#นิทาน#เรื่องสั้น

“มดน้อยผู้พยายาม”

ใต้ต้นไม้ใหญ่ริมทางเดิน มีมดตัวเล็กตัวหนึ่งอาศัยอยู่กับฝูง

มันตัวเล็กกว่าใคร เดินช้ากว่าใคร และยกอาหารได้ไม่มากเหมือนมดตัวอื่น

ทุกครั้งที่ออกหาอาหาร

มดตัวอื่นมักเดินแซงมันไปเสมอ

“เจ้าคงช่วยอะไรไม่ได้มากหรอก”

มดบางตัวพูดขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ

มดน้อยไม่ได้เถียง

มันเพียงก้มหน้าก้มตาเดินต่อไป

วันหนึ่ง ฝนตกหนักกว่าทุกครั้ง

รังมดเริ่มถูกน้ำไหลเข้าท่วม

มดหลายตัวรีบขนอาหารหนี แต่เพราะน้ำแรงเกินไป อาหารจำนวนมากจึงลอยหายไปกับกระแสน้ำ

มีเพียงมดน้อยตัวเดิม

ที่ยังเดินกลับไปกลับมาไม่หยุด

ค่อย ๆ ขนเมล็ดอาหารทีละเมล็ด

แม้จะเหนื่อยจนแทบหมดแรง

มดตัวอื่นมองมันอย่างสงสัย

“แค่เมล็ดเดียว จะช่วยอะไรได้?”

มดน้อยไม่ได้ตอบ

มันยังคงเดินต่อไปเงียบ ๆ

เมื่อฝนหยุดลง

อาหารที่เหลืออยู่ในรังคืออาหารที่มดน้อยค่อย ๆ ขนกลับมาทีละเมล็ดนั้นเอง

วันนั้น ทุกตัวจึงเข้าใจว่า

บางครั้ง คนที่ไม่ได้เก่งที่สุด

อาจเป็นคนที่ “ไม่ยอมแพ้” มากที่สุด

เพราะความสำเร็จของชีวิต

ไม่ได้วัดกันที่ว่าใครวิ่งเร็วกว่าใคร

แต่วัดกันที่ใครพยายามได้มากกว่า