#นิทาน#เรื่องสั้น

บุญคุณในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง

มีชายชราคนหนึ่งอาศัยอยู่เพียงลำพัง เขาไม่ได้ร่ำรวย ไม่มีลูกหลาน และแทบไม่มีใครสนใจเขาเลย

ทุกเช้า ชายชราจะนั่งอยู่หน้าบ้าน พร้อมขันน้ำเย็นใบเล็ก ๆ สำหรับคนเดินผ่านไปมา

แม้ไม่มีใครกล่าวขอบคุณ เขาก็ยังทำเช่นนั้นทุกวัน

วันหนึ่ง มีเด็กหนุ่มยากจนเดินผ่านมาด้วยสภาพอิดโรย ชายชรายื่นน้ำและข้าวให้ พร้อมพูดเพียงว่า

“วันที่ลำบาก…แค่มีคนยื่นมือให้ ก็ช่วยให้ใจไม่พัง”

เด็กหนุ่มจดจำวันนั้นไว้เสมอ

เวลาผ่านไปหลายปี

เด็กหนุ่มคนนั้นเติบโต กลายเป็นคนมีฐานะและเป็นที่นับถือของผู้คน

แต่ในวันที่ทุกคนเข้าหาเขา เขากลับไม่เคยลืมชายชราที่เคยให้เพียงน้ำหนึ่งขันกับข้าวหนึ่งจาน

เขากลับไปหาชายชราอีกครั้ง

บ้านหลังเดิมทรุดโทรมกว่าเก่า ร่างของชายชราก็อ่อนแรงลงมากแล้ว

เด็กหนุ่มคุกเข่าลงตรงหน้า พร้อมกล่าวว่า

“วันที่ไม่มีใครเห็นค่าผม ยังมีลุงที่เมตตา

ผมอาจตอบแทนได้ไม่หมด…แต่ผมจะไม่มีวันลืมบุญคุณนั้น”

ชายชรายิ้มบาง ๆ แล้วพูดว่า

“คนที่รู้จักบุญคุณ ต่อให้ลำบากแค่ไหน ใจก็ไม่มีวันต่ำ”

หลายคนจำสิ่งที่ตัวเองได้รับไม่ได้

แต่คนที่เจริญจริง ๆ

มักจำได้เสมอว่า…ใครเคยยื่นมือให้ในวันที่ตนไม่เหลืออะไรเลย