมีซีนที่ชวนหงุดหงิด ให้ดูต่ออีกนิดเพราะมันมักตั้งใจให้เรา “รู้สึก” กับตัวละครจริงๆ ถ้าใครดูแล้วคิดเห็นยังไง (ชอบ/ไม่ชอบตรงไหน) มาแลกกันได้นะ เราอยากรู้ว่าคนอื่นรู้สึกเหมือนกันไหม โดยเฉพาะซีนชิมชาที่ทั้งฮา ทั้งเจ็บใจแทน