ในการดำเนินชีวิตประจำวัน ผมได้เรียนรู้ว่าการมีปัญญา หรือวิชาความรู้ที่ถูกต้อง เป็นสิ่งสำคัญที่จะนำเราออกจากความไม่รู้ หรือ 'ละอวิชชา' ซึ่งเป็นรากเหง้าของทุกข์และการกระทำที่ไม่ดี (อกุศลกรรม) ในภาพรวม กิเลสและความไม่รู้นี้เป็นอุปสรรคใหญ่ที่ทำให้เราทำบาปหรืออกุศลกรรม โดยไม่ได้ตระหนักรู้ถึงผลที่ตามมา เช่น ความทุกข์ใจ หรือความเสียหายที่ตนเองและผู้อื่นได้รับ ผมพบว่าการฟังพระธรรม และการเจริญเมตตาในชีวิตประจำวัน ช่วยให้เราเห็นใจผู้อื่นและพิจารณาตัวเองได้ดีขึ้น ซึ่งจะช่วยชะลอหรือยับยั้งการกระทำอกุศล และช่วยให้ใจสงบขึ้น นอกจากนี้ การเข้าใจว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นล้วนไม่จีรังยั่งยืน ช่วยทำให้เราปล่อยวางความยึดมั่นถือมั่น อันเป็นเหตุให้เกิดทุกข์ และช่วยให้เราเติบโตทางจิตใจ มีความสุขสงบมากยิ่งขึ้น ในประสบการณ์ส่วนตัว การมีปัญญาที่ถูกต้องทำให้ผมหลีกเลี่ยงการทำสิ่งที่เป็นโทษต่อตนเองและผู้อื่น เชื่อว่าการเจริญสติและปัญญาจะนำไปสู่ชีวิตที่ดีและกุศลกรรมที่งอกงามในท้ายที่สุด