ในตลาดเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง
มีชายชราคนหนึ่งเปิดร้านซ่อมนาฬิกาอยู่เงียบ ๆ
ร้านของเขาเก่า ฝาผนังซีด และแทบไม่มีคนสนใจ
ทุกเช้า จะมีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินผ่านร้านนั้น
แล้วพูดด้วยน้ำเสียงดูแคลนเสมอ
“ร้านใกล้เจ๊งแบบนี้ ยังจะเปิดอยู่ได้อีกหรือ”
บางวันก็หัวเราะ
บางวันก็พูดให้คนอื่นฟังราวกับเป็นเรื่องตลก
แต่ชายชราไม่เคยตอบโต้
เขาเพียงก้มหน้าซ่อมนาฬิกาเรือนเดิมต่อไป
วันหนึ่ง เด็กคนหนึ่งถามเขาว่า
“ลุงไม่โกรธหรือครับ
โดนพูดแบบนั้นทุกวัน”
ชายชรายิ้มบาง ๆ ก่อนหยิบนาฬิกาแตกเรือนหนึ่งขึ้นมา
“ถ้านาฬิกาเรือนนี้หยุดเดิน
เพราะเชื่อเสียงคนที่บอกว่ามันไม่มีค่า
มันก็คงไม่มีวันกลับมาเดินได้อีก”
เด็กคนนั้นนิ่งฟัง
ชายชราพูดต่อเบา ๆ
“คนบางคนพูดเพราะปากว่าง
ไม่ใช่เพราะเขารู้คุณค่าของเรา
ถ้าเราเอาคำของทุกคนมาใส่ไว้ในใจ
ชีวิตคงหนักเกินกว่าจะเดินต่อ”
หลายปีผ่านไป
ร้านเก่า ๆ กลายเป็นร้านซ่อมนาฬิกาที่คนทั้งเมืองรู้จัก
ผู้คนเดินทางมาเพราะฝีมือของชายชรา
ส่วนชายหนุ่มคนนั้น
ยังคงเดินวิจารณ์ชีวิตคนอื่นเหมือนเดิม
เพราะบางคนใช้เวลาทั้งชีวิต
สร้างคุณค่าให้ตัวเอง
แต่บางคนใช้เวลาทั้งชีวิต
เอาแต่ลดคุณค่าของคนอื่นลง
เพื่อให้ตัวเองรู้สึกสูงขึ้นเพียงชั่วคราว








