#นิทาน#เรื่องสั้น
“มดน้อยผู้พยายาม”
ใต้ต้นไม้ใหญ่ริมทางเดิน มีมดตัวเล็กตัวหนึ่งอาศัยอยู่กับฝูง
มันตัวเล็กกว่าใคร เดินช้ากว่าใคร และยกอาหารได้ไม่มากเหมือนมดตัวอื่น
ทุกครั้งที่ออกหาอาหาร
มดตัวอื่นมักเดินแซงมันไปเสมอ
“เจ้าคงช่วยอะไรไม่ได้มากหรอก”
มดบางตัวพูดขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ
มดน้อยไม่ได้เถียง
มันเพียงก้มหน้าก้มตาเดินต่อไป
วันหนึ่ง ฝนตกหนักกว่าทุกครั้ง
รังมดเริ่มถูกน้ำไหลเข้าท่วม
มดหลายตัวรีบขนอาหารหนี แต่เพราะน้ำแรงเกินไป อาหารจำนวนมากจึงลอยหายไปกับกระแสน้ำ
มีเพียงมดน้อยตัวเดิม
ที่ยังเดินกลับไปกลับมาไม่หยุด
ค่อย ๆ ขนเมล็ดอาหารทีละเมล็ด
แม้จะเหนื่อยจนแทบหมดแรง
มดตัวอื่นมองมันอย่างสงสัย
“แค่เมล็ดเดียว จะช่วยอะไรได้?”
มดน้อยไม่ได้ตอบ
มันยังคงเดินต่อไปเงียบ ๆ
เมื่อฝนหยุดลง
อาหารที่เหลืออยู่ในรังคืออาหารที่มดน้อยค่อย ๆ ขนกลับมาทีละเมล็ดนั้นเอง
วันนั้น ทุกตัวจึงเข้าใจว่า
บางครั้ง คนที่ไม่ได้เก่งที่สุด
อาจเป็นคนที่ “ไม่ยอมแพ้” มากที่สุด
เพราะความสำเร็จของชีวิต
ไม่ได้วัดกันที่ว่าใครวิ่งเร็วกว่าใคร
แต่วัดกันที่ใครพยายามได้มากกว่า
