When a friend asks, why don't you go to the clip?

สำหรับเราการไปคอนฯ อย่าง Colorists Music Festival 4 คือ “ไปเก็บความรู้สึก” มากกว่าไปผลิตคอนเทนต์ค่ะ เลยเข้าใจมากเวลามีคนถามว่าทำไมไม่ลงคลิป ทั้งที่ไปมาแล้วจริง ๆ… เพราะพอกดดูคลิปในเครื่องทีไร ได้ยินแต่เสียงเราร้องดังนำตลอด 555 แบบไม่ต้องมีไมค์ก็เด่น จนบางคลิปเสียงศิลปินกลายเป็นแบ็กกราวด์ไปเลย ถ้าใครเจอปัญหาเดียวกัน ลองทำแบบนี้ดูนะ (ใช้ได้กับคอนส่วนใหญ่เลย) 1) ถ่าย “สั้นแต่ชัด” ดีกว่าถ่ายยาว ๆ เราเลือกถ่ายแค่ท่อนฮุก/ท่อนที่ชอบจริง ๆ 10–20 วิ พอ เพราะช่วงที่เรากรี๊ดหนักมักเกิดในท่อนพีค ถ้าถ่ายยาวจะมีเสียงเราแทรกตลอด และไฟล์ก็หนักด้วย 2) จับมือถือให้มั่น + อย่าซูมดิจิทัลเยอะ ซูมเยอะภาพสั่นง่าย แถมเสียงเราจะชัดขึ้นไปอีก (เพราะมือถืออยู่ใกล้หน้า) เราชอบยกมือถือให้ห่างจากปากนิดนึง แล้วโฟกัสเก็บบรรยากาศเวที/ไฟ/คนดูแทน 3) ถ้าอยากได้เสียงคม ๆ ให้ลองถ่ายจาก “แถวที่ไม่อัดแน่น” โซนที่คนเบียดกันมาก ๆ จะมีเสียงร้องตามและกรี๊ดรอบตัวเยอะ ลองขยับไปด้านข้างหรือหลังขึ้นอีกนิด บางทีได้บาลานซ์เสียงดีกว่า และคลิปดูนิ่งขึ้นด้วย 4) ตั้งใจเก็บโมเมนต์ที่เล่าเรื่องได้ ไม่จำเป็นต้องเป็นคลิปเสมอไป เราเริ่มชอบลงเป็นรูป/สตอรี่สั้น ๆ เช่น รูปป้ายงาน, เวที, แสงไฟ, หรือโมเมนต์ตอนวงขึ้น ซึ่งบางทีสื่อความรู้สึกได้มากกว่าคลิปที่เสียงเรากลบหมด 5) เรื่อง “เรท/ค่าตัว Proxie” หรือศิลปินต่าง ๆ เห็นหลายคนสงสัยเรื่องเรทค่าตัวงานเฟสติวัลบ่อย ๆ จากที่เราตามงานดนตรีมา ส่วนใหญ่ตัวเลขจริง ๆ จะขึ้นกับหลายปัจจัย (สเกลงาน เวลาโชว์ โปรดักชัน สิทธิ์การใช้ภาพ/ถ่ายทอดสด ฯลฯ) ถ้าอยากหาข้อมูลให้แม่น แนะนำเช็กจากแหล่งข่าวบันเทิง/เพจผู้จัดที่น่าเชื่อถือ หรือประกาศอย่างเป็นทางการมากกว่าเดาการกันเอง จะได้ไม่หลงข้อมูลผิด สุดท้าย ถ้าเพื่อนถามอีก เราตอบแบบขำ ๆ ได้เลยว่า “มีทุกคลิปนะ…แต่มีเสียงฉันทุกคลิปเหมือนกัน” เพราะความจริงคือเราไปคอนเพื่อสนุกเต็มที่ และความทรงจำบางอย่างก็ไม่จำเป็นต้องออกมาสมบูรณ์แบบในวิดีโอเสมอไปค่ะ